บทที่ 5

วันรุ่งขึ้นหลังจากที่ฉันกลับมาจากโรงพยาบาล ดอนนาเทลโลก็เข้ามาหาฉันที่ห้องทำงาน

“ฉันจะพาเธอไปพักผ่อนนะ” เขาเอ่ย “ไปล่องเรือสำราญแถวทะเลเมดิเตอร์เรเนียนกัน... ไปชดเชยทริปฮันนีมูนที่เราไม่เคยมี”

ฉันรู้ดีว่านี่เป็นเพียงคำขอโทษที่เขาเบี้ยวไม่ยอมไปรับฉันที่โรงพยาบาล ฉันชินชาซะแล้วกับคำสัญญาที่ทำไม่ได้จริงของเขา มันจึงไม่ได้ทำให้รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป

แต่คำว่าฮันนีมูน...

นิ้วมือของฉันพลันกุมปากกาแน่นขึ้น

เพราะงานแต่งงานของเราเป็นความลับ เราจึงไม่เคยจัดพิธีแต่งงาน ตอนนั้นเขาบอกว่าเราค่อยไปฮันนีมูนกัน “ทีหลัง” ทว่าตลอดสามปีที่ผ่านมา คำว่า “ทีหลัง” ของเขาไม่เคยมาถึงเลยสักครั้ง

ถ้าเป็นเมื่อเดือนก่อน คำพูดนี้คงทำให้ฉันตื้นตันจนน้ำตาไหลด้วยความสุข

แต่ตอนนี้ ฉันทำเพียงมองเขาเงียบๆ อยู่เนิ่นนาน

“ค่ะ” ฉันได้ยินเสียงตัวเองตอบกลับไป

ยังไงเสีย นี่ก็จะเป็นครั้งสุดท้าย... เป็นการปิดฉากชีวิตแต่งงานที่พังยับเยินนี้อย่างงดงามและสมเกียรติที่สุด

วันที่เราเดินทาง เรือยอชต์จอดเทียบท่ารออยู่ที่ท่าจอดเรือส่วนตัว

ทว่าทันทีที่ฉันก้าวเท้าขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง คนแรกที่ฉันเห็นกลับเป็นแอนเจลินา

เธอสวมชุดเดรสผ้าลินินสีขาว เส้นผมปลิวไสวไปตามลมทะเล กำลังหัวเราะต่อกระซิกอยู่กับมาร์คัส พี่ชายของเธอ

ข้อนิ้วของฉันที่กำหูหิ้วกระเป๋าเดินทางพลันเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด

ดอนนาเทลโลเดินตามเข้ามาข้างหลัง พลางกระซิบเสียงเบาที่ข้างหู “แอนเจลินาได้ยินว่าฉันจะมาล่องเรือ เลยบอกว่าอยากลองมาบ้าง... มาร์คัสเป็นห่วงน้องสาวก็เลยตามมาด้วย อย่าคิดมากเลยนะ เรื่องนี้จะไม่กระทบกับเราสองคนหรอก”

ไม่กระทบกับเราสองคน...

ฉันแอบหัวเราะเยาะตัวเองในใจ ทริปฮันนีมูนของเรา กลายเป็นปาร์ตี้กลุ่มไปตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มด้วยซ้ำ

แอนเจลินาเหลือบมาเห็นฉันและชะงักไปแวบหนึ่งก่อนจะเดินเข้ามาหา “ดอนนาเทลโลคะ ทำไมคุณถึงพาทนายความมาเที่ยวพักผ่อนด้วยล่ะ? มีงานด่วนอะไรต้องจัดการหรือเปล่า?”

