Share

บทที่ 22: หนังสือหย่าบนโต๊ะ

Author: malinee
last update Petsa ng paglalathala: 2026-10-27 19:23:24

แสงจันทร์สีเงินยวบยาบส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างห้องหนังสือของเรือนอวิ๋นชี ลมราตรีกรรโชกแรงจนเปลวเทียนบนโต๊ะไม้พะยูงสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง ทอดเงาดำยาวทับทาบลงบนร่างระหงของเสิ่นชิงเยว่

บนโต๊ะไม้ มีกระดาษสองแผ่นวางเคียงคู่กัน

แผ่นแรก... คือหนังสือสารภาพความผิดและตราประทับเลือดของเสิ่นหยวนหมิง อารองผู้ทรยศ เอกสารชิ้นสำคัญที่จะช่วยลบล้างมลทินให้แก่ตระกูลเสิ่น และปลดเปลื้องโทษทัณฑ์ประหารชีวิตของเซียวจิ้งเหิงในท้องพระโรงวันพรุ่งนี้

และแผ่นที่สอง... คือแผ่นผ้าแพรสีขาวนวลปักดิ้นทอง ‘หนังสือสัญญาหย่า’ ที่เซียวจิ้งเหิงเคยลงนามและมอบให้นางไว้ในคืนวันวิวาห์

เสิ่นชิงเยว่ยืนนิ่ง มือขวาจับด้ามพู่กันขนจิ้งจอกไว้มั่น สายตาของนางจ้องมองตัวอักษรชื่อ ‘เซียวจิ้งเหิง’ ที่ตวัดเขียนด้วยลายมือหนักแน่นและทรงพลังอยู่ด้านล่างของสัญญา

เวลากำลังจะหมดลง... อีกไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม แสงเงินแสงทองจะแตะขอบฟ้า เสิ่นอวี้ถัง น้องชายผู้เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขคนเดียวที่เหลืออยู่ของนาง กำลังถูกคมดาบขององค์ชายห้าจ่อคอหอยอยู่ที่ป้อมปราการร้างบนเขาซีซาน

เซียวเฉิงอวี่ต้องการให้นางไปพบเพียงลำพังพร้อมหลักฐานชิ้นนี้... มันเป็นกับดักที่ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด องค์ชายห้าต้องการสังหารนางและทำลายหลักฐาน เพื่อให้ตระกูลเสิ่นต้องรับโทษกบฏ และให้เซียวจิ้งเหิงถูกบั่นคอตามคำสัตย์สาบานในท้องพระโรง!

หากนางบอกเรื่องนี้แก่เซียวจิ้งเหิง... บุรุษผู้นั้นจะต้องนำทหารพยัคฆ์ทมิฬบุกออกไปช่วยนางอย่างแน่นอน

ทว่า... นั่นคือสิ่งที่องค์ชายห้าและราชสำนักฝ่ายตรงข้ามเฝ้ารอคอย!

หากจิ้งอ๋องแหกค่ายกักบริเวณและชักกระบี่ใส่ทหารรักษาพระองค์ นั่นจะกลายเป็น ‘กบฏชิงบัลลังก์’ โดยสมบูรณ์ในพริบตา! ฮ่องเต้จะมีข้ออ้างอันชอบธรรมในการส่งกองทัพหลวงนับแสนนายเข้าบดขยี้จิ้งอ๋องและตระกูลเสิ่นจนแหลกเป็นผุยผง!

เซียวจิ้งเหิงเพิ่งจะได้ชีวิตใหม่กลับคืนมา... เขาเพิ่งจะได้มีโอกาสกอบกู้เกียรติยศและชดใช้ความผิดบาป... นางจะยอมให้บุรุษผู้ที่ยอมกระดูกหัก ยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องนาง ต้องมาพินาศย่อยยับเพราะครอบครัวของนางได้อย่างไร?!

หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนผืนผ้าแพรสีขาว ซึมลงไปข้างชื่อของเซียวจิ้งเหิง

“ในอดีตชาติ ท่านทอดทิ้งข้า... ทว่าในชาตินี้ ท่านกลับเอาทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตมาเดิมพันเพื่อข้า...” ชิงเยว่กระซิบเสียงแผ่วเบาด้วยหัวใจที่บีบคั้นเจียนสลาย “หนี้ชีวิตและหนี้แค้นระหว่างเรา... มันจบสิ้นลงแล้ว เซียวจิ้งเหิง”

นางสูดลมหายใจเข้าลึก จรดปลายพู่กันชุ่มน้ำหมึกลงบนผืนผ้าแพร... ตวัดเขียนชื่อ ‘เสิ่นชิงเยว่’ ลงไปข้างชื่อของเขาอย่างเด็ดเดี่ยวและมั่นคง!

หนังสือหย่าฉบับนี้... บัดนี้มีผลสมบูรณ์ตามกฎหมายทุกประการแล้ว!

นางมิใช่พระชายาแห่งจิ้งอ๋องอีกต่อไป... นางเป็นเพียงบุตรสาวตระกูลเสิ่น และการกระทำใดๆ ของนางนับจากวินาทีนี้ จะไม่มีวันผูกพันหรือดึงเซียวจิ้งเหิงลงสู่เหวแห่งความตายได้อีก!

ชิงเยว่วางพู่กันลง นางหยิบกระดาษอีกแผ่นหนึ่งขึ้นมาเขียนจดหมายลาฉบับสั้นๆ ทิ้งไว้ข้างหนังสือหย่าและคำสารภาพของเสิ่นหยวนหมิง:

‘เซียวจิ้งเหิง... หนี้บุญคุณและความผิดบาประหว่างเราได้สะสางหมดสิ้นแล้วในคืนนี้ ท่านคืนศักดิ์ศรีและความบริสุทธิ์ให้แก่ข้า และข้าขอคืนอิสรภาพและอนาคตแห่งราชบัลลังก์ให้แก่ท่าน จงอย่าตามข้ามา จงนำคำสารภาพของเสิ่นหยวนหมิงเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อรักษาชีวิตและอำนาจของท่านไว้... หากชาติหน้ามีจริง ขอให้เราอย่าได้พบพานกันอีกเลย’

นางวางหินทับกระดาษไว้บนจดหมายอย่างประณีต จากนั้นจึงหยิบมีดสั้นอาบยาพิษและเข็มทองซ่อนไว้ในแขนเสื้อ สวมเสื้อคลุมสีดำสนิทคลุมทับร่างระหง

เสิ่นชิงเยว่หันกลับไปมองเตียงนอนกว้างในเรือนอวิ๋นชีเป็นครั้งสุดท้าย แววตาคู่หงส์ตัดใจอย่างเด็ดเดี่ยว ก่อนที่นางจะก้าวลงสู่อุโมงค์ลับใต้ดิน ควบม้าศึกตัวหนึ่งทะยานฝ่าความมืดมิด มุ่งหน้าสู่ป้อมปราการร้างบนเขาซีซาน... เพียงลำพัง!

...

ครึ่งชั่วยามต่อมา...

เซียวจิ้งเหิงเดินผลักประตูเข้ามาในห้องหนังสือของเรือนอวิ๋นชี ใบหน้าคมคายของเขาเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น เขาเพิ่งเสร็จสิ้นการวางแผนระดมพลลับกับหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ทมิฬในค่ายนอกเมือง เพื่อเตรียมรับมือกับราชสำนักในวันพรุ่งนี้

“ชิงเยว่ ข้าเตรียมพยานปากเอกไว้พร้อมแล้ว พรุ่งนี้เช้า...”

ทว่าคำพูดของเขากลับต้องชะงักค้างลงกลางอากาศ!

