เป็นเมียหมอผี บทที่ ๔ (๓)

แพรวพราวไม่รู้ว่าทำไมตอนนี้เรี่ยวแรงของเธอนั้นมันช่างมหาศาลจนสามารถสะกดหมอผีที่หยิ่งยโสคนนั้นได้จนอยู่หมัด เขาที่เธอนั่งคร่อมอยู่เหนือกว่าด้านบนนั้นมองคนตัวเล็กกว่าด้วยแววตาสั่นไหว วันนี้มันคืนเดือนมืด ดวงตาของหล่อนส่องแสงราวกับทับทิมสีแดงก่ำ

“มึง... หยุดประเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นกูจักออกคำสั่งให้พวกผีมาฆ่ามึงอีกครา”

“เอาสิ ฉันไม่กลัวผี สู้แรงกันให้ได้ก่อนเถอะ คุณในตอนนี้เสร็จฉันแน่” แต่หล่อนไม่ได้ใส่ใจน้ำเสียงสั่นคลอนนั่นแม้ใจความจะขู่กรรโชกอยู่ก็ตาม ไม่รู้ทำไมรู้สึกเหมือนคืนนี้หล่อนจะเร่าร้อนเป็นพิเศษ กำหนัดจนไม่สนอะไรทั้งนั้นแม้แต่ความกลัว ยิ่งกว่ากินยาปลุกเซ็กซ์เสียอีก มันต้องการสูบพลังชีวิตใครบางคนในยามที่มีความอยากอันร้อนแรง

หมับ!

ไหล่หนาเปลือยเปล่าแข็งแกร่งถูกมือเล็กจ้อยมือเดียวผลักให้กระแทกกับพื้นหญ้าเปียกชื้นอันเย็นชืด มันไม่สบายตัวเอาเสียเหลือเกิน แต่เขาไม่สามารถสู้แรงหล่อนได้เลย อีแพรวในตอนนี้พละกำลังมหาศาลจนใช้สองมือกดเขาไว้แน่นไม่ต่างกับผู้ชายร่างใหญ่คนหนึ่ง

นังนี่มันมิใช่มนุษย์ธรรมดาแน่ๆ เรากำลังจักเสร็จมัน

“ปล่อยกู!”

“มาให้ฉันกินเสียดีๆ เถอะค่ะพ่อหมอ ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว และมันต้องเป็นคุณเท่านั้น” ดวงตากลมโตที่แปรเปลี่ยนเป็นสีทับทิมนั้นแวววาวด้วยความกำหนัดอันมหาศาล ฝ่ามือเล็กจิกผิวเนื้อขาวของพ่อหมอแรงขึ้น หล่อนโน้มใบหน้าลงไปซุกไซร้ซอกคอของชายหนุ่มวัยกลัดมันโดยไร้ยางอายอย่างสิ้นเชิง ใช้ปลายลิ้นไล่โลมเลียตั้งแต่ปลายคางจรดไหล่ที่มีหนั่นแน่นกล้ามเนื้อแข็งแรง แม้เขาจะพลิกหน้าหนีก็ไม่สำเร็จ

“แฮ่ก...” เสียงหอบหายใจของหล่อนนั้นดังชิดเป่ารดซอกคอจนขนลุกซู่ พ่อครูคันศรรู้สึกเหมือนตัวเองนั้นกำลังโดนอะไรบางอย่างที่ด้วยกำลังหรืออวิชชาก็ไม่สามารถกำจัดหรือสะกดได้เข้าแล้ว อีแพรวในคืนเดือนดับนี้ไม่ต่างกับสัตว์ประหลาดกระหายเลือด ดวงตาสีทับทิมนั้นผละออกมาสบตากับเขา พร้อมกับฉีกยิ้มหวาน

“ฉันขึ้นคร่อมเช่นนี้ วิชาเสื่อมหรือยังนะ?”

“ออกไปประเดี๋ยวนี้ กูมิตลกกับมึงด้วยหนา อีแพรว มึงเป็นตัวกระไรกันแน่!”

