ตอนที่ 6 การค้า

เถ้าแก่ร้านซาลาเปาดีใจจนหลั่งน้ำตา เมื่อมีคนขอซื้อกิจการต่อจากเขาในราคาที่สูงลิ่ว อย่าว่าแต่สูตรทำซาลาเปาเลย สูตรน้ำเต้าหู้แต่ละชนิดเขาก็จะมอบให้นางทั้งหมดเช่นกัน ตอบแทนที่นางยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือครอบครัวของเขา

กู้หลินเซียงเข้าใจหัวอกของเถ้าแก่ร้านซาลาเปาดี ยามวิกฤตเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่เวลาที่จะมาซ้ำเติมกัน ราคาที่เขาตั้ง นางไม่เอ่ยปากบอกให้เขาลดให้สักคำ กลับยอมควักเงินออกมาจ่าย ทั้งยังเสนอเงื่อนไขเรื่องแบ่งเงินปันผลให้ แต่มีข้อแม้ว่า หลังภรรยาเขารักษาตัวหายแล้ว เขาจะต้องมาเป็นหลงจู๊ร้านขายซาลาเปาให้นาง เพื่อช่วยดูแลกิจการแทนนางในยามที่นางไม่ว่างมา ซึ่งเขาก็ตอบตกลง

นางมอบเงินให้เขา พร้อมแนะนำให้เขาพาภรรยาไปรักษาตัวที่เมืองหลวง นางรู้จักหมอเทวดาอยู่คนหนึ่งจึงแจ้งชื่อหมอผู้นั้นให้เขาทราบ ก่อนจะแยกย้ายกัน

กู้หลินเซียงควักเงินซื้อบ่าวรับใช้เพิ่มจากพ่อค้าค้าทาส จำนวนสี่คน เป็นชายสอง หญิงสอง และทุกคนรวมถึงปิงเยี่ยน ปิงอวี้ล้วนได้ค่าตอบแทนจากการทำงาน หากวันใดไม่อยากทำงานกับนางแล้ว ย่อมหาเงินมาไถ่ตัวคืนได้ ซึ่งนางคิดราคาไม่แพงเอาตามที่รับซื้อมาเลย หรือถ้าคนใดพิสูจน์ให้นางเห็นถึงความตั้งใจและความซื่อสัตย์ นางอาจคืนสัญญาค้าทาสให้โดยที่ไม่ต้องจ่ายสักตำลึงก็เป็นได้

ร้านซาลาเปาของกู้หลินเซียงแปลงโฉมใหม่ให้รองรับลูกค้าได้มากขึ้น นางเพิ่มจุดขายน้ำเต้าหู้เพิ่มอีกช่องหนึ่ง ซึ่งน้ำเต้าหู้ของนางพิเศษกว่าใคร มีทั้งแบบธรรมดา ฝักทอง ถั่วแดง รวมธัญพืช รสชาติอร่อยกลมกล่อม ราคาย่อมเยาไม่แพงจนเกินไป

ก่อนเปิดร้านสองวัน นางสั่งโรงพิมพ์ พิมพ์ใบปลิวขึ้นมา มีขนาดไม่ใหญ่มากความกว้างความยาวแค่สองชุ่นเท่านั้น เนื้อหาด้านในกระดาษเขียนแค่เพียงว่า ซื้อซาลาเปาแถมน้ำเต้าหู้ แค่วันเปิดร้านวันเดียว

จากนั้นก็สั่งให้คนนำไปแจกจ่ายให้ผู้ที่เดินผ่านไปผ่านมาก่อนวันเปิดร้านแค่วันเดียว กู้หลินเซียงมั่นใจว่า การค้าขายของตนจะต้องไปได้สวย แต่ใครจะคิดเล่าว่าพอเปิดร้านลูกค้าจะเงียบหายเช่นนี้ ไม่มีใครแวะเข้ามาในร้านของนางสักคน

กู้หลินเซียงหน้าซีด เพราะคาดหวังไว้มาก จึงเป็นธรรมดาที่นางจะยอมรับข้อผิดพลาดครั้งนี้ไม่ได้

" เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเป็นอย่างนี้เล่า "

" คงเพราะเถ้าแก่เจียงไม่ได้เปิดร้านเป็นเวลานานกระมังเจ้าคะ ลูกค้าถึงได้หายไปกินร้านอื่นกันหมด " ปิงอวี้กล่าว พร้อมประคองเจ้านายไปนั่งที่เก้าอี้

กู้หลินเซียงเหลือบมองซึ้งนึ่งที่ทำจากไม้ไผ่ ยามนี้ถูกนำออกมาจัดเรียงไว้เตรียมขายหลายตั้ง ทว่าตั้งแต่เปิดร้านยังขายไม่ออกสักลูก

หญิงสาวเค้นสมองครุ่นคิดถึงวิธีแก้ปัญหา ก่อนคิดวิธีการอย่างหนึ่งออก

" ข้าคิดออกแล้ว "

