บทที่ 23: เข้าถ้ำพยัคฆ์

ลมภูเขาหวีดหวิวพัดพาเอาละอองไอหมอกหนาทึบและกลิ่นคาวสนิมลอยอบอวลไปทั่วยอดเขาซีซาน แสงจันทร์เลือนรางส่องกระทบซากปรักหักพังของป้อมปราการหินโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมหน้าผาสูงชัน ซากกำแพงหินที่พังทลายบางส่วนดูราวกับขากรรไกรของอสูรกายที่กำลังอ้าปากรอคอยเหยื่อ

เสียงเกือกม้ากระแทกหินดังก้องมาตามทางเดินลาดชัน เสิ่นชิงเยว่ในชุดคลุมสีดำสนิทดึงบังเหียนม้าศึกให้หยุดลงเบื้องหน้าซุ้มประตูหินของป้อมปราการ ลมหายใจของนางพ่นออกมาเป็นไอสีขาวจางๆ ในอากาศหนาวเหน็บ แววตาคู่หงส์คมกริบและนิ่งสงบดั่งสระน้ำลึก

เบื้องหน้าของนาง ชายชุดดำติดอาวุธครบมือนับสิบนายยืนคุมเชิงอยู่ตามแนวค่าย ซุ้มประตูด้านในมีคบไฟลุกโชติช่วงส่องให้เห็นร่างของเสิ่นอวี้ถัง น้องชายของนาง ที่ถูกมัดด้วยโซ่เหล็กหนา แขวนห้อยโตงเตงอยู่เหนือคานไม้ที่ยื่นออกไปนอกหน้าผา! เบื้องล่างคือหุบเหวลึกที่หากตกลงไปย่อมแหลกเหลวเป็นผุยผง ร่างของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและคราบเลือด

และบนแท่นหินใจกลางลานกว้าง... เซียวเฉิงอวี่ องค์ชายห้าในชุดคลุมผ้าไหมสีม่วงปักลายงูดิน ยืนกอดอกมองลงมาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย ข้างกายของเขามีกู้หมิงหลันในชุดผ้าแพรสีแดงสด ยืนลอบยิ้มสะใจด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและเกลียดชัง

“ยอดเยี่ยมนัก... เสิ่นชิงเยว่” เซียวเฉิงอวี่ปรบมือเสียงดังลั่น “เจ้าช่างเป็นพี่สาวที่เปี่ยมด้วยความเมตตายิ่ง กล้าบุกมาที่ป้อมซีซานเพียงลำพังตามสัญญาจริงๆ”

“พี่ใหญ่! อย่าเข้ามา!” เสิ่นอวี้ถังที่ได้ยินเสียงรีบตะโกนก้องทั้งน้ำตา “พวกมันไม่คิดจะปล่อยพวกเราไปหรอก! รีบหนีไป!”

เพียะ!

มือสังหารที่ยืนคุมอยู่ฟาดด้ามทวนเข้าใส่สีข้างของเสิ่นอวี้ถังจนเด็กหนุ่มกระอักเลือดและส่งเสียงร้องครางอย่างเจ็บปวด

ดวงตาของชิงเยว่วาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ ทว่าท่วงท่าของนางกลับยังคงสงบนิ่ง นางก้าวลงจากหลังม้า เดินตรงเข้าไปในลานกว้างอย่างไม่เกรงกลัว

“เซียวเฉิงอวี่... หยุดทำร้ายน้องชายข้าได้แล้ว” ชิงเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “สิ่งที่เจ้าต้องการคือสิ่งนี้มิใช่หรือ?”

นางล้วงม้วนกระดาษคำสารภาพผิดของเสิ่นหยวนหมิงที่มีตราประทับเลือด และสมุดบัญชีลับเงินสินบนขึ้นมาชูในมือ

ดวงตาขององค์ชายห้าเป็นประกายด้วยความละโมบ “ส่งหลักฐานพวกนั้นมาให้ข้า พร้อมกับตราประทับหอการค้าฮุ่ยเซียง... แล้วข้าจะพิจารณาไว้ชีวิตน้องชายเจ้า!”

