LOGIN"ฆาตกรอย่างเธอ เจ็บเป็นด้วยเหรอ?"
"หืมมม..."
เธอพึมพำมึนงง เสียงของเขายังดังวิ้ง ๆ อยู่ในหูทั้งที่ตอนนี้เขาเดินสะบัดตูดออกไปแล้ว เอาจริงคือเธอยังมองเห็นหน้าเขาไม่ชัดเลยด้วยซ้ำ
ตอนนี้สมองพร่าเบลอไปหมด ทั้งยังเจ็บแขนที่ถูกบีบ เธอยกมือขึ้นมาบีบนวดตรงรอยแดงจากปลายนิ้วที่ถูกกำแน่น
พร้อมกับความเจ็บแปลบในหัวที่ยังคงปวดอยู่เป็นระยะ ทำให้คิดอะไรได้ไม่ดีนักทุกอย่างมันยังคงสับสนวุ่นวายไปหมด มันรู้สึกเหมือนเพิ่งตื่นจากความฝันอันยาวนาน แต่ไม่รู้ว่ามันเป็นฝันดีหรือฝันร้ายกันแน่ทุกอย่างข้างในมันอึดอัดช้ารวนไปหมด เหมือนกับสมองของเธอยังอ๊อง ๆ จากฤทธิ์ยาสลบ
ความทรงจำอันเลือนลางที่ผุดมาแบบไม่ปะติดปะต่อขึ้นมาในหัว แต่ก็ทำให้เธอเริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้น ร่างเดิมนี้เพิ่งถูกลากตัวออกมาจากคลินิกทำแท้งเถื่อน เมื่อเธอเข้าไปที่นั่นอย่างที่ตัดสินใจมาดีแล้วในขณะที่ดมยาสลบเจ้าของร่างกลับแพ้ยาสลบช็อกจนเสียชีวิตอยู่ตรงนั้น นั่นจึงเป็นสาเหตุทำให้เธอ ‘ประกายดาว’ กลับมาเกิดใหม่ในร่างนี้
“นี่มันเป็นเพราะเธอคิดจะทำบาป คิดจะพรากชีวิตเด็กคนหนึ่งใช่ไหมเอมีเลีย เวรกรรมถึงได้สนองเธอได้นอบสนองทันควันแบบนั้นแต่ทำไมฉันต้องมาเผชิญกรรมแทนเธอด้วยล่ะ”
ชีวิตของฉันได้เกิดใหม่ทั้งทีทำไมไม่ได้ไปเกิดเป็นเด็กทารกกันนะ
ประกายดาวพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยใจ ไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือควรจะกระโดดตึกตายไปเลยเสียตั้งแต่ตอนนี้ดี เกิดใหม่ในร่างของเอมีเลียก็ใช่ว่าจะดีนัก
เมื่อทุกอย่างที่อยู่ในหัวมันเด่นชัดในตอนนี้
เรื่องราวของเอมีเลีย เธอเองก็เคยได้ยินผ่านหูมาบ้างจากข่าวซุบซิบในวงการบันเทิง มีข่าวออกมาตลอด ว่าผู้หญิงคนนี้แต่งงานกับนักธุรกิจคนนึงแต่ก็ไม่ได้รับการยืนยันแน่ชัด แถมยังมีข่าวอื่นกลบจนข่าวของเธอหายไปหรือไม่ก็ถูกลบไปจากสื่อโซเชียล และใช่จากนั้นก็ไม่มีข่าวคราวออกมาอีกเลย
แต่สิ่งที่เธอประสบพบเจอด้วยตัวเองคือเอมีเลียชอบรับงานชนกับเธอไม่ว่าเธอจะแคสบทละครเรื่องไหนก็ตามก็มักจะมีนางร้ายอย่างเอมีเลียมาแคสด้วยเสมอและแน่นอนว่าเธอก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเล่นละครกับเอมีเลีย
ด้วยความที่ทั้งสองคนเป็นที่นิยมไม่ต่างกัน ไม่ว่าจะเล่นละครเรื่องไหนก็ทำให้เรตติ้งพุ่งกระฉูด แต่การพบเจอระหว่างเธอกับเอมีเลียนั้นไม่ง่ายเลย