ห้องหนังสือว่างเปล่า ไร้เงาร่างของสตรีที่เขาเฝ้ารักดั่งดวงใจ มีเพียงความเย็นยะเยือกของลมหนาวที่พัดผ่านหน้าต่างที่เปิดอ้าอยู่

สายตาของเซียวจิ้งเหิงเหลือบไปเห็นกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน หัวใจของเขากระตุกวูบอย่างรุนแรงจนแทบหยุดเต้น ลางสังหรณ์อันน่าสะพรึงกลัวแล่นพล่านเข้าจับขั้วหัวใจในทันที!

เขาสาวเท้ายาวๆ ก้าวเข้าไปที่โต๊ะ มือหนาสั่นระริกขณะหยิบแผ่นผ้าแพรสีขาวขึ้นมาดู...

ดวงตาสีรัตติกาลเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด!

ลายมือชื่อ ‘เสิ่นชิงเยว่’ สีหมึกดำสนิทเด่นหราอยู่เคียงข้างชื่อของเขา!

หนังสือหย่าที่เขาเคยสาบานว่าจะไม่มีวันให้นางใช้... บัดนี้ นางกลับลงนามมันด้วยตนเอง!

เซียวจิ้งเหิงรีบหยิบจดหมายลาข้างๆ ขึ้นมาอ่านอย่างรวดเร็ว ถ้อยคำแต่ละคำที่นางเขียน ราวกับคมดาบพันเล่มที่รุมกรีดแทงเข้าสู่ขั้วหัวใจของเขาจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง!

‘ขอคืนอิสรภาพและอนาคตแห่งราชบัลลังก์ให้แก่ท่าน... จงอย่าตามข้ามา... หากชาติหน้ามีจริง ขอให้เราอย่าได้พบพานกันอีกเลย...’

“ไม่... ไม่จริง!!”

เสียงคำรามอย่างเจ็บปวดรวดร้าวดั่งสัตว์ป่าที่ถูกฟันจนไส้ทะลักแผดก้องออกมาจากลำคอของแม่ทัพใหญ่!

เซียวจิ้งเหิงกอดจดหมายฉบับนั้นแนบอก น้ำตาลูกผู้ชายไหลพรากอาบสองแก้มอย่างไม่อาจห้ามได้ ร่างกายกำยำของเขาสั่นสะท้านจนแทบยืนไม่อยู่

นางยอมสละชีวิตตนเอง... นางยอมเดินเข้าสู่กับดักขององค์ชายห้าเพียงลำพัง เพื่อไม่ให้เขาต้องถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ! เพื่อรักษาชีวิตและอำนาจของเขาไว้!

“ชิงเยว่... เจ้าคนโง่! เจ้าคิดว่าข้าต้องการบัลลังก์สารเลวนั่นงั้นหรือ?!” เซียวจิ้งเหิงตะโกนลั่นห้อง ดวงตาของเขาแดงก่ำดั่งโลหิต เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความคลุ้มคลั่งและสิ้นหวัง “หากไม่มีเจ้า... ใต้หล้านี้มันจะมีความหมายอะไรกับข้าอีก!!”

แควก!! แควก!!

เซียวจิ้งเหิงกระชากหนังสือหย่าฉบับนั้น ฉีกมันออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะสะบัดเศษผ้าเหล่านั้นทิ้งลงสู่เปลวไฟในเชิงเทียน มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา!

“ข้าไม่ยอมหย่า! ชาตินี้ชาติหน้า เจ้าก็เป็นพระชายาของข้าเพียงคนเดียว!”

เขากำหมัดแน่น ฟาดลงบนโต๊ะไม้พะยูงอย่างแรงจนโต๊ะหักสะบั้นออกเป็นสองท่อน!

ความอดทน ความสุขุม และเหตุผลทั้งหมดพังทลายลงในวินาทีนี้! หน้ากากของแม่ทัพผู้เยือกเย็นถูกฉีกกระชากทิ้ง เหลือเพียงบุรุษผู้คลั่งรักที่พร้อมจะเผาผลาญโลกทั้งใบเพื่อปกป้องสตรีของตน!