“ก็เหมือนกับในตอนแรกที่พ่อหมอล่อลวงฉันเพื่อให้เลิกยุ่งกับผัวแฟนของคุณไม่ใช่เหรอ ถ้าคราวนี้ฉันจะล่อลวงคุณบ้าง ถือว่าเจ๊ากันเนอะ”

พลันนั้นสาวเจ้าก็ถลกผ้าซิ่นของตนเองขึ้นจนเห็นสามเหลี่ยมความงามผุดผ่องที่มีเส้นแพรไหมแซมเล็กน้อย ความนุ่มนวลและเปียกชื้นนั้นทาบทับอยู่ตรงความใหญ่โตของเขา ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนเขากำลังจะพ่ายให้กับผู้หญิงที่ชิงชังที่สุดในชีวิตนี้ หญิงคนนี้ปลดปมผ้ารัดเอวของเขาด้วยมือเดียว และใช้อีกมือหนึ่งที่ว่างอยู่กดไหล่เขาไว้ไม่คิดจะปล่อยให้ติดกับพื้นหญ้าเย็นชืดจนไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้

เรี่ยวแรงมหาศาลนี่มันกระไรกัน แม้แต่ผีกะกับผีโพงที่เลี้ยงเอาไว้ยังไม่กล้าเข้ามายุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้ จักท่องคาถา เรียกมันเท่าไหร่มันก็ไม่มาดั่งใจนึก

ความใหญ่โตผงาดชูชันขึ้นมาเหนือปมผ้าเมื่อถูกถลกลงอย่างรีบร้อน ความใหญ่โตนั้นทำให้หล่อนตาวับวาว แลบลิ้นเลียกลีบปากบนด้วยความกระหาย ความเปียกฉ่ำที่กลางร่องสวาทนั้นมากพอที่จะให้หญิงสาวฉาบท่อนจันทน์ของเขาด้วยกลิ่นสาปสาว เคลือบน้ำสีใสมันวาวเลื่อมไปทั่วลำท่อนทั้งหมดยามเมื่อใช้สะโพกกดถูไถอย่างร่านราคี

แพรวพราวไม่สนใจว่าเขากำลังกดสายตามองหล่อนที่ร่อนสะโพกอยู่ด้านบนด้วยสีหน้าที่ทั้งเสียวซ่านกอปรกับความอาฆาตแค้นที่สู้แรงไม่ได้สักเพียงใด ก่อนหน้านั้นเขายังกล้ามีเซ็กซ์กับหล่อนได้ แถมยังกระทำอย่างรุนแรงเสียด้วย ด้วยเหตุผลที่เอาตัวเองมาขวางการรักกันของหล่อนกับผัวของคนที่เขารัก คราวนี้เป็นตาของเธอบ้างล่ะ เธอจะกดเขาให้จม บดขยี้เขาให้ทุกข์ทรมานอยู่ใต้ร่างเสียเลย

แค่คิดว่าหลังจากเธอตายนับสิบอาจจะเสียใจจนไปซบอกผู้หญิงสักคน ก็เดือดดาลมากพออยู่แล้ว คนที่หน้าเหมือนนับสิบในภพนี้ดันเป็นชายที่หมายตาหญิงคนอื่นและเกลียดชังหล่อนอีกต่างหาก

เขาจะอ่อนแอลงเพราะอะไรก็ช่าง หรือเธอจะมีเรี่ยวแรงมหาศาลมาจากที่ไหนก็ช่าง

นี่ถือเป็นโอกาสของเธอแล้ว

“ฉันจะทำให้คุณจำชื่อฉันไม่มีวันลืมแน่”

ตอนที่เธอยังเป็นแพรวพราว ใครๆ ที่มีเซ็กซ์กับเธอต่างกลับมารีเทิร์นร้องขอความรักซ้ำสองเสมอ แม้แต่นับสิบยังบูชาเธอไม่ต่างกับผู้หญิงที่สำคัญที่สุดของเขา

เธอมั่นใจในตัวเองมากพอว่าจะสงบปากและสงบกายของพ่อหมอปากดีคนนี้ได้แน่นอน

เอ้าท์ดอร์งั้นหรือ? หล่อนไม่สนเท่าไหร่หรอก กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันในกองถ่ายก็เคยมาแล้ว

“อีแพรว ปล่อยกูประเดี๋ยวนี้นะ!” ฝ่ามือใหญ่นั้นพยายามปัดป่ายควานหาเรียวแขนเล็กของหล่อนที่กดไหล่แกร่งของเขาไว้แน่นหนา ดวงหน้าคมคายสะบัดหนีเมื่อหญิงสาวไล้โลมเล้าไปทั่วเรือนกาย สิ่งเร้าเหล่านี้มันคือสิ่งที่เย้ายวนชวนให้เราลุ่มหลงในมารยาสตรี หญิงงามหน้าเช่นนี้ มีสวาทด้วยคราเดียวก็เกินพอ

