Share

บทที่ 21: ผู้ทรยศในตระกูลเสิ่น

Author: malinee
last update publish date: 2026-10-27 19:22:58

ยามจื่อ (ประมาณห้าทุ่มถึงตีหนึ่ง) สายลมหนาวพัดกรูผ่านหลังคากระเบื้องสีเทาของจวนเสิ่นสายรอง เสียงใบไผ่เสียดสีกันดังซ่าสลับกับความเงียบสงัดของราตรี

ภายในห้องหนังสือส่วนตัวที่ปิดม่านหน้าต่างมิดชิด แสงเทียนสีเหลืองนวลส่องสว่างสะท้อนประกายวับวาวของแท่งทองคำนับสิบแท่งที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้พะยูง เสิ่นหยวนหมิง ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม ผู้เป็นอารองแท้ๆ ของเสิ่นชิงเยว่ กำลังลูบคลำทองคำเหล่านั้นด้วยดวงตาที่เปล่งประกายละโมบ ริมฝีปากของเขาแสยะยิ้มด้วยความกระหยิ่มใจ

“ตระกูลเสิ่นสายหลักครองความยิ่งใหญ่มานานเกินไปแล้ว...” เขาพึมพำกับตนเองอย่างย่ามใจ “คราวนี้ทั้งเสิ่นชิงเยว่และเสิ่นอวี้ถังจะต้องหัวขาดเพราะข้อหาปลงพระชนม์! จวนสายหลัก กิจการผ้าไหม โรงทอ และคลังสินค้าทั้งหมด... จะต้องตกเป็นของข้า!”

ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะหยิบทองคำแท่งต่อไปขึ้นมาชื่นชมนั้นเอง...

ฟึ่บ!

เปลวไฟบนเชิงเทียนพลันวูบไหวและดับลงในพริบตา! ความมืดมิดอันเย็นยะเยือกเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องหนังสือ

“ใครน่ะ?!” เสิ่นหยวนหมิงสะดุ้งสุดตัว มือคว้าที่กั้นกระดาษทองเหลืองขึ้นมาป้องกันตัวอย่างตื่นตระหนก

เสียงขีดหินเหล็กไฟดังขึ้นเบาๆ หนึ่งครั้ง เปลวไฟสีส้มสว่างวาบขึ้นมาใหม่ ทว่าคราวนี้ มันมิได้สว่างอยู่บนโต๊ะทำงาน... หากแต่สว่างอยู่บนฝ่ามือเรียวขาวผ่องของสตรีผู้หนึ่งที่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้พนักพิงมุมมืดของห้อง!

เสิ่นชิงเยว่!

นางสวมชุดทะมัดทะแมงสีดำสนิท ใบหน้างามเรียบเฉยดั่งศิลาสลัก นัยน์ตาคู่หงส์จ้องมองเขาด้วยสายตาคมกริบที่แฝงไอสังหารอันเยือกเย็น ดั่งพญามัจจุราชที่ผุดขึ้นมาจากนรกเพื่อทวงหนี้วิญญาณ

“อารอง... ดูท่าท่านจะมีความสุขกับทองคำขององค์ชายห้าไม่น้อยเลยนะ” เสียงของนางราบเรียบ ทว่าก้องกังวานและบาดลึกถึงกระดูก

“ชะ... ชิงเยว่?!” เสิ่นหยวนหมิงเบิกตากว้างจนแทบถลน ตัวสั่นงันงก ที่กั้นกระดาษในมือร่วงหลุดกระทบโต๊ะเสียงดังลั่น “จะ... เจ้าออกมาได้อย่างไร?! เจ้าถูกทหารรักษาพระองค์กักบริเวณอยู่ในจวนจิ้งอ๋องไม่ใช่หรือ?!”

