บทที่ 4 เอมี่เป็นคนเงียบ ๆ

 “หมายความว่ายังไงนะครับผู้หญิงคนนี้ความจำเสื่อม?”

คีรินถามย้ำคุณหมออีกครั้ง ก่อนจะหันไปมองคนที่นั่งมองเขาตาแป๋วมองเขาสลับกับคุณหมออยู่บนเตียง

“ครับ อย่างที่ผมบอก การที่เธอถูกดมยาสลบที่ไม่ได้มาตรฐานส่งผลให้สมองส่วนหนึ่งถูกทำลาย ส่วนอาการสมองเสื่อมเป็นในช่วงระยะสั้นหรืออาจจะเสื่อมตลอดไปก็ยังไม่แน่ใจครับเพราะตอนนี้ยังไม่มีเคสเปรียบเทียบเดี๋ยวหมอจะส่ง CT Scan นะครับ”

“ฝากด้วยครับคุณหมอ” เมื่อคีรินได้ยินแบบนั้นก็ให้คุณหมอลงมือทำทันที

คีรินมองผลตรวจในมือกับนั่งฟังที่หมอพูดอย่างใจเย็น สรุปแล้วผู้หญิงคนนั้นความจำเสื่อมจริง ฟังหมอพูดเรื่องการดูแลรักษาผู้ป่วยซึ่งมันไม่ค่อยได้เข้าหูนักเพราะเขาฟังมันไปแบบแกน ๆ

“ขอบคุณครับคุณหมอ”

พูดแค่นั้นคีรินก็เดินออกมาจากโรงพยาบาลโดยมีคนสนิทที่ทิ้งไว้เฝ้าเธออยู่หน้าห้อง

ส่วนประกายดาวตอนนี้เธอก็นอนพักผ่อนอย่างสบายใจหลังจากที่หมอยืนยันมาแล้วว่าเธอความจำเสื่อมจริง เธอจะได้กลายเป็นตัวของตัวเองอย่างที่ไม่มีใครมาสงสัยอะไร

สองวันต่อมาคุณหมออนุญาตให้กลับบ้านได้ เนื่องจากตรวจสอบอย่างละเอียดแล้วเธอไม่มีอาการข้างเคียงใด ๆ เลยให้เธอกลับไปพักผ่อนที่บ้านแต่ก็ยังย้ำว่าหากเธอมีอาการปวดหัวมากจนทนไม่ไหวให้กลับมาที่โรงพยาบาลตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง

หญิงสาวพยักหน้ารับอย่างเข้าใจพร้อมกับเดินออกมาจากโรงพยาบาลโดยมีคนสนิทของคีรินเป็นคนจัดการเดินเรื่องทุกอย่าง

'เมธา' หรือ 'เมธ' เขาเป็นผู้ช่วยของคีรินทำงานทุกอย่างตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ แถมตอนนี้ยังทำหน้าที่แทนเจ้านายมาพาภรรยาที่ความจำเสื่อมกลับไปส่งที่บ้านเพราะเจ้านายไม่มีท่าทีที่จะสนใจและโยนภาระอันหนักหน่วงใส่เขา 

'เจ้านายนะเจ้านาย...' 

เขาแอบบ่นในใจพลางแอบมองภรรยาเจ้านายที่ชอบอาละวาดด่ากราดไม่สนใจใคร แถมยังชอบทำร้ายทุบตีสาวใช้เวลาที่ไม่ได้ดั่งใจเรื่องความร้ายกาจของผู้หญิงคนนี้เขาเองก็เคยเจอมาเองกับตัว 

"พี่คะ...?"

'แถมยังใจดำ ยังคิดจะฆ่าเด็กที่ไม่รู้อีโนอีเหน่'

"พี่...?"

'ทำตัวงี่เง่าเอาแต่ใจ...'

"...พี่ พี่คนหล่อ"

'หืมม... ใครเรียกวะ กูก็หล่อซะด้วย' 

"พี่ ตกลงพี่หูหนวกหรือคะ!" 

"หืออ...ห๊ะ! คุณพูดกับผมเหรอครับ" เพราะมัวคิดถึงวีรกรรมของเมียเจ้านายเลยไม่รู้ว่า หญิงสาวพูดกับตัวเองตั้งแต่ตอนไหนเขาหันไปมองกระจกถามหน้าเหวอ...

' อย่าบอกนะที่เรียกพี่คะเมื่อกี้นี้เป็น เสียงเรียกของ ผู้หญิงคนนี้ หึ้ยย....ขนลุก!' 

