Se connecterPartager
เขาดุนาง
Date de publication:
2026-05-14 14:20:43
Dernier chapitre
เมื่อมิอาจรั้งรัก เลือกสามีได้ดี(จบ)
“พี่ซือเฉียน ท่านคิดจะทำอะไร”“ข้าแค่อยากบอกเจ้าใกล้ ๆ เท่านั้นเอง ที่ผ่านมาเพราะไม่เจนจัดเรื่องรักใคร่เฉกเช่นชู้สาวทำให้ข้าไม่รู้ตัวว่าคิดเกินเลยกับเจ้ามากเกินกว่าน้องสาวของสหาย”“…”“สิ่งที่ข้าพูดในวันนี้เจ้าอาจไม่เชื่อ แต่ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นเอง ว่าพี่ซือเฉียนของเจ้าก็รักเจ้าเช่นกัน” ประโยคสุดท้ายเขากระซิบที่ข้างหู เพื่อให้นางได้ยินชัดเจนที่สุดหนึ่งเดือนมานี้ในที่สุดเขาได้ตกผลึกแล้วว่านอกจากการกระทำที่ต้องแสดงออกให้นางเห็น คำพูดก็สำคัญไม่แพ้กัน จากนี้ไปไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือการกระทำ เขาจะแสดงออกไปทิศทางเดียวกัน และจะรอจนกว่านางจะใจอ่อนยอมเปิดใจให้เขาอีกครั้งเพราะบิดาเร่งเร้าคอยส่งจดหมายมาที่สกุลเฉินทำให้สือจื่อหลันอับอายไม่น้อย สุดท้ายนางถึงได้ตัดสินใจแต่งกับคุณชายจากสกุลตู้ เหตุผลไม่มีอันใดมาก เพราะตู้เกาปินว่านอนสอนง่าย ทั้งยังสามารถชักจูงได้ง่ายแล้วมีหรือที่นางจะไม่ยอมแต่งงานกับบุรุษผู้นี้ นอกจากเหตุผลพวกนี้แล้วตระกูลตู้มีเพียงสามีนางที่เป็นผู้สืบทอด ด้วยผลประโยชน์ที่นางคิดอย่างถี่ถ้วน สือจื่อหลันถึงได้แต่งออกไป“ดูเหมือนว่าเจ้าจะเลือกสามีได้ดี”“แม้ว่าข้าจะเลือกสามีได้ดี แต่ก็
เมื่อมิอาจรั้งรัก ออกเรือน
เกี้ยวเจ้าสาวหยุดลงที่หน้าประตูใหญ่สกุลเฉิน ก่อนที่ร่างสูงของเฉียนซือเฉียนจะก้าวลงมาจากหลังม้าเพื่อรอรับร่างบางในชุดสีแดงมงคล โดยที่เขายังไม่ได้เห็นหน้านางเสียด้วยซ้ำ“คุณหนู ท่านค่อย ๆ เดินนะเจ้าคะ” เสียงของซิ่วเหอบอกกับคุณหนูของตน“พวกเราเข้าไปข้างในกันเถิด ท่านพ่อกับท่านแม่กำลังรอพวกเราอยู่” เขาบอกเสียงนุ่มแล้วอุ้มนางก้าวผ่านประตูไป“คำนับฟ้าดิน คำนับบิดา คำนับมารดา”จนกระทั่งเสร็จพิธีตามขนบธรรมเนียมซูหรงได้มานั่งรอให้สามีหมาด ๆ เปิดผ้าคลุมหน้าก็ถือว่าเป็นอันเสร็จสมบูรณ์“ข้าคงไม่ได้มาช้าเกินไปใช่รึไม่” บอกพลางก้าวเข้ามาใกล้หญิงสาวแล้วเปิดผ้าคลุมหน้าของนางออก เผยให้เห็นใบหน้างามที่วันนี้ถูกแต่งแต้มต่างจากปกติ วันนี้ซูหรงงดงามเป็นพิเศษ ครั้นคิดว่าอีกไม่นานตัวเองจะต้องทำเรื่องบางอย่าง แม่ทัพหนุ่มจึงได้กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่จนอีกคนจับสังเกตได้“ข้าจะนอนแล้วเจ้าค่ะ”“ให้ข้าช่วยถอดชุดให้หรือไม่”“เหตุใดถึงต้องถอดชุดด้วย”“เจ้าคงไม่คิดว่าสามีภรรยากันจะทำเพียงนอนด้วยกันเฉย ๆ หรอกกระมัง เพราะถ้าหากทำแค่นั้นคงไม่สามารถมีทายาทไว้สืบสกุลได้” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงมีเลศนัยซูหรงที่ได้ฟังคำพูดนี้ถึ