“กำแพงแค่นั้น กักขังข้าไม่ได้หรอก” ชิงเยว่ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างระหงก้าวเดินเข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน “แต่สำหรับท่าน... อีกไม่กี่ชั่วยามข้างหน้า คุกหลวงแดนประหารคงจะเป็นที่พำนักถาวรของท่านแล้ว”

“บังอาจ! เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม!” เสิ่นหยวนหมิงพยายามข่มความกลัว ตะคอกลั่น “ข้าเป็นอาของเจ้า! เจ้ากล้าบุกรุกเข้ามาในเรือนของข้ายามวิกาลเช่นนี้ คิดจะทำอะไร?! ทหาร! มีใครอยู่ข้างนอกบ้าง เข้ามาจับนังกบฏนี่เดี๋ยวนี้!”

เขาร้องตะโกนสุดเสียง ทว่าภายนอกห้องกลับเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหนาวที่พัดหวีดหวิว

ประตูห้องหนังสือค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของหน่วยองครักษ์พยัคฆ์ทมิฬสามนายในชุดเกราะเหล็กสีดำ ที่ยืนคุมเชิงอยู่เบื้องนอก โดยที่เท้าของพวกเขามีร่างของบ่าวรับใช้และองครักษ์ประจำจวนเสิ่นสายรองนอนหมดสติเรียงรายอยู่

เสิ่นหยวนหมิงหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เขาทรุดฮวบลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง

ชิงเยว่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา นางหยิบเศษผ้าไหมสีแดงที่มีตราประทับขี้ผึ้งตระกูลเสิ่นวางลงบนโต๊ะข้างแท่งทองคำเหล่านั้น

“ตราประทับขี้ผึ้งนี้... เป็นของท่าน” ชิงเยว่เอ่ยเสียงเย็น “ท่านใช้มันปิดผนึกถุงชาที่คลุกเคล้าผงกลืนวิญญาณ และสับเปลี่ยนมันเข้าไปในกล่องของขวัญพระราชสมภพ เพื่อป้ายสีว่าข้าและอวี้ถังต้องการปลงพระชนม์ฮ่องเต้”

“ขะ... ข้าไม่ได้ทำ! เจ้ามีหลักฐานอะไรมาปรักปรำข้า!” เสิ่นหยวนหมิงยังคงปากแข็ง

ชิงเยว่แค่นหัวเราะเสียงเย็น นางหันไปพยักหน้าให้องครักษ์เงา องครักษ์นายหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับใช้ดาบงัดแผ่นไม้บัวเชิงผนังหลังชั้นวางตำราออก เผยให้เห็นช่องลับขนาดเล็กภายในกำแพง

ภายในช่องลับนั้น มีตลับหยกสีเขียวเข้มบรรจุผงพิษสีเทาอมม่วงที่ยังเหลืออยู่อีกครึ่งตลับ และสมุดบัญชีลับเล่มหนึ่งที่บันทึกการรับจ่ายทองคำระหว่างจวนองค์ชายห้ากับเสิ่นหยวนหมิงไว้อย่างละเอียดทุกตัวอักษร!

“ตลับหยกนี้บรรจุ ‘ผงกลืนวิญญาณ’ ชนิดเดียวกับที่คร่าชีวิตขันทีในท้องพระโรง...” ชิงเยว่หยิบตลับหยกขึ้นมาเปิดออก กลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยแตะจมูก “และสมุดบัญชีเล่มนี้ ลายมือของท่านและตราประทับส่วนตัวของท่าน ช่างชัดเจนยิ่งนัก”

เสิ่นหยวนหมิงตาเหลือกค้าง แขนขาไร้เรี่ยวแรง หลักฐานคาหนังคาเขาจนไม่อาจดิ้นหลุดได้อีกต่อไป

“ทำไม...” ชิงเยว่ก้มตัวลง มองสบตาเขาด้วยความเคียดแค้นที่สะกดกลั้นไว้ “บิดาของข้าปฏิบัติต่อท่านอย่างดียิ่ง แบ่งปันผลกำไรและมอบกิจการให้ท่านดูแลมาโดยตลอด เหตุใดท่านจึงต้องทำลายตระกูลตนเองเพื่อคนนอกอย่างองค์ชายห้า?!”