เซียวจิ้งเหิงก้าวเดินไปที่ผนังห้อง กระชาก ‘กระบี่พยัคฆ์ทมิฬ’ เล่มยาวออกจากฝัก เสียงกระบี่กรีดร้องก้องสะท้าน!

เขาสาวเท้าออกจากเรือนอวิ๋นชี ตรงไปยังลานกว้างหน้าจวนจิ้งอ๋อง

ที่นั่น ทหารรักษาพระองค์ของฮ่องเต้กำลังยืนตั้งแถวขวางประตูจวนไว้ เมื่อเห็นจิ้งอ๋องถือกระบี่เดินออกมาด้วยสายตาอำมหิต หัวหน้าทหารรักษาพระองค์ก็รีบชักดาบออกมาชี้หน้า

“ท่านอ๋อง! ฝ่าบาทมีพระราชโองการให้กักบริเวณ ท่านจะออกจากจวนไม่ได้เด็ดขาด มิฉะนั้นจะถือเป็น...”

ฉัวะ!!

ยังไม่ทันที่คำว่า ‘กบฏ’ จะหลุดออกจากปาก คมกระบี่สีดำของเซียวจิ้งเหิงก็ตวัดผ่านไปอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด ดาบในมือของหัวหน้าทหารหักสะบั้น ร่างของเขากระเด็นกระแทกกำแพงจนกระอักเลือด!

“หน่วยพยัคฆ์ทมิฬ! ฟังคำสั่งข้า!” เซียวจิ้งเหิงคำรามก้องฟ้า เสียงนั้นสะเทือนเลื่อนลั่นจนแผ่นดินไหวสะท้าน!

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

เงาร่างของยอดฝีมือเกราะดำนับร้อยนายกระโจนลงมาจากหลังคาและแนวกำแพงอย่างพร้อมเพรียง อาวุธในมือเปล่งประกายสังหารอันน่าสะพรึงกลัว!

“บุกฝ่าออกไป! ใครขวางหน้า... ฆ่าให้หมด!”

เซียวจิ้งเหิงกระโดดขึ้นหลังม้าศึกสีนิล อาชาศึกแผดเสียงร้องก้องก่อนจะพุ่งทะยานกระแทกประตูจวนจนพังทลายลงเป็นผุยผง! กองทัพม้าเหล็กพุ่งทะลวงฝ่าวงล้อมของทหารรักษาพระองค์อย่างดุดันและบ้าคลั่ง มุ่งหน้าออกจากประตูเมือง ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องคำรามที่ผ่าลงมากลางท้องฟ้าราตรี!

เซียวจิ้งเหิงควบม้าฝ่าพายุฝนและสายลมหนาว นัยน์ตาสีรัตติกาลลุกโชนไปด้วยไฟแค้นอันไร้ที่สิ้นสุด

“รอข้าก่อน ชิงเยว่...” เขาขบฟันแน่นจนเลือดไหลซึม “ต่อให้ต้องสังหารคนนับหมื่น... ต่อให้ต้องชิงบัลลังก์มาเหยียบย่ำ... ข้าก็จะไม่ยอมปล่อยให้เจ้าตายจากข้าไปอีกเป็นอันขาด!!”