เมื่อมิอาจรั้งรัก เพิ่งมารู้ตัวเอาป่านนี้
“ถ้าเช่นนั้นข้าจะไปพบซือเฉียน!” เขาบอกอย่างรีบร้อน เรื่องนี้คงเป็นฝีมือสหายตัวดีแน่ ๆ เฉินซือเฉียนผู้นี้ช่างเอาแต่ใจอย่างร้ายกาจ ตอนที่ไม่ได้ชอบพอน้องสาวของเขาก็พูดจาผลักไสไม่ไยดี แต่พอตัวเองเกิดอยากได้นางมาเป็นฮูหยินกลับใช้เบื้องบนมาผูกมัดน้องสาวของเขาเอาไว้ แล้วจะไม่ให้เขาไม่พอใจได้ยังไงกันร่างสูงเดินเข้ามายังโถงรับแขกก็สบเข้ากับใบหน้าถมึงทึงของซูอันที่มองมาด้วยความไม่พอใจฉายแววชัดเจน“ลมอะไรหอบเจ้ามาถึงที่นี่” สิ้นคำพูดนี้ ใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มได้หันไปตามแรงหมัดของบุรุษ“เจ้าทำอะไรไว้คิดว่าข้าไม่รู้งั้นรึ”“ดูจากท่าทางโมโหของเจ้าแล้ว พระราชโองการคงไปถึงที่จวนสกุลซูแล้วกระมัง”“ทำแบบนี้ทำไมกัน เจ้าเป็นคนพูดเองแท้ ๆ ว่าไม่เคยรู้สึกอันใดกับน้องสาวข้า พอนางตัดใจหนีเจ้าไปเมืองลั่วหยาง เจ้ากลับไม่ยอมปล่อยนาง”“หากข้าพูดไปคงน่าขัน ผู้ใดจะล่วงรู้เล่าว่าข้าจะเพิ่งมารู้ตัวเอาป่านนี้”“เจ้าอยากพูดอะไรกันแน่”“ข้ารักน้องสาวเจ้า ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่ข้าไม่อาจปล่อยให้นางลอดพ้นออกไปจากสายตาข้าได้”“เจ้าก็แค่อยากเอาชนะนาง อย่าหลอกตัวเองไปหน่อยเลย”“ข้าไม่เคยอยากเอาชนะนาง ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ต
เมื่อมิอาจรั้งรัก ไม่รู้ว่าควรรู้สึกเช่นไร
“อีกไม่นานคงมีพระราชโองการลงมา เฉินซือเฉียนได้รับพระราชทานสมสรสจากฮ่องเต้แล้วคิดว่าเจ้าคงต้องตัดใจจากเรื่องนี้แล้วล่ะ” ใต้เท้าเฉินบอกนางเสียงเรียบ“พี่ซือเฉียนจะแต่งงานกับแม่นางคนใดหรือเจ้าคะ”“จะเป็นใครได้เล่า ถ้าไม่ใช่บุตรสาวของใต้เท้าซูต้าเฉิง”“ใต้เท้าซูงั้นหรือ” นางเอ่ยทวนด้วยน้ำเสียงสั่น“ข้าจะแต่งงานกับซูหรง”ราวกับถูกสิ่งของหนักอึ้งฟาดเข้าที่ใบหน้า สือจื่อหลันแทบจะข่มความไม่พอใจเอาไว้ไม่ได้ยามได้ยินว่าเขาจะแต่งงานกับสตรีที่นางมองว่าเป็นศัตรูอย่างซูหรง“ทำไมพวกท่านถึงได้ใจร้ายกับสตรีตัวเล็ก ๆ แบบข้านัก” ท้ายที่สุดนางได้ร้องไห้ออกมา ไม่ใช่เพราะโศกเศร้าเสียใจ แต่เป็นเพราะความแค้นเคืองที่จุกแน่นอยู่ในอก“เจ้าทำตัวเองแท้ ๆ ไยถึงได้โทษว่าเป็นความผิดของคนอื่น”“จื่อหลัน เรื่องพวกนี้เจ้าเป็นคนขอร้องเอง ข้าสามารถช่วยเจ้าได้เพียงเท่านี้ จงเลือกมาว่าจะออกเรือนกับใครระหว่างสองคนนี้ ส่วนเรื่องของซือเฉียนเจ้าก็หักห้ามใจเสียเถิด” เฉินลิ่วจงปลอบใจหญิงสาว แทนที่จะทำให้นางจะรู้สึกดีขึ้น ทว่ากลับได้ผลตรงกันข้าม“หากไม่ใช่พี่ซือเฉียน ข้าจะไม่ยอมออกเรือนไปกับใครทั้งนั้น”“พูดได้ดี ถ้าเช่นนั้นข้าจะ