ในอดีตชาติ ชายผู้นี้ก็ทำเช่นนี้... ทรยศหักหลังพี่น้อง ยืนมองนางถูกลากเข้าสู่ตำหนักเย็น และมองดูบิดาของนางตรอมใจตายในคุกหลวงอย่างเลือดเย็น!

เมื่อจนมุม เสิ่นหยวนหมิงก็ระเบิดเสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งออกมา “ทำไมงั้นรึ?! เพราะบิดาของเจ้ามันหยิ่งยโส! มันทำตัวเป็นผู้นำตระกูลที่ยิ่งใหญ่ แต่โยนเพียงเศษกระดูกให้ข้า! องค์ชายห้าและกู้หมิงหลันสัญญาว่าหากข้าช่วยล้มตระกูลสายหลักได้ เมื่อองค์ชายห้าขึ้นครองราชย์ ข้าจะได้เป็น ‘พ่อค้าหลวง’ ผู้ผูกขาดการค้าทั่วแคว้น! ข้าจะได้มีอำนาจเหนือพวกเจ้าทุกคน!”

เพียะ!!

ฝ่ามือของชิงเยว่ฟาดเข้าใส่ใบหน้าอ้วนทึบนั้นอย่างแรงจนเลือดกบปาก!

“คนทรยศไร้ยางอาย!” ชิงเยว่เค้นเสียงกร้าว “เพื่อความโลภส่วนตัว เจ้ากล้าแลกด้วยชีวิตของคนในตระกูลนับร้อยชีวิต!”

นางโยนพู่กันและกระดาษขาวลงตรงหน้าเขา “เขียนคำสารภาพความผิดของเจ้าออกมาเดี๋ยวนี้! สารภาพว่าเจ้าสมคบคิดกับองค์ชายห้าและกู้หมิงหลันอย่างไร เขียนและประทับลายนิ้วมือเลือดของเจ้าลงไป!”

“หากข้าไม่เขียนล่ะ?!” เสิ่นหยวนหมิงกัดฟัน

องครักษ์พยัคฆ์ทมิฬชักกระบี่ออกจากฝัก จ่อปลายคมแหลมเข้าที่ลำคอของเสิ่นหยวนหมิงทันที คมกระบี่กรีดผ่านผิวหนังจนเลือดซึมออกมาเป็นทาง

“หากไม่เขียน... ข้าจะตัดนิ้วของท่านทีละนิ้ว และป้อนผงกลืนวิญญาณในตลับนี้ให้ท่านกลืนลงคอทีละน้อย ให้ท่านได้ลิ้มรสความทรมานเหมือนที่ขันทีผู้นั้นได้รับ!” ชิงเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและเลือดเย็นจนเสิ่นหยวนหมิงถึงกับฉี่ราดกางเกง

“ขะ... ข้าเขียนแล้ว! ข้าจะเขียนเดี๋ยวนี้! อย่าฆ่าข้าเลย!”

เสิ่นหยวนหมิงละล่ำละลักคว้าพู่กัน มือที่สั่นระริกจรดเขียนคำสารภาพความผิดอย่างละเอียด เล่าตั้งแต่การรับมอบผงพิษจากมือสนิทของกู้หมิงหลัน การสับเปลี่ยนใบชาในโกดัง และการรับสินบนทองคำจากองค์ชายห้า จากนั้นจึงกัดปลายนิ้วตนเองและประทับรอยเลือดสีแดงฉานลงบนแผ่นกระดาษ

ชิงเยว่หยิบหนังสือสารภาพผิดขึ้นมาตรวจดู เมื่อเห็นว่าหลักฐานครบถ้วนสมบูรณ์ นางจึงหันไปสั่งการองครักษ์

“คุมตัวเสิ่นหยวนหมิงลงไปขังไว้ในห้องลับใต้ดินของจวนจิ้งอ๋อง อย่าให้มันฆ่าตัวตายหรือส่งเสียงได้เด็ดขาด พรุ่งนี้เช้า... มันจะต้องไปคุกเข่าสารภาพความจริงต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้!”

