บทที่ 2 อาละวาด

 แต่เพราะนั่นไม่ใช่เธอยังไงล่ะประกายดาว 

เมื่อย้อนกลับไปอีกนิดหลังจากผ่านพ้นการแต่งงานกันเงียบเหงา เอมีเลียก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะเข้าหาเขา พยายามปรับเปลี่ยนตัวเองอย่างเต็มที่เพื่อให้เขามองมา ขนาดลงทุนไปเรียนทำอาหารเพื่อให้ตนเองกลายเป็นแม่บ้านแม่เรือนแถมยังคอยดูแลทุกอย่างภายในบ้านเพื่อวันหนึ่งเขาจะยอมรับว่าเธอคือภรรยาของเขาอย่างภาคภูมิใจ 

แต่เธอไม่ได้ทำแค่นั้นเธอยังพยายามเอาชีวิตไปผูกติดกับเขาอยู่ตลอดเวลาคีรินอยู่บริษัทเธอก็มักจะแวะเวียนไปหาอยู่บ่อย ๆ แม้แต่ในตอนที่เขาออกไปเจรจาธุรกิจเธอก็มักจะโผล่ไปที่นั่นอยู่เสมอกลายเป็นว่าเธอพยายามแสดงตัวตนให้คนอื่นรับรู้ว่าเธอเป็นภรรยาของเขาและมันทำให้คีรินรู้สึกอึดอัดและรำคาญ จนต้องสั่งห้ามเธออย่างเด็ดขาดไม่ให้ไปวุ่นวายที่บริษัทและทุกที่ที่เขาต้องออกไปพบลูกค้า แม้ว่าเธอจะไม่เต็มใจแต่เธอก็ไม่อยากให้เขาเกลียดเธอมากกว่าเดิมเธอเลยจำยอมต้องรับปาก

ถึงยังงั้นเธอก็ไม่ยอมแพ้หลังจากออกไปเรียนทำอาหารเธอก็เริ่มลงมือฝึกอย่างจริงจัง หวังว่าความเอาใจใส่เล็กๆ น้อย ๆ นี้จะสร้างความรู้สึกดีให้กับคีรินบ้าง เธอเข้าครัวทุกวันทำทุกอย่างทั้งที่ไม่เคยถนัดเรื่องแบบนี้มาก่อนแม้กระทั่งงานที่เธอรักในวงการบันเทิงเธอยังงดไม่รับเพื่อจะได้มีเวลามาดูแลคีริน

รวมถึงรูปร่างหน้าตาเธอก็ไม่เคยปล่อยปละละเลยเธอยังคงดูแลตัวเองอย่างดี ทำตัวให้สวยงามดูดีอยู่ตลอดเวลาเพื่อที่จะได้มัดใจคีริน เอมีเลียนับว่าเป็นสาวสวยคนนึงที่ยากนักที่ใครจะมองข้าม แน่ล่ะเพราะเธอเป็นถึงนางร้ายเบอร์หนึ่งของประเทศนี่นา แถมยังมีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม

แต่ใครจะรู้ว่าแต่งงานมาถึงหนึ่งปีการที่เธอทุ่มเททุกอย่างกลับไม่มีอะไรดีขึ้นเลย ด้วยนิสัยที่แท้จริงของเธอเป็นคนที่ไม่ยอมแพ้อะไรง่าย ๆ แถมยังเป็นคนเอาแต่ใจเมื่อเธอทำอาหารแล้วเขาไม่กลับมาเธอก็พยายามเรียกร้องบางครั้งถึงกับแกล้งป่วยเรียกร้องความสนใจ ทำยังไงก็ได้ให้เขากลับบ้าน

แม้ในยามที่คีรินไปทำงานต่างจังหวัดเธอก็ยังแอบตามไปแอบดูอยู่ห่าง ๆ เสมอเพราะเธออยากรู้จะมีผู้หญิงคนไหนเข้าหาเขาบ้างหรือเปล่ามันกลายเป็นความหวาดระแวงและความหึงหวง นั่นมันทำให้เกิดเป็นความอึดอัดที่ผลักดันให้คีรินหอยห่างออกไปเรื่อยๆ ในที่สุดทุกอย่างก็กลับตาลปัตรนอกจากเขาจะไม่หันมามองเธอแล้วเขายังเกลียดชังเธอมากกว่าเดิมซะด้วยซ้ำ

