5

“หนูเอาเอกสารมาส่งแทนพี่ปัณณดาค่ะ”

เจ้าขารีบเข้าไปยื่นเอกสารให้กับคนที่ท่าทางดูรีบร้อนไม่ต่างจากปัณณดาสักนิด ผิดที่คนนี้ดูยิ้มแย้มและเป็นมิตรมากกว่าเป็นไหนๆ พอเห็นหน้าเธอเข้าเจ้าตัวก็ทำท่าราวคนดีใจจนเจ้าขาแปลกใจ

“เอ้อ น้องมาพอดีเลย ช่วยพี่หน่อยได้มั้ยคะพอดีพี่ต้องรีบไปส่งเอกสารให้ท่านประธานใหญ่ หนูช่วยเอากาแฟไปให้คุณเตมินทร์แทนพี่ทีนะ ส่วนเอกสารวางไว้ได้เลยค่ะ”

“เอ่อ แต่ว่าพี่คะ”

เจ้าขาอึกอัก มองท่าทางรีบร้อนและสายตาอ้อนวอนนั่นอย่างลำบากใจ ตาสวยมองไปที่ถาดกาแฟเล็กๆถูกวางไว้บนโต๊ะที่ยังคงมีควันลอยกรุ่นอยู่ 

“น่า แค่เอาไปวางไว้แล้วออกมาเลย ท่านไม่ดุหรอกไม่ต้องกลัว”

คนเป็นเลขาที่บัดนี้มีงานด่วนรออยู่จำต้องเอ่ยเร่งให้รุ่นน้องตรงหน้ารับคำเพราะไม่อยากเสียเวลา เห็นท่าทางมองประตูห้องท่านรองประธานคนใหม่อย่างกังวลก็เดาได้ว่าคงจะกลัวจนไม่กล้ารับคำนั่นแหละ

“อ่า ได้ค่ะ”

เจ้าขาพยักหน้าตกลงในที่สุดเมื่อเห็นท่าทางรอลุ้นของคนตรงหน้า ก่อนจะวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะแล้วหยิบถาดกาแฟมาถือไว้จนอีกคนยิ้มออกมาอย่างดีใจและรีบกล่าวขอบคุณก่อนจะเดินจ้ำหายไปทันที

เจ้าขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆทำใจอีกนิดก่อนจะตัดสินใจเดินตรงไปที่ประตูด้านหน้าอย่างประหม่าจนต้องปลอบใจตัวเองไม่ให้แขนสั่น สองขาหยุดหน้าประตูที่มีป้ายชื่อบอกตำแหน่งของบุคคลด้านในก่อนจะเอ่ยเคาะแล้วเอ่ยขออนุญาตผลักบานประตูเข้าไปโดยไม่ได้รอคำตอบ 

“ขออนุญาตค่ะ อ๊ะ!”

เจ้าขาที่เปิดประตูชะงักค้างเมื่อเธอชนกับคนด้านในที่กำลังจะเปิดประตูสวนออกมา เป็นผลให้ตอนนี้กาแฟทั้งหมดในถ้วยมันไปราดอยู่บนเสื้อเชิ้ตขาวสะอาดจนชุ่มแทน

เจ้าขาชะงักค้างราวกับถูกแช่แข็ง สองมือที่ถือถาดสั่นเทาจนแทบทำร่วงสายตาเพ่งมองคราบกาแฟสีเข้มบนเสื้อตรงหน้าอย่างทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะต้องเหม่อมองค้างอีกหนเมื่อเงยหน้าขึ้นมาแล้วเห็นใบหน้าของคนที่เธอทำซุ่มซ่ามใส่ 

กรอบหน้าคมคายไร้ที่ติ เส้นผมสีดำที่ถูกเซ็ตเปิดหน้าผากส่งให้ใบหน้าโดดเด่นมากขึ้นกว่าเดิม แต่ยามนี้ที่ดวงตาคมกำลังมองมาที่เธอนิ่งๆนั่นช่างดูดุดันจนเจ้าขาสั่นไปกันใหญ่ ยามเห็นใบหน้านิ่งไร้อารมณ์ก้มลงดูเสื้อตัวเองเจ้าขาก็พลันได้สติขึ้นมาจนต้องรีบเอ่ยละล่ำละลักขอโทษจนแทบพูดไม่รู้เรื่อง