“ขอรับ!”

ชิงเยว่มองดูหนังสือสารภาพผิดในมือ ลมหายใจที่หนักอึ้งผ่อนออกมาอย่างโล่งอก... พยานและหลักฐานทั้งหมดพร้อมแล้ว ตระกูลเสิ่นจะพ้นผิด และเซียวจิ้งเหิงจะไม่ต้องถูกบั่นคอ!

ทว่า... ในวินาทีที่นางกำลังจะก้าวออกจากห้องหนังสือเพื่อกลับไปยังจวนจิ้งอ๋องนั้นเอง...

เงาร่างขององครักษ์เงาอีกนายหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามาในห้องอย่างร้อนรน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อกาฬและความตื่นตระหนกสุดขีด

“เรียนพระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ!”

หัวใจของชิงเยว่กระตุกวูบ “เกิดอะไรขึ้น?!”

“คุกหลวงถูกลอบโจมตีขอรับ!” องครักษ์รายงานเสียงสั่น “คนขององค์ชายห้าปลอมแปลงราชโองการ บุกเข้าไปชิงตัวคุณชายเสิ่นอวี้ถังออกจากห้องขังหลวง และพากลุ่มคนหลบหนีออกนอกเมือง มุ่งหน้าสู่ป้อมปราการร้างบนเขาซีซานแล้วขอรับ!”

“อะไรนะ?!” ชิงเยว่หน้าซีดเผือด

องครักษ์ยื่นแผ่นกระดาษเปื้อนเลือดอีกแผ่นหนึ่งที่คนร้ายทิ้งไว้ให้แก่นาง บนนั้นมีข้อความที่เขียนด้วยลายมืออันเหี้ยมเกรียมของเซียวเฉิงอวี่:

‘หากต้องการให้น้องชายของเจ้ามีชีวิตอยู่รอด... เสิ่นชิงเยว่ จงนำหนังสือสารภาพผิดและหลักฐานทั้งหมด มาพบข้าที่ป้อมซีซานก่อนรุ่งสางเพียงลำพัง! หากมีทหารหรือจิ้งอ๋องติดตามมาแม้แต่ก้าวเดียว... ข้าจะตัดหัวเสิ่นอวี้ถังโยนลงหน้าผาทันที!’

ดวงตาของเสิ่นชิงเยว่เบิกกว้างด้วยความสะเทือนขวัญ!

เวลาเหลือเพียงไม่ถึงสองชั่วยามก่อนรุ่งสาง... น้องชายคนเดียวของนางกำลังตกอยู่ในกำมือของศัตรูที่เหี้ยมโหดที่สุด!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 30: แต่งกับข้าอีกครั้ง

    เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าสีครามเข้มอย่างแผ่วเบา โปรยปรายลงมาปกคลุมยอดเชิงเทินหินสีเทาของป้อมปราการเยี่ยนเหมิน ชายแดนเหนือสุดแห่งแคว้นต้าฉู่ ทิวทัศน์เบื้องหน้าคือเทือกเขาสลับซับซ้อนที่ขาวโพลนไปด้วยหิมะหนาทึบ ลมหนาวกรรโชกพัดพาธงศึกสีดำลายพยัคฆ์ทมิฬให้โบกสะบัดดังกึกก้องบนยอดหอสังเกตการณ์ที่สูงที่สุด เซียวจิ้งเหิงยืนตระหง่านท้าทายสายลมหนาว เสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำตัวหนาปลิวไสวไปตามแรงลม เกล็ดหิมะเกาะพราวอยู่บนเส้นผมสีดำขลับและคิ้วกระบี่อันคมเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาที่ผ่านกรำศึกดูสุขุมและนิ่งสงบดั่งขุนเขามือหนาที่สวมถุงมือหนังแตะลงบนแผ่นอกข้างซ้ายอย่างแผ่วเบา... ที่ตรงนั้น ใต้เสื้อเกราะเหล็กอันเย็นเยียบ มีผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีครามปักลายดอกเหมยผืนหนึ่งถูกซ่อนไว้แนบชิดกับหัวใจเสมอมาหนึ่งปีแล้ว... นับตั้งแต่วันที่เขามอบหนังสือหย่าคืนให้นางและมองดูรถม้าของนางเคลื่อนห่างออกไปทุกค่ำคืนที่พายุหิมะพัดกระหน่ำ ความทรงจำในอดีตชาติยังคงแวะเวียนมาเตือนสติ ทว่าความเจ็บปวดอันมืดมนกลับมิได้กัดกร่อนวิญญาณของเขาอีกต่อไป เพราะเขารู้ดีว่าในชาตินี้... สตรีที่เขารักกำลังมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข โ

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 29: หนึ่งปีที่ไม่มีพระชายา

    สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยผ่านลำคลองอันคดเคี้ยวของเมืองซูโจว แดนใต้แห่งเจียงหนาน ผิวน้ำสะท้อนเงาของต้นหลิวที่ทิ้งกิ่งระย้าลงเคลียผิวน้ำ เสียงพายเรือแจวและเสียงร้องเพลงพื้นบ้านของชาวประมงแว่วมาตามสายลมอย่างแผ่วเบา ดอกท้อสีชมพูบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วย่านการค้าริมน้ำบนชั้นสามของคฤหาสน์หอการค้าฮุ่ยเซียงสาขาใหญ่เจียงหนาน เสิ่นชิงเยว่นั่งอยู่ริมระเบียงไม้สักทองที่มองเห็นทัศนียภาพอันงดงามของเมืองสายน้ำหนึ่งปีเต็มแล้ว... นับตั้งแต่วันที่นางก้าวลงจากรถม้าที่ประตูเมืองหลวงทิศใต้ และมุ่งหน้าลงสู่แดนใต้แห่งนี้ในเวลาหนึ่งปี เสิ่นชิงเยว่มิได้เป็นเพียงบุตรสาวตระกูลเสิ่น หรืออดีตพระชายาจิ้งอ๋องอีกต่อไป หากแต่นางได้กลายเป็น ‘นายหญิงใหญ่เสิ่น’ ผู้กุมอำนาจทางเศรษฐกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเจียงหนาน หอการค้าฮุ่ยเซียงขยายสาขาไปกว่ายี่สิบมณฑล ควบคุมเส้นทางการค้าผ้าไหม ชา และสมุนไพรทั่วแคว้น สตรีม่ายและผู้ยากไร้นับหมื่นคนมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นด้วยระบบการค้าที่เป็นธรรมของนางนางมีทรัพย์สินมหาศาล มีเกียรติยศ และมีอิสรภาพอันสมบูรณ์ที่ไม่มีผู้ใดสามารถพรากไปได้... ทุกสิ่งเป็นดั่งที่นางเคยปรารถนาไว้ในอด

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 28: หนังสือหย่าที่เขายอมคืน

    ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงต้าฉู่ในยามนี้ แจ่มใสและปลอดโปร่งดั่งกระจกเงาบานใหญ่ เมฆหมอกแห่งความตายและควันไฟจากการก่อกบฏถูกชำระล้างจนหมดสิ้น กู้หมิงหลันได้รับพระราชทานสุราพิษชดใช้ความผิดในคุกหลวง เซียวเฉิงอวี่ถูกถอดถอนฐานันดรศักดิ์และเนรเทศไปใช้แรงงานที่เหมืองทาสแดนใต้จนตาย ตระกูลเสิ่นได้รับการล้างมลทินและได้รับพระราชทานป้ายทองคำ ‘ตระกูลพ่อค้าคุณธรรมแห่งแผ่นดิน’ทว่าในท้องพระโรงใหญ่ วันนี้กลับเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เหล่าขุนนางทั้งแผ่นดินต้องตกตะลึงอีกครั้ง!ต่อหน้าพระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร เซียวจิ้งเหิงในชุดขุนนางสีดำสนิท คุกเข่าลงอย่างหนักแน่น สองมือยกม้วนผ้าแพรสีเหลืองทองพระราชทานคืนให้แก่โอรสสวรรค์“ทูลฝ่าบาท... พระเมตตาอันล้นพ้นที่ทรงแต่งตั้งกระหม่อมเป็นองค์รัชทายาทนั้น กระหม่อมซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณยิ่ง ทว่ากระหม่อมมิอาจน้อมรับตำแหน่งนี้ได้พ่ะย่ะค่ะ”เสียงอื้ออึงดังขึ้นทั่วท้องพระโรง ฮ่องเต้ขมวดพระขนงด้วยความประหลาดพระทัย “จิ้งเหิง... เจ้าปราบกบฏ กอบกู้บัลลังก์ มีทั้งความดีความชอบและสติปัญญา ไยจึงปฏิเสธตำแหน่งผู้สืบทอดบัลลังก์มังกร?”เซียวจิ้งเหิงเงยหน้าขึ้น แ

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 27: บัลลังก์หรือชีวิตนาง

    สายฝนที่เทกระหน่ำลงมาภายนอกพระที่นั่งเฉียนหยวน ไม่อาจชะล้างกลิ่นคาวเลือดและความตึงเครียดอันเข้มข้นที่เกาะกุมอยู่ทั่วทั้งท้องพระโรงใหญ่ได้แม้แต่น้อยท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์นับร้อย คมกระบี่ทองคำในมือของเซียวเฉิงอวี่กดแนบเข้ากับลำคอขาวผ่องของเสิ่นชิงเยว่อย่างไร้ความปรานี รอยกรีดบางเฉียบทำให้หยดเลือดสีแดงสดไหลซึมลงมาตามลำคอระหง หยดลงบนสาบเสื้อเกราะสีครามทีละหยดเซียวจิ้งเหิงยืนนิ่งอยู่เบื้องล่างบันไดหินอ่อน ร่างกายกำยำสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ภาพของนางที่กำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต บดขยี้หัวใจของเขาจนแทบแหลกละเอียด“เซียวจิ้งเหิง! เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วงั้นรึ?!” เซียวเฉิงอวี่แผดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แววตาวิปลาสราวกับหมาจนตรอก “เจ้าอยากได้บัลลังก์นี้จนตัวสั่นไม่ใช่หรือ?! แต่ถ้าเจ้าขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะตัดหัวนังแพศยานี่ให้เจ้าดูตรงนี้!”“อย่าแตะต้องนาง!” เสียงคำรามของเซียวจิ้งเหิงแหบพร่าและสั่นสะท้าน มือหนาที่กำด้ามกระบี่พยัคฆ์ทมิฬสั่นระริก “เจ้าต้องการอะไร... บอกมา!”“ต้องการอะไรน่ะรึ?” องค์ชายห้าแสยะยิ้มเหี้ยม