“ปล่อยตัวอวี้ถังก่อน แล้วข้าจะมอบให้เจ้าทั้งหมด” ชิงเยว่ต่อรอง ยืนหยัดอย่างไม่ยอมเพลี่ยงพล้ำ

กู้หมิงหลันแค่นยิ้มเหี้ยม ก้าวออกมาข้างหน้า “เสิ่นชิงเยว่! เจ้าคิดว่าเจ้าอยู่ในฐานะที่จะมาต่อรองกับพวกเรางั้นหรือ?! ในสายตาของราชสำนัก ตอนนี้เจ้าและจิ้งอ๋องคือกบฏที่คิดปลงพระชนม์ฮ่องเต้! วันพรุ่งนี้เมื่อพระอาทิตย์ขึ้น ฮ่องเต้จะมีราชโองการประหารชีวิตคนตระกูลเสิ่นเจ็ดชั่วโคตร และปลดจิ้งอ๋องออกจากตำแหน่ง! เจ้าไม่มีทางรอดไปได้หรอก!”

ชิงเยว่ปรายตามองกู้หมิงหลันด้วยสายตาสมเพช “กู้หมิงหลัน... เจ้าช่างน่าเวทนายิ่งนัก อดีตชาติเจ้าเคยวางยาพิษข้าและทำลายลูกของข้าเพื่อหวังตำแหน่งพระชายาเอก มาชาตินี้เจ้าก็ยังคงเป็นได้เพียงสุนัขรับใช้ที่คอยเห่าหอนตามหลังบุรุษอื่นอยู่เช่นเดิม!”

คำพูดแทงใจดำทำให้กู้หมิงหลันหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น “นังสารเลว! ข้าจะกรีดหน้าเจ้าและตัดลิ้นเจ้าเดี๋ยวนี้!”

“หมิงหลัน ใจเย็นก่อน” เซียวเฉิงอวี่โบกมือห้าม ก่อนจะหันมามองชิงเยว่ “เสิ่นชิงเยว่ เจ้าเป็นสตรีที่ฉลาด น่าเสียดายที่เจ้าเลือกยืนข้างเซียวจิ้งเหิง... ส่งหลักฐานมาเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นข้าจะสั่งตัดเชือกที่มัดน้องชายเจ้าทิ้งซะ!”

ชิงเยว่แสร้งทำทีเป็นยอมจำนน นางก้าวเดินเข้าไปข้างหน้าช้าๆ สองมือยื่นม้วนกระดาษออกไป

ทว่าในจังหวะที่ร่างของนางเดินผ่านกระถางคบไฟริมลานหิน ปลายนิ้วเรียวที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกว้างพลันดีด ‘ผงควันสัญญาณสีคราม’ เข้าใส่เปลวไฟอย่างรวดเร็วและแนบเนียน!

ฟู่!!

เปลวไฟสีส้มพลันเปลี่ยนเป็นควันหนาทึบสีคราม พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าราตรีเหนือยอดเขาซีซานอย่างเด่นชัด!

นี่คือสัญญาณลับของหอการค้าฮุ่ยเซียงที่ส่งตรงไปยังหน่วยพยัคฆ์ทมิฬ!

“สัญญาณควัน?!” เซียวเฉิงอวี่ไหวตัวทัน “นังแพศยา! เจ้าเล่นตุกติกงั้นรึ! ทหาร! ตัดเชือกฆ่าไอ้เด็กนั่นซะ!”

มือสังหารเงื้อดาบขึ้นฟันสายเชือกที่ขึงร่างเสิ่นอวี้ถังทันที!

ทว่า...

ฟิ้ววววววววววว!!

ลูกศรเหล็กสีดำทมิฬดอกมหึมาพุ่งแหวกอากาศฝ่าม่านหมอกเข้ามาด้วยความเร็วสูงปานสายฟ้าฟาด!

ฉึก!!

ลูกศรพุ่งเสียบทะลุกลางอกของมือสังหารผู้นั้นจนร่างลอยละลิ่วกระเด็นไปปักติดกับเสาหิน สิ้นใจตายในพริบตาเดียว!

พร้อมกันนั้น เสียงแผ่นดินไหวสะเทือนเลื่อนลั่นดังกึกก้องมาจากทางลาดตีนเขา! เสียงเกือกม้าศึกนับร้อยกระทืบผืนดินดั่งเสียงฟ้าร้องคำราม ประตูค่ายไม้ด้านนอกของป้อมปราการถูกกระแทกพังทลายลงเป็นผุยผง!