และวันหนึ่งเมื่อเอมีเลียเข้าไปพบกับความลับบางอย่างของคีรินเมื่อบังเอิญแอบไปรู้ว่าคีรินมีใครบางคนอยู่ในใจเธอก็ยอมรับไม่ได้และนั่นทำให้ความอดทนของเธอหมดลง เธอตามอาละวาดและรังควานผู้หญิงคนนั้นอย่างไม่หยุดหย่อน เธอเกลียดผู้หญิงคนนั้นเข้าไส้

จนกระทั่งวันหนึ่ง คีรินทนไม่ไหว ระเบิดอารมณ์ออกมาใส่เธอด้วยความโมโห 

“ฉันบอกว่าฉันแต่งงานกับเธอแค่ในนาม แค่สามปีก็จะหย่า แล้วไม่ได้บอกว่าเธอมีสิทธิ์อะไรในตัวฉันทั้งนั้น รวมถึงเรื่องหึงหวงไร้สาระแบบนั้นด้วย ที่ยอมอยู่ด้วยนี่ก็ฝืนทนเต็มทีอย่าทำให้ฉันหมดความอดทน!” 

เพราะความเจ็บแค้นแล้วอยากเอาชนะทำให้เอมีเลียดื้อดึงทำทุกวิถีทางเพื่อจะดึงเขาให้เข้ามาในชีวิต สุดท้ายแล้วเธอก็เลือกวิธีที่ผิดพลาดที่สุด เธอวางยาเขาในคืนนึงทั้งสองตกเป็นของกันและกัน แต่ผลมันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดตรงกันข้ามคีรินหายตัวออกไปจากบ้านทันทีหลังจากมีสติเขาย้ายไปอยู่เพนท์เฮาส์แทนและไม่กลับบ้านมาอีกเลยและนั่นทำให้เอมีเลียรู้สึกโกรธแค้นและผิดหวังเป็นอย่างมากความเจ็บปวดกัดกินเธอจนกลืนกินความพยายามที่เธอทำมาตลอด เธอกลายเป็นตัวของตัวเอง เอมีเลียที่ไม่ใช่นางร้ายเฉพาะในจอ เธอระเบิดอารมณ์ใส่ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว ทำลายข้าวของราวกับจะระบายความช้ำในใจ 

ประกายดาวเฝ้ามองความทรงจำของร่างเดิมพลางคิดว่าสมแล้วที่เธอเป็นนางร้ายตลอดกาลก็เพราะมันออกมาจากจิตใจของเธอนั่นเอง ยังไม่จบเพียงเท่านี้เมื่อเอมีเลียพยายามสืบเสาะคนในใจของคีรินและรู้ลึกมากเท่าไหร่ ก็แทบจะอกแตกตายเพราะเขาคอยสนับสนุนผู้หญิงคนนั้นแบบลับ ๆ เสมอมาทำให้เธอรู้ว่าเขารักผู้หญิงคนนั้นมากจริง ๆ มากจนไม่เผื่อแผ่พื้นที่ในหัวใจเพียงเล็กน้อยให้กับเธอมันทำให้เธอคลุ้มคลั่งจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ 

ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อเธอใช้ความรุนแรงมากขึ้นบรรดาสาวใช้ที่เคยประจบเอาใจรับใช้ไม่มีใครเข้าหน้าติด บางครั้งเมื่อทำอะไรไม่ถูกใจเอมีเลียถึงกับลงไม้ลงมือกับพวกเธอและนั่นทำให้พวกสาวใช้พากันหวาดกลัวและพยายามหลีกเลี่ยงอยู่เสมอ

แต่ในขณะที่เธอยังไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ แต่กลับกลายเป็นว่าเดือนต่อมาเธอตั้งครรภ์ ด้วยความดีใจทำให้เธอรีบไปบอกข่าวดีนี้กับคีริน แต่ปรากฏว่าคนที่ควรอยู่ในบริษัทเพราะยังเป็นเวลางานกลับไม่อยู่และไม่มีใครตอบได้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน เธอก็ไม่ยอมแพ้เธอออกจากที่บริษัทแล้วตรงดิ่งไปยังเพนท์เฮ้าส์ของเขาแทน แต่ก็ใช่ว่าเธอจะได้เข้าไปง่ายๆ เพราะถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกีดกันไม่อนุญาตให้เธอขึ้นไปด้วยความโมโหและความหงุดหงิดจากฮอร์โมนคนท้องทำให้เจ้าของร่างเดิมวีนแตกเรียกผู้จัดการนิติบุคคลมาจัดการและแสดงความเป็นสามีภรรยากับเจ้าของห้อง ทำให้ผู้จัดการจำต้องยอมอนุญาตให้เธอขึ้นไปโดยมีพวกเขาตามไปด้วยแต่เมื่อเธอเปิดเข้าไปก็ไม่เจอกับเขาอยู่ดี และสิ่งที่เธอคิดได้ในตอนนั้นคือติดต่อนักสืบที่เคยให้สืบเรื่องของเขาอยู่ตลอดส่วนในที่สุดเธอก็รู้ว่าเขาอยู่ไหน 