เธอถูกหาเรื่องจากเอมีเลียเสมอโดยที่เธอไม่เคยเข้าใจว่าเหตุใดเอมีเลียถึงเข้ามาหาเรื่องเธอทุกครั้งเธอดูออกว่ามันเป็นความตั้งใจ แต่เมื่อความทรงจำของร่างเดิมค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น เธอกลับได้เห็นอีกด้านหนึ่งของเอมีเลีย
ภาพลักษณ์ที่เคยเห็นความสุขสมบูรณ์ในชีวิตมันไม่ได้สวยงามอย่างที่ทุกคนคิด เพราะการแต่งงานที่ปราศจากความรักย่อมมีแต่ความทุกข์ระทม เป็นเธอเองที่สงสารชะตาชีวิตของนางร้ายเบอร์หนึ่งอย่างเอมีเลียจนต้องปล่อยวางความบาดหมางครั้งเก่าแล้วอโหสิกรรมให้ไป
ย้อนกลับไปเมื่อราวหนึ่งปีก่อน เป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตที่ผิดเพี้ยนของเอมีเลีย เมื่อเจ้าของเรื่องเดิมตัดสินใจไปขอร้องคุณปู่ให้ช่วยเหลือให้เธอได้แต่งงานกับคนที่เธอแอบรักตั้งแต่แรกพบ 'คีริน' คือชื่อของเขา
เธอคอยเฝ้ามองและติดตามข่าวคราวเขามาโดยตลอดและสืบจนรู้มาว่าเขาคือหลานชายของเพื่อนคุณปู่ที่เคยได้ช่วยเหลือกันมาแต่ครั้งเก่า
ในตอนนั้นธุรกิจครอบครัวของอีกฝ่ายใกล้จะล้มละลายเต็มที แต่ปู่ของเอมีเลียไม่เพียงแค่ช่วยเหลือเท่านั้นท่านยังให้เงินก้อนใหญ่เพื่อให้กอบกู้ธุรกิจขึ้นมาใหม่ ทั้งที่ตอนนั้นมันเต็มไปด้วยความเสี่ยงหากพลาดพลั้งก็อาจจะส่งผลต่อธุรกิจของคุณปู่ให้จมดิ่งตามไปด้วย แต่เพราะปู่ของเอมีเลียไม่คิดจะทอดทิ้งเพื่อนสนิทจนในที่สุดธุรกิจของเพื่อนคุณปู่ก็กลับมาตั้งหลักได้อีกครั้งและครั้งนี้ก็รุ่งเรืองมากกว่าเดิมหลายเท่า จากความตกต่ำกลับพุ่งทะยานขึ้นมาเฉิดฉายในวงสังคมอีกครั้ง ทำให้เกิดเป็นหนี้บุญคุณติดค้างในใจของเพื่อนของคุณปู่เอมีเลียมาโดยตลอด
เมื่อเอมีเลียได้รับรู้เรื่องราวเหล่านี้ เธอก็ไม่รอช้าใช้เรื่องบุญคุณมาขอร้องอ้อนวอนคุณปู่เพื่อให้เธอได้เป็นหลานสะใภ้
คุณปู่ของเธอที่รักหลานมาก รักไม่ต่างจากแก้วตาดวงใจจึงได้ยอมเอ่ยปากขอร้องเพื่อนเก่าแทนหลานสาวให้รับเธอเป็นหลานสะใภ้หรือจะบอกว่ามันเป็นการบังคับกันก็ไม่ผิดนัก ถึงแม้ปู่ของเอมีเลียจะรู้ว่าหลานชายของเพื่อนตัวเองไม่ได้รักหลานสาวเขาเลยแม้แต่น้อยแต่เป็นเพราะเขารักหลานมากไม่อยากเห็นเธอร้องไห้ด้วยความผิดหวัง จึงบากหน้าไปขอร้องเพื่อให้ความปรารถนาของเธอเป็นจริง แน่นอนว่าปู่ของคีรินไม่มีทางที่จะปฏิเสธ เพื่อเห็นแก่บุญคุณที่หากทดแทนกันได้ในชาตินี้เขาก็จะทำมัน
และนั่นทำให้คีรินไม่พอใจมากนัก ซึ่งเอมีเลียก็รู้ดีเมื่อปู่ของเธอเตือนเพราะเห็นแววตาแข็งกระด้างของฝ่ายชาย ทั้งยังมีท่าทีมึนตึงและรับปากอย่างแกน ๆ แต่ร่างเดิมก็ยังยืนกรานว่าเธอจะต้องแต่งงานกับเขาไม่ได้ เธอเชื่อว่าความรักสามารถเปลี่ยนแปลงได้และหวังว่าสักวันเขาจะหันกลับมามองเธอบ้าง