“เซียวเฉิงอวี่!! เจ้ากล้าแตะต้องคนของข้าเชียวหรือ!!”

เสียงคำรามอันทรงอำนาจและเปี่ยมด้วยไอสังหารดั่งพญามัจจุราชสะท้อนกึกก้องไปทั่วทั้งหุบเขา!

เงาร่างทมิฬบนหลังอาชาศึกสีนิลพุ่งทะยานฝ่าควันไฟเข้ามาดั่งพายุคลั่ง! เซียวจิ้งเหิงในชุดเกราะศึกสีดำ กระบี่พยัคฆ์ทมิฬในมือตวัดกวัดแกว่งประกายสีเงินวูบวาบ ฟาดฟันมือสังหารรอบด้านจนเลือดสดๆ สาดกระจายย้อมผืนหินจนแดงฉาน!

หน่วยองครักษ์พยัคฆ์ทมิฬนับร้อยนายบุกทะลวงเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ เข้าปิดล้อมและกวาดล้างกองกำลังขององค์ชายห้าอย่างดุเดือด!

เซียวเฉิงอวี่หน้าซีดเผือดด้วยความตระหนกสุดขีด “เซียวจิ้งเหิง?! มันแหกค่ายกักบริเวณมาได้อย่างไร! มันไม่กลัวข้อหากบฏแล้วหรือ?!”

ในจังหวะที่ศัตรูกำลังเสียขบวน เซียวจิ้งเหิงกระโจนลงจากหลังม้า พุ่งทะยานร่างดั่งพญาอินทรี กระบี่ในมือตวัดตัดโซ่ตรวนที่แขวนร่างเสิ่นอวี้ถังออกอย่างแม่นยำ อ้อมแขนแกร่งคว้าตัวเด็กหนุ่มไว้ได้ก่อนจะร่วงลงสู่หน้าผา แล้วเหวี่ยงร่างของเสิ่นอวี้ถังส่งให้หัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ทมิฬรับไปคุ้มกันได้อย่างปลอดภัย!

“ท่านอ๋อง! ระวังพระชายาขอรับ!” เสิ่นอวี้ถังตะโกนลั่น

เซียวจิ้งเหิงหันขวับกลับมา ม่านตาสีรัตติกาลหดเล็กลงด้วยความสะเทือนขวัญ!

ในความชุลมุน กู้หมิงหลันที่รู้ตัวว่าแผนการพังทลาย ได้ชักมีดสั้นอาบยาพิษออกมา ลากตัวเสิ่นชิงเยว่ถอยร่นเข้าไปใน ‘ห้องโถงศิลาลับ’ หลังป้อมปราการ และใช้กลไกสับคานเหล็กหนาลงมาปิดตายประตูหินทันที!

ตึงงงงงงงงงงง!!

บานประตูหินหนักหลายพันชั่งปิดกระแทกลงอย่างสนิท ตัดขาดเสิ่นชิงเยว่ไว้ภายในกับกู้หมิงหลันเพียงสองคน!

“ชิงเยว่!!”

เซียวจิ้งเหิงแผดเสียงร้องลั่น เขาวิ่งพุ่งเข้ากระแทกประตูหินอย่างบ้าคลั่ง กระบี่ในมือฟันลงบนบานหินจนเกิดประกายไฟแลบ ทว่าประตูหินโบราณไม่สะเทือนแม้แต่น้อย!

ภายในห้องโถงศิลาอันมืดมิด มีเพียงแสงสลัวจากช่องลมบนเพดาน

กู้หมิงหลันยืนถือมีดสั้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มวิปลาส เสียงหัวเราะแหลมสูงดังก้องไปทั่วห้อง

“เสิ่นชิงเยว่... ในที่สุดเราสองคนก็ได้อยู่ด้วยกันตามลำพังเสียที!” กู้หมิงหลันสาวเท้าเข้ามาหานาง แววตาเต็มไปด้วยความคลั่งแค้น “ในเมื่อข้าไม่ได้สิ่งที่ข้าต้องการ... วันนี้ ข้าก็จะลากเจ้าลงนรกไปพร้อมกับข้า!”

การชำระแค้นข้ามภพข้ามชาติที่ถูกกักขังไว้มานานแสนนาน... บัดนี้ได้ถึงเวลาตัดสินชะตากรรมแล้ว!