บทที่ 3 ความจำเสื่อม

 เอมีเลียทรุดนั่งอยู่หน้าร้านอาหารด้วยหัวใจแตกสลายไม่เคยคิดเลยว่าคีรินจะเกลียดชังเธอถึงเพียงนี้ความรักที่เธอทุ่มเททำมาตลอดเริ่มกลายเป็นความเกลียดชังและเคียดแค้นในวินาทีนั้นเองเธอตัดสินใจจะเอาคืนเขา

‘ในเมื่อเขาไม่รัก เธอก็จะไม่เอาเด็กนี่ไว้’ 

ความคิดตื้นเขินและหัวใจที่ดำมืด เธออยู่กับความเคียดแค้นยิ่งเห็นผู้หญิงคนนั้นออเซาะกับคีรินมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งอยากแก้แค้นเขามากเท่านั้น ทำให้หญิงสาวตัดสินใจไปสถานที่ที่หนึ่ง

ร่างสูงโปร่งของหญิงสาวที่อยู่ในชุดคลุมปิดหน้าปิดตาอย่างมิดชิดเธอเดินเข้าไปในคลีนิคทำแท้งเถื่อน เธอก็ถูกพยาบาลสาววัยกลางคนก็รีบจัดการเรื่องการจ่ายเงิน เมื่อเสร็จเรียบร้อยก็พาเธอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วพามายังห้องห้องนึง เจ้าของร่างเดิมที่เห็นเตียงนอนสำหรับทำแท้งนั้นเธอก็รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาแต่พยาบาลคนนั้นก็รีบดันให้เธอขึ้นไปนอนบนเตียง เมื่อขึ้นไปนอนบนเตียงเย็นเฉียบเจ้าของร่างเดิมก็รู้สึกไม่ดีเธอพยายามที่จะลุกขึ้นแต่กลับถูกพยาบาลคนนั้นจับมัดเอาไว้ เพราะคิดว่าหญิงสาวอาจจะกลัวเหมือนคนอื่น ๆ เธอเลยพูดเกลี้ยกล่อม

“ไม่เป็นไรแป๊บเดียวก็เสร็จ แล้วคุณจะได้กลับไปใช้ชีวิตอย่างที่คุณต้องการ” ได้ยินแบบนั้นเอมีเลียก็นึกถึงใบหน้าของคีรินแล้วยิ้มออกมาด้วยความสะใจ แต่เธอไม่รู้เลยว่าในขณะที่เธอถูกดมยาสลบนั้นเธอจะไม่มีโอกาสฟื้นขึ้นมาอีกเลย

เพราะคนที่ฟื้นขึ้นมาในร่างของเธอก็คือประกายดาวที่ยังนอนเหม่อมองเพดานอยู่ตอนนี้ 

“เฮ้อ…เอมี่นะเอมี่ ทำไมฉันต้องเข้ามาในร่างเธอตอนที่เธอทำเรื่องใหญ่ขนาดนี้นะ” 

ถ้าถามว่าเด็กยังอยู่ได้ยังไงเพราะในตอนนั้นเอมีเลียถึงขั้นดมยาสลบแล้วก็ต้องยกความดีความชอบให้คีรินเพราะเขาเป็นคนให้คนตามเธอ หลังจากที่เธอออกไปจากที่ร้านอาหารและนั่นเป็นเหตุที่ทำให้คีรินรู้ทันทีว่าหญิงสาวไปที่ไหนและช่วยเหลือเธอทัน

ไม่สิ!ช่วยเหลือเจ้าของร่างเดิมไม่ทันแต่ช่วยเด็กคนนี้ทัน

ประกายดาวนอนครุ่นคิด นอนถอนหายใจเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ คิดไม่ออกจริง ๆว่าแล้วต่อจากนี้เธอจะทำยังไงดี มือบางก็ยกขึ้นลูบท้องเบา ๆ สัญชาตญาณของความเป็นแม่เกิดขึ้นอัตโนมัติแม้จะไม่ได้มีส่วนในการสร้างเจ้าก้อนเนื้อนี้ขึ้นมาแต่ในเมื่อเธอมาอยู่ในร่างนี้แล้วเธอก็ต้องเลี้ยงดูเขาให้ดีที่สุด 

แน่นอนว่าเธอต้องเลี้ยงคนเดียวเพราะสามีเจ้าของร่างเกลียดเจ้าของร่างนี้เสียยิ่งกว่าอะไร เพราะฉะนั้นตัดผู้ชายคนนั้นออกไปได้เลย

หรือเธอจะกลับไปอยู่กับปู่ของเจ้าของร่างเดิมดีไปใช้ชีวิตเป็นคุณหนูเลี้ยงดูลูกอยู่ที่นั่นเพราะปู่เจ้าของร่างเดิมคงไม่ปล่อยให้หลานสาวคนเดียวมีชีวิตอยู่อย่างลำบากแน่