สุดท้ายแล้ว เขาก็ยอมแต่งงานกับเธอ แต่การแต่งงานกลับไม่ใช่สิ่งที่เธอวาดฝันไว้ ในเมื่อเขาก็มีเงื่อนไขของเขา
เขายอมแต่งงานแต่ไม่มีการจัดงานแต่งอย่างเอิกเกริกมีเพียงงานที่จัดแบบง่าย ๆ มีเฉพาะครอบครัวฝั่งฝ่ายชายและฝ่ายหญิงที่สนิทเพียงไม่กี่คนเท่านั้น พร้อมกับการจดทะเบียนสมรสที่มีสัญญาแต่งงานที่ระบุว่าแต่งเพียงสามปีเมื่อครบกำหนดจะหย่ากันทันที ในตอนนั้นปู่ของเจ้าของร่างเดิมก็พูดหว่านล้อมให้เธอคิดใหม่อีกครั้งแต่เจ้าตัวก็ยังดื้อดึง
ไม่มีอะไรให้คิดมากอีกแล้วเธอยกปากกาขึ้นเซ็นอย่างไม่คิดลังเลเลยสักนิดเดียวเพราะสำหรับเธอแล้วต่อให้อยู่ด้วยกันแค่สามปีก็ยังดีกว่าไม่ได้มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันเลย
คงมีแต่ปู่ของเจ้าของร่างเดิมที่ได้แต่ทอดถอนใจอย่างปลงตกและปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่หลานสาวของเขาเลือก
เมื่อภาพในอดีตหายไปประกายดาวก็กลับเข้าสู่ปัจจุบัน เรื่องราวที่ผ่านเข้ามาทำให้หัวใจเธอหนักอึ้งและเจ็บปวดไปกับร่างเดิมแต่ก็อดที่บ่นไม่ได้จริงๆ
“เฮ้อ…เอมี่ ถ้าเป็นฉัน… ฉันจะเลือกคุณปู่ที่รักและห่วงฉันสุดหัวใจ มากกว่าที่จะเลือกผู้ชายที่ไม่เคยรักกันเลยแม้แต่นิดเดียว”
บรรยากาศในห้องแคสบทเงียบกริบราวกับเวลาหยุดเดินก่อนหน้านั้นพราวดาราดาวรุ่งที่กำลังมีกระแสมาแรงทำได้ดีเสียจนทีมงานพากันชื่นชมไม่หยุดปาก ผู้กำกับเชิดศักดิ์ยังเอ่ยชมด้วยความพอใจ และทุกคนพากันมั่นใจแล้วว่าบทของ 'คุณหญิงแม้นวาด' ใน 'รอยรักข้ามภพ' ตกเป็นของเธอแน่ ๆแต่พอเสียงเรียกชื่อของเอมีเลียซึ่งเป็นหมายเลขสุดท้ายดังขึ้นทุกคนก็หันไปจับจ้องทันที เธอก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสงบนิ่งแววตาเต็มไปด้วยความตั้งใจอันแน่วแน่ เมื่อเธอเริ่มเล่น เสียงพูดแผ่วเบาและแววตาเปี่ยมด้วยอารมณ์นั้นกลับกลืนเข้ากับบรรยากาศในฉากที่มีกลิ่นอายย้อนยุคคงไว้ซึ่งเป็นแนวพีเรียด ทุกประโยคทุกการขยับร่างกายทุกท่วงท่าล้วนเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดบทคุณหญิงแม้นวาดในอดีตที่เฝ้ารอคนรักที่ไม่มีวันสมหวัง เป็นการแสดงผ่านสายตาที่สื่อออกมาได้อย่างยอดเยี่ยมเงียบ....ทีมงานไม่มีใครกล้าขยับแม้แต่น้อยบางคนถึงขั้นลืมหายใจเลยทีเดียว เพราะในวินาทีนั้นทุกคนต่างก็เห็นเงาร่างของประกายดาวผู้หญิงที่เสียชีวิตไปแล้ว แต่ตอนนี้เธอกลับมายืนอยู่ตรงหน้าผ่านร่างของเอมีเลียอย่างน่าขนลุก"พระเจ้า! เหมือนถูกประกายดาวเข้าสิงเลย" เสียงผู้ช่วยผู้กำกับ พูดอ