กู้หลินเซียงนำเชือกมารัดชายเสื้อของตนขึ้น ก่อนนำไปคล้องที่คอ ท่าทางกระฉับกระเฉงของนาง ทำบ่าวรับใช้พากันตาลุกวาวเป็นประกายเพราะเห็นถึงความมุ่งมั่นตั้งใจของเจ้านาย

หญิงสาวในชุดสีฟ้าแกมขาวเดินออกข้างนอกร้าน ก่อนเปล่งเสียงสุดพลังว่า

" ใครที่ซื้อซาลาเปาของเราวันนี้ จะแถมซาลาเปาเพิ่มอีกลูก แล้วก็จะให้น้ำเต้าหู้ดื่มแก้ฝืดคอด้วย เฉพาะวันนี้เท่านั้น ถ้าช้าอดหมดสิทธิ์ "

คำพูดของนางทำคนที่เดินผ่านไปผ่านมาชะลอฝีเท้า พวกเขาทำหน้าตรึกตรองชั่วครู่ ก่อนจะพากันวกกลับมาที่ร้านขายซาลาเปาของนาง ใช้เงินซื้อซาลาเปาแค่หนึ่งลูก แต่ได้ถึงสอง แถมมีน้ำเต้าหู้มาเพิ่มด้วย ใครบ้างเล่าจะปฏิเสธข้อเสนอนี้ได้ลง

ลูกค้าจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในร้านกู้หลินเซียง บ่าวรับใช้ทุกคนต่างช่วยกันอย่างขมักเขม้น กู้หลินเซียงประจำตำแหน่งคิดเงิน ส่งรอยยิ้มจริงใจให้ลูกค้า จริงอยู่ที่การค้าแบบนี้อาจไม่ยืนยาว แต่นางก็คิดหาวิธีรับมือไว้แล้ว อย่างเช่นต่อไปถ้าใครซื้อครบสิบลูก จะได้ซาลาเปาแถมไปอีกหนึ่งลูก จะซื้อแยกหรือซื้อทีเดียวก็ได้ ขอเพียงมีตราประทับของร้านนางมายืนยันก็พอ

แต่ที่แน่ๆ นางมั่นใจในรสชาติของซาลาเปาที่เถ้าแก่เจียงขายสูตรให้ เพราะได้ลองชิมมาด้วยตัวเองแล้ว นอกจากแป้งจะนุ่มแล้ว มันยังให้ความรู้สึกลื่นคอ ไม่ฝืดเคืองหรือระคายคอสักนิด อีกทั้งไส้ที่เขาทำก็อร่อยมากด้วย ใครได้กินก็ต้องติดใจจนอยากกลับมาซื้อซ้ำทั้งนั้น

หลังผ่านวันแรกไป ทุกคนต่างก็ต้องร้องโอดโอยด้วยความเหนื่อยล้า ซาลาเปาที่พวกเขาเตรียมไว้ขายออกทั้งหมด แม้แต่น้ำเต้าหู้ก็ไม่เหลือสักหยด

กู้หลินเซียงดีดลูกคิดคำนวณเงินที่ได้จากการค้าในวันนี้ หลังหักต้นทุนค่าวัตถุดิบ ค่าแรงงาน ค่าใช้จ่ายสิ้นเปลื้องแล้ว กลับพบว่ามีเงินเหลืออีกห้าสิบตำลึง ดังนั้นนางจึงมอบให้บ่าวรับใช้คนละหนึ่งตำลึงเพื่อเป็นค่าเหนื่อยของวันนี้ นอกเหนือจากค่าแรงที่จะได้รับในแต่ละเดือน

" หอมยิ่งนัก " ปิงอวี้สูดดมกลิ่นเงิน พลางทำสีหน้าล่องลอยเหมือนคนสติหลุด ทำทุกคนหัวเราะไปตามๆ กัน

" จริงอย่างที่ปิงอวี้ว่า เงินที่หามาได้ด้วยหยาดเหงื่อช่างหอมยิ่งนัก " ปิงเยี่ยนพูด ใบหน้าเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มดีใจ หันไปมองเจ้านายที่กำลังก้มหน้าขีดเขียนบางอย่างลงในสมุด

" ต่อไปพวกเจ้าจะได้เยอะกว่านี้อีก ขอเพียงตั้งใจทำหน้าที่ของตนเองให้ดีก็พอ ข้าสัญญาว่าจะตอบแทนพวกเจ้าให้คุ้มกับค่าเหนื่อยแน่นอน "

บ่าวทุกคนขานรับพร้อมกัน ไม่ว่างานจะเหนื่อยจะหนักแค่ไหน พวกเขาก็ไม่กลัว ไม่ใช่เพราะอยากได้เงินเพียงอย่างเดียว แต่เพราะอยากช่วยแบ่งเบาภาระเจ้านายที่ดีต่อพวกเขา ขนาดทำงานกับผู้อื่นก็ยังไม่มีใครใจดีและหยิบยื่นน้ำใจให้มากถึงเพียงนี้ ดังนั้นพวกเขาจึงอยากตอบแทนความดีของกู้หลินเซียง ด้วยการทุ่มเททำงานอย่างเต็มที่.......