พอคิดมาถึงตอนนี้ประกายดาวก็ยังแอบบ่นเอมีเลียอยู่ในใจ

“เนี่ยะ..จริงๆ เลยนะเอมี่เธอมีคนที่รักของเธออยู่แล้วยังทำตัวแบบนี้อีกเฮ้อรู้ไหมว่าเธอไม่อยู่แล้วคุณปู่ของเธอจะเสียใจขนาดไหนแต่ไม่เป็นไรในเมื่อฉันมีโอกาสเข้ามาอยู่ในร่างของเธอแล้วฉันจะทำทุกอย่างให้มันดีขึ้นเองไม่ต้องห่วงนะเอมีเลียลูกของเธอฉันจะดูแลเอง” ในตอนที่พูดบ่นอยู่คนเดียวอยู่นั้นประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงเธอสะดุ้งแล้วหันไปมองพอเห็นว่าเป็นใคร เธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างแรง

‘มาอีกแล้วสินะคนที่เธอต้องสู้รบปรบมือด้วย เห้อ...คิดแล้วท้อนอนดีกว่า’ ในตอนที่เธอกำลังจะนอนตะแคงหันหน้าหนีแต่ผู้ชายคนนั้นกลับปราดเข้ามากระชากเธอให้ลุกขึ้นเผชิญหน้าก่อนที่จะถูกเขาปาเอกสารเข้ามาที่ใบหน้าของเธอทำให้ขอบกระดาษบาดแก้มความคมของมันทำให้เธอได้รับแผลจนแสบเล็กน้อย 

ปึก!!

“อ๊ะ!! เป็นบ้าอะไรเนี่ย!!” ประกายดาวยกมือจับแก้มตัวเองไม่รู้สึกแสบก่อนจะเห็นเลือดจากปลายนิ้ว หื้อ...ใบหน้านี้เป็นแผลซะแล้ว นี่เขาไม่เข้าใจเลยหรือไงนะ เพราะใบหน้ามันสำคัญกับเจ้าของร่างเดิมขนาดไหนสู้อุตส่าห์ดูแลเป็นอย่างดีทาครีมกระปุกเป็นหมื่น ที่เธอรู้เพราะเคยแอบเห็นในตอนที่ต้องเล่นละครด้วยกันเครื่องสำอางของเอมีเลียทุกชิ้นนั้นมีราคาสูงมากแถมเป็นครีมบำรุงยี่ห้อดัง

ในตอนนี้เธอกำลังจะหันไปต่อว่า

"คุณ...!"

แต่เขาก็ยังไม่จบและไม่สนใจด้วยว่าเธอจะบาดเจ็บจากการกระทำของเขา เสียงเย็นเอ่ยขึ้นขณะที่เขาโยนปากกามาบนตัก

“เซ็นเอกสารนี้ซะ!”

“เอกสารอะไร” เธอถามและหยิบเอกสารที่กองอยู่ข้าง ๆ พยายามอ่านตัวหนังสือที่เรียงกันเป็นพรืดเต็มหน้ากระดาษ แต่เขาก็ไม่รอให้เธอได้อ่านจบกระชากกระดาษแผ่นนั้นลงมาแล้วจับปากกายัดเข้าไปที่มือของเธอจะออกไปที่ช่องที่เอาไว้สำหรับเซ็นชื่อแล้วก็บอกอีกว่า

“เซ็นซะ!”

“ไม่! คุณจะบ้าเหรอให้เซ็นเอกสารโดยที่ฉันไม่ได้อ่านเนี่ยนะ แล้วถ้าเกิดฉันเป็นหนี้ขึ้นมาฉันไม่รับผิดชอบหัวโตเหรอ แล้วฉันยังไม่รู้เลยว่าคุณเป็นใคร มาถึงก็พูดเอา ๆ ไม่คิดจะอธิบายกันเลยหรือไง” 

ประกายดาวเถียงกลับและถือโอกาสนี้ทำเป็นความจำเสื่อม เพราะเธอไม่ใช่เจ้าของร่างตัวจริงบางสิ่งบางอย่างทั้งการพูดและการกระทำแน่นอนว่ามันต้องผิดเพี้ยนไปจากเดิมแน่นอน และการที่เจ้าของร่างเดิมทำตัวร้ายกาจมันไม่ใช่นิสัยที่แท้จริงของเธอเลยจริง ๆ ไม่งั้นจะได้เล่นแค่บทนางเอกหรือยังไง จะบอกว่าบทนางร้ายเธอก็เคยไปแคสแต่ผู้กำกับบอกว่า

" ผมว่าคุณประกายดาวอย่าเล่นบทอื่นเลยครับบทนางเอกเหมาะสำหรับคุณที่สุดแล้ว" นั่นเป็นคำพูดของผู้กำกับที่เธอจำได้ดีมันเป็นการแจ้งอย่างสุภาพว่าเธอเล่นบทร้ายไม่ได้เรื่อง 