ป้าแววที่เดินตามเจ้าของบ้านเข้ามา พอเห็นสภาพของเขาเธอก็ร้องไห้ตาม ก่อนจะพูดในสิ่งที่เกิดขึ้น เธออยากให้เขารู้ว่าทำไมคนที่รักลูกอย่างเอมีเลียถึงสติหลุดออกจากบ้านไปไม่ยอมคุยกับเจ้าตัว“คุณคีรินป้าขอพูดตรง ๆ นะคะ อย่าหาว่าป้าแส่ไม่เข้าเรื่องเลยแต่ป้าก็อยากให้คุณรู้ไว้หากป้าพูดอะไรแล้วคุณไม่พอใจอยากไล่ป้าออกก็แล้วแต่คุณ” เพราะอยากให้เจ้าของบ้านหนุ่มรู้ความจริงเอาไว้บ้าง"ครับ ป้ามีอะไรจะพูดก็พูดเถอะ" เพราะคงไม่มีอะไรที่ทำให้เขาเสียใจมากกว่าลูกและเมียหนีออกจากบ้านไปแล้วล่ะ"คือ ก็ตั้งแต่ที่คุณแคลกับเพื่อนของเธอเข้ามาในบ้านครั้งก่อน หลังจากที่คุณเอมี่เพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาล ป้าเห็นมาตลอดว่าเธอก็อดทนเพราะรู้ว่าคุณแคลเป็นน้องสาวของคุณเธอไม่เคยเถียงอะไรออกมาเลยถึงจะโดนแซะโดนว่า คุณเอมี่ก็แค่ยิ้มรับทั้งที่คำพูดเหล่านั้นมันไม่น่าฟังเลยสักนิด" ป้าแววยังคิดว่าหากเป็นแต่ก่อนที่คุณเอมีเลียความจำเสื่อมคงมีตบกันไปแล้ว"จนมาถึงเหตุการณ์วันนั้น วันที่คุณเอริร้องไห้ คืนนั้นที่ป้าเอานมไปให้คุณเอมี่ ตัวของคุณเอริมีรอยหยิกตรงท้องแขน ป้าไม่อยากจะใส่ร้ายใคร แต่ป้ารู้อ
"เอริ... เอริเป็นอะไรลูก...หือออ ตัวร้อน!"เสียงสะอื้นเบา ๆ ของลูกน้อยที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบทำให้เอมีเลียสะดุ้งตื่น ฝ่ามือบางลูบเพื่อต้องการปลอบให้ลูกนอนแต่เพียงแค่สัมผัสเท่านั้นความร้อนผ่าวของเด็กตัวน้อยก็ทำเอาเธอตกใจไฟหัวเตียงถูกเปิดขึ้นทันที ใบหน้าของเด็กน้อยแดงก่ำกระสับกระส่าย ริมฝีปากเล็กขยับครางอยู่ตลอด เอมีเลียวางมือที่หน้าผากของลูกสาวความร้อนสูงจนน่ากลัว เธอรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำเอาผ้าขนหนูชุบน้ำมาเช็ดเนื้อตัวเพื่อระบายความร้อนก่อนจะรีบอุ้ม ลูกไว้แนบอกน้ำตาร่วงเผาะบนแก้มเล็กโดยไม่รู้ตัว"ไม่เป็นไรนะลูกเดี๋ยวแม่จะพาไปหาหมอ" เธอพูดเสียงสั่นก่อนจะรีบคว้าเสื้อคลุมหยิบกระเป๋าและของใช้ส่วนตัวใส่เข้าไปในนั้นแล้วพาเอริออกจากบ้านทันทีโดยไม่คิดจะบอกใครเพราะความโกรธความน้อยใจและความผิดหวังที่มันยังค้างคาเมื่อมาถึงโรงพยาบาล เพียงแค่บอกว่าเด็กน้อยมีไข้สูงเจ้าหน้าที่ก็รีบพาเข้าไปยังห้องฉุกเฉินทันทีเธอวิ่งตามตัว หวาดกลัวจนตัวสั่น แต่ก็ถูกพยาบาลดักเอาไว้หน้าห้องฉุกเฉินทำให้เธอได้แต่เดินกระสับกระส่ายอยู่หน้าห้องเธอยกมือกอดอกแน่นเล็บจิกเข้าไปในเนื้อด้วยเครี