"พี่ ตกลงพี่ชื่ออะไรคะ" เอมี่มองคนขับรถผ่านกระจกคิ้วสวยขมวดมุ่น เพราะเธอคุยกับเขาตั้งนานแต่เหมือนกับคุยคนเดียวจนเธอคิดว่าเขาหูหนวกแล้วจริง ๆ

"...เอ่อ อะ แฮ่ม ผมชื่อเมธาหรือจะเรียกสั้น ๆ ว่าเมธก็ได้ครับเป็นผู้ช่วยของคุณคีริน พอดีวันนี้คุณคีรินไม่ว่างครับเลยให้ผมมารับคุณเอมี่ไปส่งบ้าน" เมธากระแอมกระไอแก้เก้อก่อนจะพูดออกมา

"อ่อ...ค่ะ" เอมี่พยักหน้าก่อนจะยื่นหน้ามาถามเขาอย่างกระตือรือร้นแสดงบทบาทความจำเสื่อมอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง 

"ถ้าอย่างนั้นพี่เมธเล่าให้เอมี่หน่อยได้ไหมคะ ว่าเอมี่กับคุณคีรินรักกันยังไง พี่ก็รู้ว่าเอมี่ความจำเสื่อม?" 

คำถามของเมียเจ้านายทำให้เมธาเท้ากระตุก รถที่วิ่งสะดุดไปแว๊บนึง ซึ่งในตอนนั้นเป็นตอนที่ไฟแดงพอดี พอรถจอดสนิทเธอเอียงหน้าหันไปถามเขา ช้อนมองเขาตาปริบ ๆ

 ก่อนที่เมธาจะตั้งสติหันมาสบตา ดวงตากลมโตใสซื่อของภรรยาเจ้านายความสวยออร่ากระแทกตามากทำให้เขาเผลอแอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ 

ตั้งแต่คำเรียกที่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากของหญิงสาว เพราะปกติจะถูกเรียกจิกหัวใช้ตลอด ไม่มีหรอกพี่มีแต่แก ๆ ๆ ทำเอาเมธเผลอลืมความร้ายกาจของเธอไปชั่วขณะ

เขาหันหน้าตรงพยายามไม่สบสายตาอ้อน ๆ ของเมียเจ้านาย มือใหญ่จับพวงมาลัยแน่นก่อนจะตอบในสิ่งที่เธอถาม

"เอ่อ...ความจริงคุณคีรินกับคุณเอมี่ไม่ได้รักกันครับที่แต่งงานกันก็เพื่อธุรกิจ" เริ่มเรื่องก็เบี้ยวซะแล้วมันใช่แบบนี้ที่ไหนกันเล่า! ประกายดาวแทบกลอกตาแต่ก็ยังถามต่อ

"หืมมม... ไม่ได้รักกันแต่แต่งงานกันเพราะธุรกิจ สมัยนี้ยังมีเรื่องแบบนี้อยู่อีกเหรอนึกว่ามีแต่ในละครนะเนี่ย" เอมี่ทำท่าตกใจ ก่อนจะถอยหลังไปพิงเบาะรถท่าทางหมดอาลัยตายอยากสีหน้าเหงาหงอยขึ้นมาทันที 

"แล้วเอมี่กับคุณคีรินอยู่กันยังไงคะหลังจากแต่งงานแล้ว"

"คุณเอมี่ก็อยู่ที่บ้านตามปกตินะครับ ไม่ค่อยได้ยุ่งสุงสิงกับคุณคีรินเท่าไหร่นัก ส่วนคุณคีรินก็แยกตัวออกไปอยู่ที่เพนท์เฮาส์" ประโยคที่มีความจริงแค่เสี้ยวเดียวตอบกลับไปเรื่องที่ไม่ค่อยได้ยุ่งสุงสิงนั้น แน่นอนว่าเขาโกหกเธอ

เพราะก่อนหน้านั้นเป็นเธอนั่นแหละที่ตามเจ้านายเขาอย่างกับเงาตามตัวแทบจะสิงกันเลยทีเดียว จนเจ้านายเขารำคาญออกปากห้ามแต่ในเมื่อเธอความจำเสื่อมเขาเลยถือโอกาสส่งข้อมูลใหม่ให้กับเธอ แต่เรื่องที่เจ้านายไปอยู่ที่เพนท์เฮ้าส์นั้นเป็นเรื่องจริง

"คุณเอมี่ชอบอยู่เงียบ ๆ คนเดียวที่บ้านนะครับ ปกติก็ไม่ได้ออกไปไหน แล้วก็ไม่ค่อยกล้ายุ่งกับคุณคีรินด้วย ค่อนข้างจะกลัวเลยล่ะครับ เวลาคุณคีรินกลับบ้านทีไรคุณเอมี่มักจะหนีเข้าไปอยู่ในห้องไม่ออกมาพบเจอไม่ว่าจะอยู่ตรงไหนหากมีคุณคีรินอยู่ด้วยคุณก็มักจะเดินหนีไปก่อน" 