เขาไม่ได้ต้องการสานสัมพันธ์เลยสักนิด เขารู้ตัวดีว่าจงเกลียดจงชังนางมากเพียงใด หากแต่อีกฝ่ายไม่ยั้งมือและไม่ยั้งใจเอาเสียบ้าง นางเอาแต่พร่ำเพ้อว่าเขาหน้าตาเหมือนกับคนที่รักในชาติก่อน พล่ามบ้าพล่ามบอกระไรไม่รู้เรื่อง อย่างไรเขาก็ไม่ใช่คนรักของนางอยู่ดี ไม่ว่าจะเป็นภพชาติไหน

สวาทเพียงคราเดียวกับโสเภณี ก็ไม่ต่างกับน้ำแตกแล้วแยกทางนั่นล่ะ แต่เขาจักไม่ยอมให้นางแยกทางไปแบบเป็นๆ แน่นๆ เเ็น

พยายามฆ่าก็แล้ว ใช้กลอุบายลวงให้หลงก็แล้ว นางดันพาตัวอันตรายในชีวิตที่เขาไม่อยากมองหน้ามันอีกครั้งมาด้วย

อดีตสหายที่เคยเป็นเสี้ยนหนามหัวใจ

เขาชิงชังมันนัก ชิงชังเหลือเกิน ที่ถึงแม้ว่าครานั้นหล่อนจักเลือกเขาก็จริง แต่เขามันได้แต่ตัวเท่านั้น ใจของนางเป็นของมัน พร่ำเพ้อหาในยามที่ความตายกำลังมาพรากไป

พรานสมิงไม่เคยรู้ตัวว่า ‘ดอกรัก’ นั้นหลงรักมันหัวปักหัวปำเพียงใด แต่เพราะเขาเป็นคนแรกของนาง พรานสมิงจึงแยกทางไป นางเสียใจแต่ก็ยอมอยู่กินกับเขาจนมีลูกสาวด้วยไม่มีทางเลือก หล่อนอ่อนแอเหลือเกินจนต้องการคนดูแล ยิ่งท้องยิ่งไส้ยิ่งต้องการใครสักคนให้พึ่งพิง ซึ่งพ่อครูคันศรยินดีเป็นคนนั้นแม้จะรู้ว่าดอกรักไม่เคยรักเขา พ่อครูนั้นเลี้ยงดูเธออย่างดี ก่อนที่จักจากไปโดยทิ้งวาดรักให้ดูต่างหน้า

ในช่วงเวลาที่อยู่กินร่วมกัน ทุกคราที่หลับนอนกัน ใจของดอกรักไม่เคยมีเขาอยู่ในนั้นเลยสักนิด

กระไรก็ไอ้พรานสมิง ไอ้นั่นมันมีดีกว่าเขาอย่างไร!

แม้แต่ในวันนี้... เขากลับต้องมาเสร็จสมโดยนังปีศาจร้ายเช่นอีแพรว มันที่หวังพรากลูกสาวที่เป็นสมบัติเพียงชิ้นเดียวของดอกรักและหลานของเขาในครรภ์ไป แล้วยังมีหน้ามาบอกว่ารักทั้งที่เพิ่งเจอหน้างั้นหรือ

มารยาหญิงงามเมืองนี่มันน่าอุบาทว์เสียจริง

ชีวิตนี้มันชิบหายเหลือเกิน หญิงที่รักไม่เคยรักเขา แต่หญิงที่เกลียดชังสุดดวงใจกำลังครอบครองเขา

แถมเขายังเผลอตน เสร็จสมกับแรงยั่วสวาทของปีศาจ

ความเปียกลื่นถูไถลงกับความยาวของลำท่อนจันทน์ที่เมื่อเธอผละออกมันก็ดีดผึงขึ้นตั้งลำเตรียมกระทำการศึกทันที สีหน้าของแพรวพราวนั้นหยาดเยิ้ม หล่อนต้องการให้มันเข้ามาอยู่ในกายของตัวเองเดี๋ยวนี้เลย และตอนนี้เขาน่าจะแข็งตัวได้ที่แล้ว แถมยังมีจังหวะสั่นกระตุกเหมือนกำลังจะแตกอีกด้วย

ฮึ... ปากก็ว่าเกลียดงั้นงี้ แต่สุดท้ายก็จะแตกเพราะเธอสินะ

ปากดีแบบนี้นี่ล่ะ แพรวพราวชอบนัก เพราะเสร็จเธอมาไม่รู้กี่รายแล้ว