ผลั๊กกก!!"เธอทำอะไรลูกสาวฉัน!" เสียงของเอมีเลียตวาดลั่นก่อนที่เธอจะพุ่งเข้าไปผลักพราวจนล้มกระแทกพื้นแล้วเข้าไปอุ้มลูกสาวเข้ามากอดเอาไว้แน่น น้องเอริผวาเมื่อเห็นแม่ก็กอดคอคนเป็นแม่แน่นร้องไห้สะอึกสะอื้นเสียงดังจนตัวสั่น มือเล็ก ๆ กำเสื้อคลุมของแม่เอาไว้ไม่ยอมปล่อยเป็นจังหวะเดียวกันกับที่คีรินก้าวเข้ามาพอดีน้ำเสียงของเขาเคร่งเครียด"เกิดอะไรขึ้น!"เขารีบพุ่งเข้ามาเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ภรรยาในชุดคลุมเปียกชื้นกำลังอุ้มลูกสาวที่ยังร้องไห้จ้าไม่หยุดข้างล่างมีพราวนั่งอยู่กับที่ใบหน้าขาวซีดมือจับข้อเท้าแสดงอาการเจ็บปวด“ฮึก! พี่คิน...” เสียงของพราวสั่นเครือพร้อมน้ำตาที่คลอหน่วย “พราว...พราวแค่อยากอุ้มน้องเองค่ะแต่น้องร้องขึ้นมาแล้วคุณเอมี่ก็วิ่งเข้ามาผลัก พราวไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ พราวแค่อยากอุ้มหลาน”เสียงสะอื้นกับใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเกเพราะความเจ็บทำให้คีรินรีบเข้าไปช่วยพยุงอีกฝ่ายขึ้นมา สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เขาที่กำลังโกรธกับเรื่องข่าวคู่จิ้นของเอมีเลียและตอนที่เห็นภาพตรงหน้าเหมือนกับตอกย้ำ
หลังจากที่ถ่ายทำเสร็จไปซีนนึง คีรินกับเอมีเลียกำลังกินข้าวอยู่หน้ารถบ้านระหว่างพักกอง ตอนนั้นเองเสียงร้องไห้ของลูกสาวก็ดังขึ้นจากด้านใน พี่เลี้ยงที่อยู่ไม่ไกลรีบลุกขึ้นจะเข้าไปอุ้ม แต่คีรินที่เพิ่งตักข้าวใส่ปากรีบวางช้อนแล้วลุกพรวดก่อนใคร“ไม่เป็นไร ผมจัดการเอง”ไม่นานเสียงร้องไห้ของน้องเอริก็เงียบลงเพียงแค่เขาอุ้มเท่านั้น เอมีเลียมองภาพนั้นเงียบ ๆ ใบหน้าของเขาอ่อนโยนลงมาก เห็นได้ชัดว่าเขารักลูกขนาดไหนเธอเผลอยิ้มออกมาพลางคิดในใจ 'หากเป็นแบบนี้แล้วเขาจะยังหย่ากับเธออยู่รึเปล่า'ในขณะที่ชีวิตครอบครัวกำลังเริ่มต้นขึ้น เอมีเลียในฐานะนักแสดงก็เปล่งประกายเจิดจรัสยิ่งกว่าเดิม หลังจากผลงานเรื่องล่าสุดถูกเผยแพร่ออกไป ทุกคนในวงการต่างพูดถึงเธอไม่หยุดทั้งชื่นชม ทั้งแปลกใจเพราะนางร้ายในอดตีตอนนี้กลับเป็นดารานางเอกแถวหน้าเพียงแค่แสดงเรื่องแรกก็ทำเอาผู้คนลบภาพร้าย ๆ ของเธอไปได้ชื่อของเอมีเลียกลับมาอยู่บนบิลบอร์ดอีกครั้ง พร้อมคำเชิญชวนจากผู้จัดหลายค่ายและในที่สุดเธอก็ได้รับบทนางเอกเรื่องใหม่ต่อเนื่องไม่เพียงแต่มีพีต้า ผู้จัดการคนปัจจุบันที่คอยดูแลงา
