ไม่ต่างจากคนไร้ค่า

          "เจ้ามาหาข้ามีเรื่องอะไรงั้นหรือ"

          "ท่านยังคงเย็นชากับข้าเหมือนเมื่อก่อนเลยนะเจ้าคะ"

          "ข้าไม่ใช่คนพูดมากเหมือนพี่ชายเจ้า ผู้คนถึงได้คิดว่าข้าเป็นคนเช่นนี้"

          "ข้านำชามาให้เจ้าค่ะ" ว่าพลางเทน้ำชาให้เขาด้วยความชำนาญ

          "ขอบใจ"

          "..." 

          ครั้นดื่มชาจนหมดจอกเฉียนหลงเว่ยที่เห็นสตรีตรงหน้าเอาแต่อมยิ้มให้แต่กลับไม่พูดไม่จา เขาจึงขมวดคิ้วยุ่งด้วยความไม่พอใจ

          "เจ้ามีเรื่องอยากพูดกับข้าอีกหรือไม่ หากไม่..." ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้พูดจนจบประโยค นางได้แทรกขึ้นเสียก่อน ราวกับกลัวว่าจะถูกไล่ให้กลับเรือนเสียอย่างนั้น

          "ข้าไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดท่านถึงเลือกข้ามาเป็นฮูหยิน แต่ข้าจะไม่ถามเหตุผลอันใดทั้งสิ้น ข้าขอเพียงได้ทำหน้าที่ภรรยา คอยใส่ใจดูแลท่านแค่นี้ก็เป็นพอ"

          "ไม่จำเป็น ขอเพียงเจ้าทำหน้าที่นายหญิงของตระกูลเฉียนไม่ให้ขาดตกบกพร่องก็พอ ที่ข้าเลือกแต่งเจ้ามาเป็นฮูหยินมิใช่เพราะชอบพอหรือเพราะมีใจให้"

          "ชะ...เช่นนั้นเป็นเพราะอะไรงั้นหรือเจ้าคะ" น้ำเสียงที่นางเอื้อนเอ่ยออกมาสั่นคลอนอย่างเห็นได้ชัด พร้อมกับฝืนกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา"

          "เรื่องนี้เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้" หลงเว่ยหันหน้าหนีไปอีกทาง ยามเห็นนัยน์ตาของนางเริ่มแดงก่ำ

          "ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ" 

          เมื่อไม่อาจบังคับหยดน้ำตาไม่ให้ร่วงหล่นลงมาได้อีก      นางจึงได้ขอตัวออกจากห้องไปพร้อมกับรอยน้ำตาที่เปื้อนใบหน้า     หยุนซือที่เห็นฮูหยินวิ่งออกไปได้แต่มองตามด้วยความสงสัย 

          นางปิดประตูเรือนนอนพร้อมกับลงกลอนเพื่อไม่ให้ใครเข้ามา แล้วทรุดตัวนั่งลงร่ำไห้สะอึกสะอื้น นับว่าเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่สูญเสียบิดาและพี่ชายในคราวเดียวกันที่นางร้องไห้เสียใจเช่นนี้

          "เฉียนหลงเว่ย ท่านช่างใจร้ายกับข้ายิ่งนัก หากข้าบังคับความรู้สึกของตัวเองได้ ข้าคงไม่รักท่านตั้งแต่แรก" 

          อวี้จวินหรงใช้เวลาเรียนรู้งานในจวนไม่นานนัก เพราะเรื่องในจวนส่วนใหญ่นางคุ้นชินดีอยู่แล้ว

          "ตั้งแต่ฮูหยินแต่งเข้าจวนมาทุกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยมากทีเดียว ถึงขนาดที่นายท่านยังเอ่ยปากชม"

          "หึ ข้าไม่เห็นว่านางจะดีเลิศเลอเหมือนที่เจ้าพูด แม้จะจัดการเรื่องในจวนได้ดี แต่นางเป็นเพียงสตรีธรรมดาที่ไม่สามารถสนับสนุนสามีได้ ก็ไม่ต่างจากคนไร้ค่ามิใช่หรือ" 

          "ข้าไร้ค่าหรือไม่ ไม่ใช่เรื่องที่สาวใช้อย่างเจ้าจะมาตัดสินได้"

          "ฮะ...ฮูหยิน"

          "ดูท่าแล้วข้าคงต้องจัดระเบียบคนในจวนใหม่เสียแล้ว        มิเช่นนั้นคงทำให้ทั้งข้าและท่านพี่อับอายแน่"

          "ฮูหยิน ได้โปรดให้อภัยข้าสักครั้งเถิดเจ้าค่ะ"

          "ในเมื่อเป็นความผิดครั้งแรกของเจ้า ข้าจะไม่ถือสาเอาความ แต่ถ้ามีครั้งต่อไปข้าไม่ละเว้นเจ้าแน่"

          "ขอบคุณฮูหยินที่เมตตา"

          เมื่อมีเวลาว่างนางมักเข้าครัวทำขนมเป็นของว่างให้เขาเสมอ แม้เขาเคยบอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับนางก็ตามที แต่นางยังคงหวังในใจลึก ๆ ว่าเวลาจะช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้น ไม่ต้องรักนางเฉกเช่นคู่สามีภรรยาก็ได้ นางขอเพียงอ้อมกอดจากเขาสักเล็กน้อยก็เพียงพอแล้ว