ก่อนที่ฉันจะได้ตอบ ฉันสัมผัสได้ถึงสายตาของดอนนาเทลโลที่จับจ้องมา... มันตึงเครียดและเฉียบคม

ฉันจึงหลับตาลงเล็กน้อยก่อนจะส่งรอยยิ้มนุ่มนวลไปให้ “คุณหนูเบียนคีคะ พอดีช่วงนี้ฉันเองก็กำลังอยู่ในขั้นตอนการหย่าน่ะค่ะ คุณเว็กซิลล์เห็นว่าพวกเราเจอสถานการณ์คล้ายๆ กัน เลยคิดว่าน่าจะดีถ้าเราได้... พูดคุยแลกเปลี่ยนกันบ้าง”

แอนเจลินาดูประหลาดใจ จากนั้นดวงตาของเธอก็ฉายแววเห็นอกเห็นใจ เธอเอื้อมมือมากุมมือฉันไว้

“คุณเมอแร็งคะ ฉันเสียใจด้วยจริงๆ ที่ได้ยินแบบนั้น”

เบื้องหลังของฉัน ดอนนาเทลโลลอบระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ยามพระอาทิตย์อัสดง ฉันนั่งอยู่บนดาดฟ้าเรือตามลำพัง แอนเจลินาก็เดินเข้ามาหา

“คุณเมอแร็งคะ” เธอเปิดฉากสนทนา พลางทอดสายตามองแสงอาทิตย์สีเพลิง “ทำไมคุณถึงหย่าล่ะคะ?”

ฉันหันไปสบดวงตากลมโตที่ใสซื่อและเต็มไปด้วยความเห็นใจของเธอ เว้นจังหวะครู่หนึ่งก่อนจะตอบออกไปช้าๆ “สามีของฉันน่ะค่ะ... เขาไปรักผู้หญิงคนอื่น”

แพขนตาของแอนเจลินาสั่นระริก เธอสั่นแก้วไวน์ในมือ ดวงตาเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาทันทีด้วยความโกรธ

“ผู้ชายทำแบบนั้นได้ยังไงกัน...” เธอพึมพำ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความขุ่นเคืองจากใจจริง “ไม่ต้องห่วงนะคะคุณเมอแร็ง ดอนนาเทลโลต้องช่วยคุณแน่ๆ เขาเกลียดผู้ชายประเภทนั้นที่สุดเลยค่ะ”

ฉันทำเพียงแค่ยิ้มตอบและไม่พูดอะไร

“แล้วเรื่องคดีหย่าของคุณเป็นยังไงบ้างคะ?” ฉันถามเปลี่ยนประเด็น

พอถามถึงเรื่องนี้ แก้มเนียนใสของเธอก็ขึ้นสีระเรื่อบางเบา

“ดอนนาเทลโล... เขาจัดบอดี้การ์ดสี่คนคอยตามคุ้มกันฉันยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยค่ะ” เธอพูดพลางก้มหน้าหลบตา “ตอนที่อดีตสามีของฉันเข้ามาอาละวาดหนักที่สุด ดอนนาเทลโลก็ให้คนของเขาลากตัวผู้ชายคนนั้นออกไป จนถึงตอนนี้ฉันยังไม่รู้เลยว่าเขาถูกเอาไปไว้ที่ไหน... เขาบอกกับฉันว่า นับจากนี้ไปฉันไม่ต้องหวาดกลัวอะไรอีกแล้ว”

ยามที่เธอเล่า ดวงตาของเธอเป็นประกายระยิบระยับ

ฉันจิบแชมเปญลงคอ ความเย็นเยียบแล่นผ่านลำไส้ แต่ความร้อนผ่าวอันขมปร่ากลับแผ่ซ่านไปทั่วอก

ในที่สุด ฉันก็เอ่ยคำถามนั้นออกไป

“แอนเจลินา... คุณรักเขาหรือเปล่าคะ?”

ใบหน้าของเธอแดงแจ๋ราวกับลูกตำลึงสุก

“ฉัน...” เธอเม้มริมฝีปาก “ที่ผ่านมาฉันคิดกับเขาแบบพี่ชายมาตลอดเลยค่ะ ตอนเด็กๆ เวลาที่มีพวกเด็กผู้ชายที่โรงเรียนมาแกล้งฉัน เขาก็จะพาคนของเขามาสั่งสอนพวกนั้นให้ ตอนที่ฉันโตขึ้น มีแก๊งมาเฟียกลุ่มหนึ่งมาตามรังควานครอบครัวฉัน เขาก็ล้างบางแก๊งนั้นจนสิ้นซากภายในสัปดาห์เดียว...”