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 26: กบฏคืนจันทร์ดับ

    ค่ำคืนนี้ ท้องฟ้านภากาศมืดมิดสนิทราวกับถูกชโลมด้วยน้ำหมึกสีดำ เมฆหมอกหนาทึบบดบังแสงดาวและดวงจันทราจนหมดสิ้น สมกับเป็น ‘คืนจันทร์ดับ’ ที่ไร้ซึ่งแสงสว่างแห่งฟากฟ้าทว่าความมืดมิดนั้นกลับถูกฉีกกระชากด้วยเปลวเพลิงสีส้มแดงที่ลุกท่วมกำแพงวังหลวง!เสียงกลองศึกดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งเมืองหลวง ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องสังหารและเสียงปะทะของคมดาบที่ดังกึกก้อง ประตูวังชั้นนอก ‘ประตูเสวียนอู่’ ถูกทหารกบฏในสังกัดกองทัพบูรพาขององค์ชายห้าพังทลายลงในชั่วพริบตา!ทหารกบฏเกือบสองหมื่นนายสวมปลอกแขนสีเหลือง บุกทะลวงฝ่าแนวกำแพงวังเข้ามาดั่งฝูงตั๊กแตน สังหารทหารยามหลวงที่พยายามขัดขวางอย่างไร้ความปรานี กลิ่นคาวเลือดและควันไฟลอยอบอวลไปทั่วตำหนักหลวงเซียวเฉิงอวี่ในชุดเกราะทองคำอร่าม มือถือกระบี่เปื้อนเลือด ใบหน้าฉายประกายบ้าคลั่งและกระหายอำนาจอย่างถึงที่สุด เมื่อแผนการใส่ร้ายในงานพระราชสมภพพังทลาย และกู้หมิงหลันถูกจับกุม เขาจึงรู้ดีว่าตนเองไม่มีทางรอดจากการถูกประหารเก้าชั่วโคตร ทางรอดเดียวที่มี คือการก่อกบฏยึดบัลลังก์ในคืนนี้!ณ พระที่นั่งเฉียนหยวน...บานประตูทองเหลืองขนาดใหญ่ถูกปิดลงกลอนอย่าง

  • เมื่อพระชายาหมดรัก ท่านอ๋องกลับคลั่งนาง    บทที่ 25: ท่านอ๋องเสียสติ

    “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!”เสียงคำรามแห่งความเจ็บปวดรวดร้าวและบ้าคลั่งดั่งสัตว์ร้ายที่ถูกแทงทะลุหัวใจ แผดก้องออกมาจากลำคอของเซียวจิ้งเหิง! เสียงนั้นดังกึกก้องกัมปนาทจนเพดานหินสั่นสะเทือน เลือดในกายของบุรุษหนุ่มเดือดพล่านจนเส้นเลือดฝอยในดวงตาแตกกระจาย กลายเป็นสีแดงฉานดั่งทะเลโลหิต!ภาพตรงหน้า... ภาพร่างบอบบางของเสิ่นชิงเยว่ที่นอนจมอยู่ในธารโลหิตสีแดงสด โดยมีด้ามปิ่นมีดสั้นปักคาอยู่ที่สีข้าง...มันคือภาพหลอนจากอดีตชาติที่ตามมาหลอกหลอนเขา! มันคือความทรงจำอันมืดมนในตำหนักเย็นที่หิมะกลบร่างอันเย็นชืดของนาง!สติสัมปชัญญะของเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่... ขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาทีนี้!เซียวจิ้งเหิงก้าวเดินเข้าไปในห้องโถงศิลา กลิ่นอายสังหารอันดำมืดและมหาศาลแผ่พวยพุ่งออกมาจากร่างกำยำจนบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกดั่งหลุมศพ ลมปราณอันคลุ้มคลั่งซัดเอาฝุ่นผงและเศษหินปลิวกระจายสายตาของเขาตวัดมองไปที่ร่างของกู้หมิงหลันที่นอนสลบเหมือดอยู่บนพื้น“กู้... หมิง... หลัน...”น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้านดั่งมัจจุราชจากอเวจี เซียวจิ้งเหิงเงื้อกระบี่พยัคฆ์ทมิฬเล่มยักษ์ขึ้นเหนือศีรษะด้วยสองมือ เส้นเอ็นที่แขนป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status