เอมี่ฟังที่เมธาพูดก็อยากจะหัวเราะออกมานี่ถ้าไม่มีความจำของเจ้าของร่างเดิมอยู่เธอคงเชื่อไปแล้ว

นี่เขาพยายามยัดข้อมูลอะไรใส่ในหัวเธอเนี่ย เอมี่คิดขำ ๆ แต่เธอก็ไม่ได้เผยพิรุธกลับไป เธอแค่พยักหน้ารับแล้วพูดตอบรับเสียงเบา

"อย่างนั้นเหรอคะ ฉันต้องกลัวคุณคีรินขนาดนั้นเลยเหรอ" เธอถามคำถามแปลก ๆ กลับไปแต่เมธาที่มัวคิดจะเอาคืนหญิงสาวก็ไม่ทันคิดยังพูดตอบกลับไป

"ครับ... กลัวมาก อย่างที่บอกครับทั้งสองคนแต่งงานด้วยความจำเป็น แล้วยิ่งตอนนี้คุณเอมี่ท้องอยู่ด้วย คุณคีรินเลยย้ำกับผมมาว่าให้คุณอยู่ที่บ้านดูแลเด็กในท้องให้ดีครับ ทางที่ดีคุณอยู่เงียบ ๆ เหมือนเดิมดีกว่า "

  เมธายังพูดต่อไปย้ำว่าให้อยู่เงียบ ๆ ยิ่งเห็นใบหน้าของหญิงสาวที่เคยร้ายกาจดูสลดซึ่งเป็นภาพที่หายากนักเขาเลยยิ่งอยากเอาคืนเธอบ้างเขานึกว่ายิ้มยิ้มย่องในใจ หัวเราะออกมาอย่างสะใจในใจ สงสัยตอนที่อยู่คนเดียวคงจะอดไม่ไหวที่จะหัวเราะส่งเสียงออกมา 

ฮ่า ฮ่า แค่คิดก็สนุกแล้วเว้ยยย!!!

 ยิ่งนึกถึงในตอนที่เธอเรียกเขาจิกหัวมองเหยียดเขาตลอด ก็รู้สึกอย่างกลั่นแกล้งเล็กน้อยเลยพูดอะไรออกไป เสียเยอะแถมยังบอกกับเธอว่าเธอเป็นคนเรียบร้อยอ่อนหวานกิริยามารยาทดี 

เมธาพูดไปเรื่อยโดยไม่รู้เลยว่าเอมี่นั้นพยายามอย่างหนักที่จะไม่ยิ้มให้กับบทละครบทใหม่ที่เขาพยายามยัดใส่หัวเธอ ทุกอย่างมันบิดเบี้ยวไปหมด ก็เพราะสิ่งที่เขาพูดมามันตรงข้ามกับนิสัยเดิมของเจ้าของร่างนี้ราวฟ้ากับเหว แต่เธอก็คิดว่ามันเป็นเรื่องดีเพราะเธอจะได้เป็นตัวของตัวเองโดยไม่รู้สึกผิดอะไร

เธอแอบอมยิ้มออกมาเมื่อทุกอย่างเป็นไปอย่างที่เธอคิด แต่พอสอบเข้ากับสายตาเข้ม ๆ ของเมธาที่หรี่ตามองเธออย่างจับผิดเธอก็หุบยิ้มลงก้มหน้ามองมือบีบกันแน่น ทำสีหน้าสลดก่อนจะเงยหน้ามองสบตาเขาในกระจกอีกครั้ง

"อ๋อ...ค่ะ เฮ้อ เรื่องมันเป็นอย่างนี้นี่เองสินะ" เอมี่แสร้งถอนหายใจเบา ๆ ทำเป็นเข้าใจในสิ่งที่เมธาสื่อ จากนั้นเธอก็หลับตาเอาหัวพิงกระจก เมธาที่เห็นเธอเงียบไปก็แอบชำเลืองมองพอเห็นว่าเธอหลับตาไปแล้วเขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

หวังว่าสิ่งที่เขายัดเยียดเข้าไปในหัวเธอจะทำให้กดข่มความรู้สึกจริง ๆ ของเธอเอาไว้พลางคิดว่าเธอความจำเสื่อมแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ แต่พอเห็นสายตาหงอย ๆ สีหน้าเศร้า ๆ แล้วก็รู้สึกสงสารเหมือนกันแฮะ