          "คุณชาย ฮูหยินให้คนนำขนมมาให้ขอรับ"

          "นางว่างนักหรือ ถึงได้ทำขนมมาให้ข้าบ่อยเช่นนี้" หลงเว่ยพูดขึ้น ขณะที่ตายังไม่ละจากตัวหนังสือตรงหน้า

          "ใครว่าล่ะขอรับ ฮูหยินยุ่งมาก แต่นางก็ยังหาเวลามาทำขนมที่ท่านชอบกินอีก ท่านไม่ใจอ่อนชอบพอนางสักนิดเลยหรือ"

          "หยุนซือ เจ้าหยุดพูดจาไร้สาระได้แล้ว เจ้าไปบอกนางด้วยว่าข้ามีงานสำคัญต้องทำ จะไม่อยู่จวนสักระยะ"

          "เหตุใดท่านถึงไม่ไปบอกนางเองล่ะขอรับ ฟังจากปากท่านย่อมดีกว่า"

          "พูดมากเสียจริง"

          "บ่าวยังมีอีกเรื่องที่ต้องรายงานขอรับ"

          "เรื่องอะไร"

          "ดูเหมือนว่าฮูหยินจะถูกสาวใช้ดูแคลนนะขอรับ นางบอกว่าฮูหยินเป็นเพียงสตรีไร้ค่าที่ไม่อาจสนับสนุนสามีได้"

          เมื่อได้ยินคำกล่าวของบ่าวรับใช้คนสนิทเขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนด้วยความโมโห

          "เป็นแค่สาวใช้ แต่กล้าบังอาจมาว่าเจ้านาย คนเช่นนี้จะเก็บไว้ในจวนไม่ได้ ไปจัดการเสีย"

          "ขอรับ"

          หยุนซือสั่งโบยสาวใช้คนนั้นสามสิบที ก่อนไล่ให้นางไปอยู่เรือนเกษตรที่อยู่ห่างจากจวนนับร้อยลี้ เพื่อไม่ให้ผู้อื่นเอาเป็นเยี่ยงอย่าง

          "ถึงกับต้องไล่นางออกไปจากจวนเลยหรือ"

          "บ่าวที่ไม่เคารพเจ้านาย แค่ถูกโบยกับไล่ออกจากจวนยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำขอรับ หากเป็นเมื่อก่อน..." จวินหรงที่รอฟังชายหนุ่มตรงหน้าพูดจนจบประโยคได้แต่จ้องหน้าค้าง เพราะเขาไม่ได้พูดอันใดต่อ

          "หากเป็นเมื่อก่อนอะไรงั้นหรือ รีบพูดมาเร็วเข้า"

          หยุนซือมีท่าทีอึกอักอย่างเห็นได้ชัด ยามมองไปยังข้างหลังของนางที่มีเจ้านายของตัวเองยืนจ้องเขม็ง

          "อะ...เอ่อ ไม่มีอะไรขอรับ บ่าวยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก ขอตัวก่อนนะขอรับ!"

          "ดะ...เดี๋ยวสิ" ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะเอ่ยขัด เขาก็ได้วิ่งหายไปแล้วด้วยความรวดเร็วราวกับว่าเห็นผีเสียอย่างนั้น

          "ฮูหยิน" เหวินเยว่สะกิดชายเสื้อเบา ๆ ให้นางหันหลังมา

          "มีอะไรหรือ ทะ...ท่านพี่"

          "เจ้าออกไปก่อน" เขาหันไปบอกสาวใช้ของนาง

          "มาหาข้ามีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ"

          "ขนมของเจ้า ข้ากินจนเอียนแล้ว ทีหลังไม่ต้องทำมาให้ข้าอีก"

          "ฝีมือข้าไม่ถูกปากท่านหรือเจ้าคะ"

          "แม้เจ้าจะทำขนมได้รสชาติดีเลิศมากเท่าใด แต่หากต้องกินทุกวัน หากเป็นเจ้าเจ้าจะยังอยากกินอีกรึไม่"

          "หากเป็นข้าคงคิดเหมือนท่านเช่นกัน" นางส่งยิ้มแหย ๆ เมื่อคิดว่าต้องกินขนมหวานพวกนั้นทุกวัน คงรู้สึกเบื่อหน่ายจนไม่อยากกินอีก

          "ข้ามีงานสำคัญต้องทำ คงไม่ได้กลับจวนสักระยะ "

          "งานสำคัญงั้นหรือ"

          "ใช่ ระหว่างที่ข้าไม่อยู่อำนาจทุกอย่างข้ายกให้เจ้าเป็นคนตัดสินใจแทน"

          "ไปนานเท่าใดหรือเจ้าคะ"

          "อาจจะสักหนึ่งหรือสองเดือน"

          "นานขนาดนั้นเชียวหรือ"

          "ไม่ต้องกังวลไป ข้าไม่ได้ไปออกรบเสียหน่อย"

              ราวกับว่ารู้ใจนางว่ารู้สึกเช่นไร ถึงได้เอ่ยออกมาเช่นนี้ บนโลกใบนี้นางเหลือเพียงเขาผู้เดียว ย่อมหวั่นวิตกเป็นธรรมดาที่สามีจะไม่อยู่ที่เมืองหลวง