ดวงตาของเธอเปล่งประกายยามที่เล่าอดีต ก่อนจะหม่นแสงลงอย่างรวดเร็ว

“แต่ฉันคิดมาตลอดว่าเขาเห็นฉันเป็นแค่ค่าน้องสาว จนกระทั่งวันที่ฉันหย่า พี่ชายถึงได้บอกฉันว่า... ดอนนาเทลโลแอบรักฉันมาหลายปีแล้ว”

ลมทะเลที่พัดผ่านเข้ามาพลันรู้สึกเย็นเยียบจนบาดผิว

ที่แท้เรื่องราวก็เป็นแบบนี้เอง... เขาไม่ได้เป็นคนกระด้างกระเดื่องหรอก เขาไม่ได้เกิดมาเย็นชาไร้หัวใจ

เขาแค่ไม่ได้รักฉัน... ก็เท่านั้นเอง

ความจริงข้อนี้เปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่แหลมคม ค่อยๆ ทิ่มแทงทะลุเข้าสู่ส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ

“คุณเมอแร็งคะ?” แอนเจลินามองฉันด้วยความแคลงใจ “หน้าคุณดูซีดมากเลยค่ะ...”

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” ฉันฝืนยิ้ม “แค่รู้สึกหนาวนิดหน่อยน่ะค่ะ”

เธอบีบมือฉันเบาๆ ด้วยความซาบซึ้ง ราวกับว่าเธอได้เจอเพื่อนคู่คิดเพียงคนเดียว “คุณเมอแร็งคะ แล้วคุณล่ะ... คุณคิดยังไงกับดอนนาเทลโลเหรอคะ?”

ฉันมองเข้าไปในดวงตาอันไร้เดียงสาของเธอพลางรู้สึกถึงความขบขันปนเศร้าสร้อยอย่างบอกไม่ถูก

“ฉันเป็นแค่ลูกจ้างของเขาน่ะค่ะ” ฉันตอบเสียงเบา “ฉันไม่ได้รู้จักเขาดีขนาดนั้นหรอก”

ฉันเว้นจังหวะไปนิด ก่อนจะเสริมขึ้นมา “แต่ฉันบอกได้เลยค่ะ... ว่าเขารักคุณมานานมากแล้วจริงๆ”

ใบหน้าของแอนเจลินาแดงซ่านไปจนถึงใบหู

ในมื้ออาหารค่ำ ดอนนาเทลโลนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะอาหารยาวอันหรูหรา สายตาของเขาแทบจะไม่ละไปจากแอนเจลินาเลย

“เธอไม่กินเนื้อดิบ ฉันเลยให้เชฟทำทาร์ทาร์จานนี้แบบมีเดียมมาให้”

“ฉันให้พวกเขาเอาถั่วเฮเซลนัทออกจากของหวานแล้วนะ เธอแพ้มันไม่ใช่เหรอ”

“ฉันเปลี่ยนไวน์เป็นบารอนโลให้แล้วนะ เห็นเธอเคยบอกว่าชอบตอนที่ดื่มที่บ้านมาร์คัส”

ฉันทำเพียงแค่นั่งฟังอยู่เงียบๆ ราวกับเป็นวิญญาณไร้ตัวตนในงานเลี้ยงอันโอ่อ่านี้

หลังมื้ออาหาร ดอนนาเทลโลเดินมาส่งฉันที่เริ่มมีอาการมึนแอลกอฮอล์เล็กน้อยกลับห้องพัก ไฟในโถงทางเดินสลัวราง เขากุมต้นแขนของฉันไว้ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก

“เอวริล ขอบใจมากนะที่เธอเข้าใจสถานการณ์ในคืนนี้” เขาเอ่ยเสียงเบา

“แอนเจลินา... ช่วงนี้เธอสภาพจิตใจไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เลยต้องการการดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษหน่ะ”

“ฉันทราบค่ะ”

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังทำใจให้เข้มแข็ง “ในการประชุมตระกูลปีหน้า...” เขาหันมามองฉัน สายตาจริงจังแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต “ฉันจะประกาศเรื่องงานแต่งงานของเราให้ทุกคนรับรู้”

ปีหน้า...

ฉันหันหน้าหนีมองออกไปนอกหน้าต่างวงกลมริมผนังเรือ โดยไม่พูดอะไรตอบกลับไป

เพราะฉันไม่อยากจะอยู่รอจนถึงปีหน้าอีกต่อไปแล้ว