เมื่อมิอาจรั้งรัก คงสมใจเจ้าแล้ว
แม่ทัพหนุ่มพยักหน้าเป็นคำตอบ งานแต่งงานนี้เขาเป็นคนร้องขอด้วยตัวเอง เพียงแต่ต้องให้บิดาเป็นคนออกหน้าให้จะได้ไม่น่าเกลียดเกินไป“เจ้ารักนางหรือไม่ แม่ไม่อยากเห็นซูหรงเสียใจเพราะเจ้าอีก” นางเลือกเอ่ยตามตรง“ท่านแม่พูดอย่างกับว่าไม่รู้จักนิสัยของลูกเสียอย่างนั้น”“หากเจ้าไม่ยอมตอบแต่โดยดี แม่จะถือซะว่าไม่ได้ยินเรื่องนี้แล้วอย่าได้หวังว่าท่านพ่อของเจ้าจะไปขอพระราชทานสมรสจากฮ่องเต้ให้เจ้า”“ข้ารักนางขอรับ มิใช่แบบพี่ชายกับน้องสาว แต่เป็นความรักแบบชายหญิง” เฉินซือเฉียนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นไม่ไหวติง เดิมทีเขาไม่อยากบอกความรู้สึกของตนเองแก่ทั้งสองเพราะรู้สึกอายอยู่บ้างที่ต้องพูดเรื่องความรักให้มารดากับบิดาได้ฟัง“ก็ดี เจ้ารักนางก็ดี แม่จะได้วางใจ”“คงสมใจเจ้าแล้วใช่หรือไม่” เฉินลิ่วจงพูดกับฮูหยิน ของตน“หากไม่ใช่เพราะท่านให้ซือเฉียนหมั้นหมายกับสือ จื่อหลันตั้งแต่แรก คงไม่ต้องถอนหมั้นให้อับอายผู้คนเช่นนี้” ตอบกลับด้วยน้ำเสียงคาดโทษอยู่ในที“ข้าเป็นบุรุษต้องรักษาสัญญา ตอนนี้นางเลือกถอนหมั้นด้วยตัวเองก็ถือว่าข้าไม่ได้ผิดสัญญาที่ให้ไว้กับบิดาของนาง”“พอพูดถึงนาง ไม่ทราบว่าท่านพ่อได้หาคู่หมั้
เมื่อมิอาจรั้งรัก พระราชทานสมรส
เฉินซือเฉียนที่เพิ่งกลับมาถึงเมืองหลวงเมื่อกลางดึกที่ผ่านมาได้เห็นภาพพวกนี้เข้า เขารู้สึกไม่ค่อยใจนักยามคิดว่าบุรุษผู้นี้กำลังคิดเกินเลยกับนาง บุรุษก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ หากจะให้นางแต่งให้จางหย่งมิสู้เขาแต่งนางมาเป็นฮูหยินคงดีเสียกว่า อย่างน้อยนางจะไม่ต้องกังวลเรื่องมีอนุคิดได้ดังนั้นจึงยิ้มกริ่มออกมา...อีกไม่นานสิ่งที่เขาคิดก็จะเป็นจริง“คุณชาย รีบกลับจวนเถิดขอรับ” อี้ฉีพูดขึ้นมาทำให้เขาตื่นจากภวังค์“ไปสิ”“บ่าวนึกว่าท่านจะรีบกลับจวนทั้นทีที่มาถึงเมืองหลวงเสียอีก ที่ไหนได้”“ที่ไหนได้อะไร พูดมาให้ชัดเจน” นัยน์ตาคมจ้องมองไปที่บ่าวคนสนิทด้วยน้ำเสียงเย็นชา อี้ฉี้ที่นึกขึ้นได้ว่าไม่ควรโพล่งปากพูดแบบนั้นออกมาได้แต่กลืนน้ำหลายอึกใหญ่ลงคอ หากเขาพูดไม่เข้าหูท่านแม่ทัพเข้าล่ะก็...มีหวังไม่ได้พักแน่ ๆ“ที่ไหนท่านแม่ทัพคงอยากซื้อของไปฝากฮูหยินใช่หรือไม่” เอ่ยพลางยิ้มเจื่อน“กลับจวน” ใบหน้าหล่อเหลาแปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งยามคิดว่าตนต้องเผชิญกับอะไร หลังจากกลับถึงจวนสกุลเฉิน“ท่านแม่ทัพกังวลเรื่องใดหรือขอรับ” อี้ฉีพูดขึ้นมาอีกประโยค“ข้าน่ะหรือกังวล ข้าแค่กลัวว่าจะตอบคำถามท่านแม่อย่างไรให้หมด นา