กลับมาสู่ปัจจุบันตอนนี้เธอจ้องมองกระดาษด้วยท่าทางตื่น ๆ

ดวงตาของเธอฉายแววสับสนแล้วพยายามยื้อกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง ในเอกสารระบุว่าให้เธอดูแลเด็กในท้องให้ดีหากเด็กในท้องเป็นอะไรไปเธอจะถูกฟ้องร้องและทุกอย่างที่เธอทำจะถูกเผยแพร่ในชั้นศาลซึ่งก็คือเรื่องที่เธอไปคลินิกทำแท้งเถื่อน ประกายดาวที่อ่านมาจนจบถึงกับอ้าปากค้างหันมามองหน้าเขาอย่างอึ้ง ๆ แน่นอนว่าเธอเป็นนักแสดงที่พึ่งได้รับรางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมการที่เธอทำแบบนี้ทำให้คีรินมองเธอแปลกไป เธอแอบหัวเราะในใจ 

'ฝีมือฉันนี่ไม่ตกจริง ๆ สินะ'

คีรินที่เห็นท่าทางแปลก ๆ ของคนตรงหน้าก็แอบสงสัยอยู่เหมือนกันในตอนแรกที่เข้ามาคิดว่าเธอจะอาละวาดเหมือนเดิมซะอีก แต่สายตาที่ตื่นตระหนกนั่นคืออะไร

ประกายดาวยังอยู่ในบทบาทของคนความจำเสื่อม 

“นะ…นี่ฉันท้องเหรอ ในท้องนี้มีเด็กจริง ๆ ใช่ไหมคะ?" เธอพูดด้วยดวงตาเป็นประกายยกมือขึ้นลูบท้องเบา ๆ และยิ้มระบายออกมาทำราวกับว่าเธอเองก็ดีใจมากที่ในท้องของเธอมีสิ่งมีชีวิตก่อเกิดอยู่ในนั้นจากนั้นเธอก็แหงนคอมองชายหนุ่ม

"ถ้าอย่างนั้นคุณก็คงเป็นสามีฉัน ใช่ไหมคะ?” เธอเอียงหน้าถามด้วยความสงสัยยื่นมือไปจับแขนเขาและเขย่าเบา ๆ ทำราวกับเด็กตัวน้อย

"คุณเป็นสามีของฉันอย่างนั้นเหรอ? ว้าว.....หล่อจัง! ถ้าลูกเป็นผู้ชายต้องออกมาหล่อเหมือนคุณแน่ ๆ เลยถ้าเป็นผู้หญิงคงน่ารักเหมือนฉัน" เธอยังคงพูดงุ้งงิ้งเรื่อยเปื่อย แต่เรื่องที่บอกว่าหล่อนั้นไม่เกินจริงเลยผู้ชายคนนี้เป็นดาราได้เลยนะเนี่ย ตาคมคิ้วเข้มจมูกโด่งแถมยังรูปร่างสูงใหญ่ เอมี่เธอนี่ตาถึงจริง ๆ เลย ถึงว่าเธอเลยยึดติดกับผู้ชายคนนี้นัก

ความใสซื่อและท่าทางสดใสร่าเริงของเธอทำให้คีรินคิ้วขมวด ดวงตาคมกริบกวาดตามองหญิงสาวอีกครั้ง ก่อนจะสะบัดแขนและกระชากแขนของเธอเข้ามาใกล้ ตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ หวังจะเห็นเศษเสี้ยวของความร้ายกาจ ก่อนจะตะคอกใส่

"หยุดเสแสร้งซะทีเอมี่!!" ด้วยความที่อยากกระชากหน้ากากของหญิงสาวออกมาทำให้คีรินจับเธอเขย่าอย่างรุนแรงจนเธอหัวสั่นหัวคลอน

"อ๊ะ... คุณ เจ็บ...ปล่อยนะ" ประกายดาวเองก็ตกใจเธอพยายามดิ้นหนีและขอร้อง ดวงตาตื่นกลัวแบบที่ไม่ได้แกล้งทำเพราะตอนนี้เธอกลัวเขาจริง ๆ ท่าทางเธอเหมือนกำลังจะช็อก หญิงสาวที่กำลังอ้าปากค้างโกยอากาศคล้ายคนหายใจไม่ออกทำให้คีรินตกใจกดเรียกหมออย่างรวดเร็วปากก็วนออกมาไม่หยุด 

“นี่เป็นบ้าอะไรของเธออีก เอมี่…เอมี่ เป็นอะไรของเธอวะ!” 

ไม่นานทั้งหมอและพยาบาลก็พากันวิ่งกรูเข้ามา

“ญาติคนไข้เดี๋ยวขอหมอเช็คอาการคนไข้สักครู่นะคะ” เมื่อพยาบาลและคุณหมอเข้ามาถึงคีรินก็ถูกดันออก

“หมายความว่ายังไงนะครับ ผู้หญิงคนนี้ความจำเสื่อม?”