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 30: แต่งกับข้าอีกครั้ง

    เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าสีครามเข้มอย่างแผ่วเบา โปรยปรายลงมาปกคลุมยอดเชิงเทินหินสีเทาของป้อมปราการเยี่ยนเหมิน ชายแดนเหนือสุดแห่งแคว้นต้าฉู่ ทิวทัศน์เบื้องหน้าคือเทือกเขาสลับซับซ้อนที่ขาวโพลนไปด้วยหิมะหนาทึบ ลมหนาวกรรโชกพัดพาธงศึกสีดำลายพยัคฆ์ทมิฬให้โบกสะบัดดังกึกก้องบนยอดหอสังเกตการณ์ที่สูงที่สุด เซียวจิ้งเหิงยืนตระหง่านท้าทายสายลมหนาว เสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำตัวหนาปลิวไสวไปตามแรงลม เกล็ดหิมะเกาะพราวอยู่บนเส้นผมสีดำขลับและคิ้วกระบี่อันคมเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาที่ผ่านกรำศึกดูสุขุมและนิ่งสงบดั่งขุนเขามือหนาที่สวมถุงมือหนังแตะลงบนแผ่นอกข้างซ้ายอย่างแผ่วเบา... ที่ตรงนั้น ใต้เสื้อเกราะเหล็กอันเย็นเยียบ มีผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีครามปักลายดอกเหมยผืนหนึ่งถูกซ่อนไว้แนบชิดกับหัวใจเสมอมาหนึ่งปีแล้ว... นับตั้งแต่วันที่เขามอบหนังสือหย่าคืนให้นางและมองดูรถม้าของนางเคลื่อนห่างออกไปทุกค่ำคืนที่พายุหิมะพัดกระหน่ำ ความทรงจำในอดีตชาติยังคงแวะเวียนมาเตือนสติ ทว่าความเจ็บปวดอันมืดมนกลับมิได้กัดกร่อนวิญญาณของเขาอีกต่อไป เพราะเขารู้ดีว่าในชาตินี้... สตรีที่เขารักกำลังมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข โ

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 29: หนึ่งปีที่ไม่มีพระชายา

    สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยผ่านลำคลองอันคดเคี้ยวของเมืองซูโจว แดนใต้แห่งเจียงหนาน ผิวน้ำสะท้อนเงาของต้นหลิวที่ทิ้งกิ่งระย้าลงเคลียผิวน้ำ เสียงพายเรือแจวและเสียงร้องเพลงพื้นบ้านของชาวประมงแว่วมาตามสายลมอย่างแผ่วเบา ดอกท้อสีชมพูบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วย่านการค้าริมน้ำบนชั้นสามของคฤหาสน์หอการค้าฮุ่ยเซียงสาขาใหญ่เจียงหนาน เสิ่นชิงเยว่นั่งอยู่ริมระเบียงไม้สักทองที่มองเห็นทัศนียภาพอันงดงามของเมืองสายน้ำหนึ่งปีเต็มแล้ว... นับตั้งแต่วันที่นางก้าวลงจากรถม้าที่ประตูเมืองหลวงทิศใต้ และมุ่งหน้าลงสู่แดนใต้แห่งนี้ในเวลาหนึ่งปี เสิ่นชิงเยว่มิได้เป็นเพียงบุตรสาวตระกูลเสิ่น หรืออดีตพระชายาจิ้งอ๋องอีกต่อไป หากแต่นางได้กลายเป็น ‘นายหญิงใหญ่เสิ่น’ ผู้กุมอำนาจทางเศรษฐกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเจียงหนาน หอการค้าฮุ่ยเซียงขยายสาขาไปกว่ายี่สิบมณฑล ควบคุมเส้นทางการค้าผ้าไหม ชา และสมุนไพรทั่วแคว้น สตรีม่ายและผู้ยากไร้นับหมื่นคนมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นด้วยระบบการค้าที่เป็นธรรมของนางนางมีทรัพย์สินมหาศาล มีเกียรติยศ และมีอิสรภาพอันสมบูรณ์ที่ไม่มีผู้ใดสามารถพรากไปได้... ทุกสิ่งเป็นดั่งที่นางเคยปรารถนาไว้ในอด

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 28: หนังสือหย่าที่เขายอมคืน

    ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงต้าฉู่ในยามนี้ แจ่มใสและปลอดโปร่งดั่งกระจกเงาบานใหญ่ เมฆหมอกแห่งความตายและควันไฟจากการก่อกบฏถูกชำระล้างจนหมดสิ้น กู้หมิงหลันได้รับพระราชทานสุราพิษชดใช้ความผิดในคุกหลวง เซียวเฉิงอวี่ถูกถอดถอนฐานันดรศักดิ์และเนรเทศไปใช้แรงงานที่เหมืองทาสแดนใต้จนตาย ตระกูลเสิ่นได้รับการล้างมลทินและได้รับพระราชทานป้ายทองคำ ‘ตระกูลพ่อค้าคุณธรรมแห่งแผ่นดิน’ทว่าในท้องพระโรงใหญ่ วันนี้กลับเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เหล่าขุนนางทั้งแผ่นดินต้องตกตะลึงอีกครั้ง!ต่อหน้าพระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร เซียวจิ้งเหิงในชุดขุนนางสีดำสนิท คุกเข่าลงอย่างหนักแน่น สองมือยกม้วนผ้าแพรสีเหลืองทองพระราชทานคืนให้แก่โอรสสวรรค์“ทูลฝ่าบาท... พระเมตตาอันล้นพ้นที่ทรงแต่งตั้งกระหม่อมเป็นองค์รัชทายาทนั้น กระหม่อมซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณยิ่ง ทว่ากระหม่อมมิอาจน้อมรับตำแหน่งนี้ได้พ่ะย่ะค่ะ”เสียงอื้ออึงดังขึ้นทั่วท้องพระโรง ฮ่องเต้ขมวดพระขนงด้วยความประหลาดพระทัย “จิ้งเหิง... เจ้าปราบกบฏ กอบกู้บัลลังก์ มีทั้งความดีความชอบและสติปัญญา ไยจึงปฏิเสธตำแหน่งผู้สืบทอดบัลลังก์มังกร?”เซียวจิ้งเหิงเงยหน้าขึ้น แ

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 27: บัลลังก์หรือชีวิตนาง

    สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาภายนอกพระที่นั่งเฉียนหยวน ไม่อาจชะล้างกลิ่นคาวเลือดและความตึงเครียดอันเข้มข้นที่เกาะกุมอยู่ทั่วทั้งท้องพระโรงใหญ่ได้แม้แต่น้อยท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์นับร้อย คมกระบี่ทองคำในมือของเซียวเฉิงอวี่กดแนบเข้ากับลำคอขาวผ่องของเสิ่นชิงเยว่อย่างไร้ความปรานี รอยกรีดบางเฉียบทำให้หยดเลือดสีแดงสดไหลซึมลงมาตามลำคอระหง หยดลงบนสาบเสื้อเกราะสีครามทีละหยดเซียวจิ้งเหิงยืนนิ่งอยู่เบื้องล่างบันไดหินอ่อน ร่างกายกำยำสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ภาพของนางที่กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต บดขยี้หัวใจของเขาจนแทบแหลกละเอียด“เซียวจิ้งเหิง! เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วงั้นรึ?!” เซียวเฉิงอวี่แผดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แววตาวิปลาสราวกับหมาจนตรอก “เจ้าอยากได้บัลลังก์นี้จนตัวสั่นไม่ใช่หรือ?! แต่ถ้าเจ้าขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะตัดหัวนังแพศยานี่ให้เจ้าดูตรงนี้!”“อย่าแตะต้องนาง!” เสียงคำรามของเซียวจิ้งเหิงแหบพร่าและสั่นสะท้าน มือหนาที่กำด้ามกระบี่พยัคฆ์ทมิฬสั่นระริก “เจ้าต้องการอะไร... บอกมา!”“ต้องการอะไรน่ะรึ?” องค์ชายห้าแสยะยิ้มเหี้ยม