รูปภาพร้านอาหารและสถานที่ที่ถูกส่งมาในโทรศัพท์ทำให้หญิงสาวรีบตรงดิ่งไปที่นั่นทันที

ไม่นานเอมีเลียก็ปรากฏตัวขึ้นในร้านอาหารนั้น แต่แทนที่เธอจะเห็นเขานั่งอยู่กับคู่ค้าทางธุรกิจแต่กลับไม่ใช่ภาพที่เธอเห็นในตอนนั้นทำเอาเธอหัวร้อน จนแทบคลั่ง ภาพที่คีรินกำลังนั่งรับประทานอาหารอย่างสบายอกสบายใจกับน้องสาวและเพื่อนสนิทของเธอ ซึ่งผู้หญิงคนนั้นแสดงออกถึงความสนิทชิดเชื้อไม่เกินกว่าคนรู้จักกันธรรมดา ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นยิ้มแย้มดูท่าทางออดอ้อนออเซาะตักอาหารใส่จานของคีรินอย่างเอาอกเอาใจและแน่นอยู่ในสายตาของเธอโดยตลอด แม้ว่าในยามที่เพื่อนสนิทของน้องสาวคีรินหันมามองเห็นเธอแล้วก็ยังไม่หยุดแถมยังยิ้มเยอะออกมาอย่างคนที่เหนือกว่าและแน่นทำเอาเอมีเลียโกรธจนขาดสติเธอพุ่งเข้าไปดึงเพื่อนสนิทของน้องสาวคีรินออกมาก่อนจะเนื้อมือฟาดเต็มแรงกลางร้านอาหารชื่อดัง อารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านทำให้เธอลงมืออย่างบ้าคลั่งท่ามกลางสายตาผู้คนที่มองมา แต่เธอก็ยังไม่คิดจะหยุด 

 ความบ้าของเธอทำเอาคีรินและน้องสาวตื่นตระหนกเพราะไม่คิดว่าจู่ ๆ เธอจะโผล่มา คีรินรีบเข้าไปขวางเธอเอาไว้พร้อมกับน้องสาวที่เข้าไปช่วยเพื่อนของเธอ และด่าทอเอมีเลียยกใหญ่ รวมถึงคีรินที่ให้คนมาลากเธอออกมาจากร้านเสียงโวยวายของเอมีเลียยังดังอยู่ตลอดยิ่งเห็นเพื่อนน้องสาวที่อยู่ในอ้อมแขนของคีรินก็ยิ่งทำให้ในใจของเอมีเลีย ยิ่งเดือดพล่านอยากพุ่งเข้าไปตบซ้ำอีก 

แต่เพียงเธอขยับคีรินก็เข้ามาขวางเธอไว้เธอมองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาและถามเขาจากก้นบึ้งของหัวใจ

“ทำไมถึงเอาแต่ปกป้องคนอื่น เคยเห็นฉันเป็นภรรยาบ้างรึเปล่า” แต่สิ่งที่ได้รับกลับมากลับเป็นเสียงหัวเราะเยาะกับคำพูดที่ทำเอาเธอเจ็บปวดมากกว่าเดิม

“เธอลืมไปแล้วเหรอ เอมีเลียว่าฉันยอมแต่งงานกับเธอเพราะอะไร ความรักที่เธอต้องการ มันไม่มีวันได้จากฉัน!” 

คำพูดนั้นเหมือนฟางเส้นสุดท้าย ใบหน้าสวยของเธอบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและเสียใจ วันนั้นเธอสติแตกพุ่งทำลายข้าวของในร้านจนมันพังยับเยิน เธอจึงถูกลากออกมาโดยที่คีรินไม่แม้แต่จะมองเลยด้วยซ้ำ