“ขะ ขอโทษค่ะ เจ้าขา เอ้ย! หนู หนูไม่ได้ตั้งใจ”

“หนู หนูเช็ดให้นะคะท่าน ขออภัยจริงๆค่ะ”

เจ้าขาเห็นคนตัวสูงยังคงนิ่งก็ลนลานรีบเอาถาดไปวางไว้ที่โต๊ะตัวเตี้ยใกล้ๆ ก่อนจะรีบหยิบทิชชู่บนนั้นติดมือมากำใหญ่

“เธอจะเช็ดคราบกาแฟบนเสื้อด้วยทิชชู่เหรอ”

เจ้าขาชะงักมือที่กำลังเช็ดคราบกาแฟทันทีเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำที่ช่วยเรียกสติเธอขึ้นมา สองมือที่ถือวิสาสะจับเสื้ออีกคนรีบปล่อยทันที ก่อนจะเงยมองใบหน้าหล่อเหลาด้วยความกลัวและรู้สึกผิดมากขึ้น นี่ถ้าเรื่องไปถึงหูพี่ปัณเข้าเจ้าขาต้องโดนด่าไปสามวันแน่ๆเลย

“ขอโทษค่ะ งั้นหนูเอาไปซักให้ ดะ ได้มั้ยคะ”

เจ้าขารีบเปลี่ยนการรับผิดชอบเป็นเรื่องที่สมควรทันทีแทนการกระทำที่โง่เง่าเมื่อครู่ ถ้าถามว่าเธอมีปัญญาซื้อจ่ายมั้ยแน่นอนว่ามีเพราะเธอไม่ได้ลำบากเรื่องเงินสักนิด แต่เธอไม่อยากทำตัวเหมือนอวดรวยแบบนั้นให้โดนเกลียด อย่างน้อยก็คงพอให้ท่านรองเห็นใจเธอบ้าง

“หมายถึงให้ฉันถอดเสื้อให้เธอไปซัก โทษนะแต่ไม่ชอบแก้ผ้าอวดใคร”

“คือไม่ใช่ค่ะ งั้น งั้นท่านจะให้หนูรับผิดชอบยังไงดีคะ”

คำตอบกับใบหน้านิ่งสนิททำเอาเจ้าขาหมดหนทางจนต้องถามอย่างจนใจ ใบหน้าหวานเคร่งเครียดจนแทบร้องไห้ติดที่เธอพยายามแข็งใจฮึดสู้กับความกลัวอยู่ 

“เลิกงานแล้วใช่มั้ย”

ไม่ใช่คำตอบแต่เป็นคำถามที่ทำเจ้าขางงหนัก แต่ตอนนี้เธอไม่มีสิทธิ์สงสัยอะไรทั้งนั้นนอกจากตอบไปตามจริง

“ค่ะ”

“งั้นตามมา”

----------------------------

“ลงมาสิ อยากรับผิดชอบไม่ใช่เหรอ”

เสียงทุ้มเรียกสติเจ้าขาที่ยังนั่งนิ่งอยู่บนรถจนสะดุ้ง ตั้งแต่ที่บริษัทที่เจ้าขาถูกสั่งให้เดินตามก็ตามท่านรองประธานคนใหม่มาต้อยๆอย่างว่าง่าย ได้แต่สงสัยแต่ไม่กล้าถามมาตลอดทาง ว่าอีกคนจะพาเธอไปไหน ถึงจะกลัวแต่เพราะความผิดที่มีถึงได้แต่นั่งปิดปากเงียบมาตลอดทาง จนรถเข้ามาจอดที่ใต้คอนโดหรูไม่ไกลจากที่บริษัทนักเจ้าขาก็ยังมองไปรอบๆด้วยความมึนจนโดนเคาะกระจกเรียกแบบนี้

“คะ ค่ะ!”