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 26: กบฏคืนจันทร์ดับ

    ค่ำคืนนี้ ท้องฟ้านภากาศมืดมิดสนิทราวกับถูกชโลมด้วยน้ำหมึกสีดำ เมฆหมอกหนาทึบบดบังแสงดาวและดวงจันทราจนหมดสิ้น สมกับเป็น ‘คืนจันทร์ดับ’ ที่ไร้ซึ่งแสงสว่างแห่งฟากฟ้าทว่าความมืดมิดนั้นกลับถูกฉีกกระชากด้วยเปลวเพลิงสีส้มแดงที่ลุกท่วมกำแพงวังหลวง!เสียงกลองศึกดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งเมืองหลวง ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องสังหารและเสียงปะทะของคมดาบที่ดังกึกก้อง ประตูวังชั้นนอก ‘ประตูเสวียนอู่’ ถูกทหารกบฏในสังกัดกองทัพบูรพาขององค์ชายห้าพังทลายลงในชั่วพริบตา!ทหารกบฏเกือบสองหมื่นนายสวมปลอกแขนสีเหลือง บุกทะลวงฝ่าแนวกำแพงวังเข้ามาดั่งฝูงตั๊กแตน สังหารทหารยามหลวงที่พยายามขัดขวางอย่างไร้ความปรานี กลิ่นคาวเลือดและควันไฟลอยอบอวลไปทั่วตำหนักหลวงเซียวเฉิงอวี่ในชุดเกราะทองคำอร่าม มือถือกระบี่เปื้อนเลือด ใบหน้าฉายประกายบ้าคลั่งและกระหายอำนาจอย่างถึงที่สุด เมื่อแผนการใส่ร้ายในงานพระราชสมภพพังทลาย และกู้หมิงหลันถูกจับกุม เขาจึงรู้ดีว่าตนเองไม่มีทางรอดจากการถูกประหารเก้าชั่วโคตร ทางรอดเดียวที่มี คือการก่อกบฏยึดบัลลังก์ในคืนนี้!ณ พระที่นั่งเฉียนหยวน...บานประตูทองเหลืองขนาดใหญ่ถูกปิดลงกลอนอย่าง

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 25: ท่านอ๋องเสียสติ

    “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!”เสียงคำรามแห่งความเจ็บปวดรวดร้าวและบ้าคลั่งดั่งสัตว์ร้ายที่ถูกแทงทะลุหัวใจ แผดก้องออกมาจากลำคอของเซียวจิ้งเหิง! เสียงนั้นดังกึกก้องกัมปนาทจนเพดานหินสั่นสะเทือน เลือดในกายของบุรุษหนุ่มเดือดพล่านจนเส้นเลือดฝอยในดวงตาแตกกระจาย กลายเป็นสีแดงฉานดั่งทะเลโลหิต!ภาพตรงหน้า... ภาพร่างบอบบางของเสิ่นชิงเยว่ที่นอนจมอยู่ในธารโลหิตสีแดงสด โดยมีด้ามปิ่นมีดสั้นปักคาอยู่ที่สีข้าง...มันคือภาพหลอนจากอดีตชาติที่ตามมาหลอกหลอนเขา! มันคือความทรงจำอันมืดมนในตำหนักเย็นที่หิมะกลบร่างอันเย็นชืดของนาง!สติสัมปชัญญะของเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่... ขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาทีนี้!เซียวจิ้งเหิงก้าวเดินเข้าไปในห้องโถงศิลา กลิ่นอายสังหารอันดำมืดและมหาศาลแผ่พวยพุ่งออกมาจากร่างกำยำจนบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกดั่งหลุมศพ ลมปราณอันคลุ้มคลั่งซัดเอาฝุ่นผงและเศษหินปลิวกระจายสายตาของเขาตวัดมองไปที่ร่างของกู้หมิงหลันที่นอนสลบเหมือดอยู่บนพื้น“กู้... หมิง... หลัน...”น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้านดั่งมัจจุราชจากอเวจี เซียวจิ้งเหิงเงื้อกระบี่พยัคฆ์ทมิฬเล่มยักษ์ขึ้นเหนือศีรษะด้วยสองมือ เส้นเอ็นที่แขนป

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status