ขณะอยู่บนรถที่มุ่งหน้าไปโรงพยาบาล คีรินเอาแต่นั่งกุมมือของเอมีเลียไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เขาพยายามพูดปลอบเธอทั้งน้ำเสียงสั่น ๆ“อย่าเพิ่งเบ่งนะคนเก่ง เก็บแรงไว้ก่อน เดี๋ยวถึงโรงพยาบาลแล้วค่อยเบ่ง เข้าใจไหม”เอมีเลียพยักหน้าเหงื่อผุดเต็มขมับ ความเจ็บจุกแน่นแล่นขึ้นมาจนเธอต้องขบริมฝีปากแน่น แต่พอเหลือบเห็นสีหน้าของคีรินที่กลั้นหายใจตาม แถมหน้าเริ่มขึ้นสีเหมือนเป็นคนเจ็บเอง เธอก็หลุดหัวเราะทั้งน้ำตาก่อนจะฮึบเอาไว้เพราะกลัวว่าลูกจะหลุดออกมาซะก่อน“คุณคีริน อย่ากลั้นเองสิคะ เดี๋ยวเป็นลมก่อนฉันคลอดพอดี”“เอมี่” เขาเรียกชื่อเธอเสียงสั่น“หืม คะ?” เธอหันมามองทั้งที่ยังขมวดคิ้วด้วยความเจ็บ“แทนตัวว่า ‘เอมี่’ ได้ไหม”“อื้มม...นี่มันใช่เวลามั้ยเนี่ย ตอนนี้ปวดจะตายอยู่แล้วนะคะ!”“ไม่! อย่าพูดอย่างงั้นสิ เธอต้องไม่เป็นอะไร” เสียงทุ้มพร่าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาบีบมือเธอแน่นขึ้นราวกับจะส่งแรงทั้งหมดที่มีให้ เขาไม่อยากสูญเสียใครไปอีกแล้ว ต่อไปนี้สัญญาจะทำดีกับเธอให้มากกว่านี้ เขายอมรับแล้วว่าขาดเธอไม่ได้จริง ๆ
"อีแวว นั่นใช่คุณเอมี่จริง ๆ เหรอวะ!" ลุงมั่นสามีป้าแววพูดขึ้นหลังจากที่มองภรรยาเจ้าของบ้านเดินขึ้นไปบนห้อง"เออ ก็จริงสิวะ" ป้าแววพูดออกไปพร้อมกับยกมือขึ้นลูบแขนไปด้วย ที่ตามั่นถามนั้นก็ไม่ใช่ว่าเพราะอะไร ก็มันคงตกใจน่ะสิ เมื่อเห็นผู้หญิงคนนั้นเข้ามาทักเธอก่อน อย่าว่าแต่ผัวเธอตกใจเล
**เนื่องจากประกายดาวสวมในร่างเอมีเลียเต็มตัว ต่อไปนี้จะเป็นการใช้ชื่อเอมีเลียนะคะ**เอมีเลียอาศัยอยู่อย่างสงบในบ้านไม่สุงสิงกับใคร เธออยู่อย่างเงียบ ๆ อย่างที่รับปากกับเมธาไว้ ไม่ใช่เพราะเชื่อคำพูดไร้สาระอะไรนั่น แต่เพราะการใช้ชีวิตของเอมีเลียถ้าไม่ต้องไปถ่ายละคร หรื
ไม่แก่อย่างเดียวปากหมาด้วย!อันที่จริงไม่ได้เป็นอย่างที่ประกายดาวคิดแม้แต่น้อยเป็นเพราะว่าคีรินนั้นโมโหจนแทบอยากจะฆ่าเธอได้เขาพยายามระงับอารมณ์สุดขีดไม่ให้เข้าไปบีบคอหญิงสาวที่มองเขาด้วยสีหน้าไร้เดียงสาสายตาราวกับมองคนแปลกหน้า แต่ว่าทำไมสายตาไร้เดียงสาแบบนั้น
"สวัสดีค่ะ สแกนยอดค่าใช้จ่ายตรงนี้แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าได้เลยค่ะ"หญิงวัยกลางคนที่คาดว่าเป็นพยาบาลเร่งเร้าให้หญิงสาวจ่ายเงินก่อนจะยื่นชุดยัดมือใส่ให้เธอ เมื่อเห็นว่า หญิงสาวสแกนจ่ายยอดเงินเรียบร้อยแล้วเธอก็ดันให้เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ในห้องน้ำที่อยู่ข้าง ๆประกายดาวที่ตามเอมีเลี