เมื่อมิอาจรั้งรัก คู่แข่ง
หยุนซือเห็นเจ้านายตัวเองเดินเดินผิวปากกลับมาที่จวนได้แต่ทำหน้าสงสัยว่าเหตุใดถึงได้อารมณ์ดีมากถึงเพียงนั้น ทั้งที่ก่อนออกจากจวนไปเมื่อเช้ายังมีสีหน้าตึงเครียดเสียด้วยซ้ำ “มีเรื่องอะไรดี ๆ เกิดขึ้นหรือขอรับ” “นางต่อปากต่อคำกับข้าด้วยล่ะ เปลี่ยนไปเหมือนที่เจ้าว่าจริงด้วย”
เมื่อมิอาจรั้งรัก พบกันอีกครั้ง
“จวินหรง” น้ำเสียงแหบพร่าเรียกชื่อนาง แต่หญิงสาวเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เพราะเกรงว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะล่วงรู้ความรู้สึกของนางเข้า “เหวินเยว่ เจ้าพาคุณชายไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถิด ข้ามีเรื่องต้องคุยกับใต้เท้าท่านนี้เสียหน่อย” ใต้เท้าอย่างนั้นหรือ เฉียนหลงเว่ยแสดงสีหน้าไม่พอใจท
เมื่อมิอาจรั้งรัก ความจริงเรื่องบุตรชาย
หญิงสาวเดินจูงมือลูกน้อยวัยสามขวบออกมาเที่ยวชมดอกไม้ที่บัดนี้เริ่มบานสะพรั่งกลางเมืองลั่วหยาง พร้อมกับเหวินเยว่ที่เดินตามหลังมาด้วยกัน ทั้งสามคนเดินชมนั่นชมนี่ครู่ใหญ่ ก่อนที่จะเดินไปหยุดลงที่ร้านรองเท้าร้านหนึ่งเข้า “นายหญิงอยากได้รองเท้าหรือเจ้าคะ” “เปล่าหรอก ข้าอยาก
เมื่อมิอาจรั้งรัก ท่านต่างหากที่ไม่เหมือนเดิม
“จะ...จริงหรือเจ้าคะ” นางเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เมื่อรู้ว่าเครื่องประดับชิ้นนั้นคือของสำคัญ “ลี่หลิน เดิมทีข้ากับเจ้ารักใคร่กลมเกลียวกัน นับตั้งแต่เจ้าย้ายมาอยู่ที่จวนข้าเพื่อเรียนรู้หน้าที่นายหญิงสกุลเฉียน นับวันข้ายิ่งไม่แน่ใจเสียแล้วว่าที่ผ่านมาเป็นเจ้าหรือข้าที่เปลี่ยนไป”
Vous vous intéresseriez aussi à
พระชายาของท่านอ๋องธงแดง NC
กระดิ่งจันทร์425.9K Vuesเคียงพยัคฆ์บุพเพรักข้ามภพ
ต้าซ้อ25.5K Vuesเกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย
Jiulin23.1K Vuesท่านแม่เซียนหมอ: วันนี้เสด็จพ่อสำนึกผิดหรือยัง
หานซานรื่อ125.8K Vuesย้อนอดีตกลับมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวสุดแกร่งในปี1988
ฝ้ายสีคราม391 Vuesคู่ซี้ทะลุมิติมาเป็นเมียผัวโบ้
ป่าดอกท้อ341 Vuesทะลุมิติมาช่วยแก้ไขภัยแล้งในค่ายทหาร
ภัสสพิชชา360 Vuesเมื่อคุณหนูตัวร้ายกลายเป็นฮูหยินยืนหนึ่ง
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง644 Vues
