ลูกของข้าต้องเกิดจากความรัก

          “ข้าลืมคำนึงถึงเรื่องนี้ไป เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” หม่าโจวฉือบอกเสียงเรียบ ทว่านัยน์ตากลับเศร้าสร้อยยิ่งนักยามนึกถึงความจริงข้อนี้

          “ใต้เท้าเฉียนไม่อยู่ที่เมืองหลวงเพียงเดือนเดียว แต่ฮูหยิน ของเขากลับรู้จักสนิทชิดเชื้อกับบุรุษอื่นเสียแล้ว หวังว่าท่านคงไม่ได้สวมหมวกเขียวให้เขาหรอกนะ”

          “ขอบคุณแม่นางหลีที่เป็นห่วง ข้ากับคุณชายหม่ารู้จักกันตั้งแต่ยังเยาว์ข้ากับเขาเติบโตมาด้วยกัน หาได้มีเรื่องชู้สาวเข้ามาเกี่ยวข้อง ส่วนเรื่องสวมหมวกเขียวข้าไม่เคยคิดกระทำเรื่องต่ำช้าเช่นนั้น ข้าขอเตือนเจ้าเรื่องหนึ่งสตรีที่มีคุณธรรมล้วนไม่มีผู้ใดพูดจาเช่นนี้กับผู้อื่น” ท้ายประโยคนางตำหนิคนแซ่หลีตามตรง

          “ทำพูดดีไปเถิด หากเจ้าไม่ได้แต่งเข้าจวนตระกูลเฉียนมีหรือจะกล้าพูดจาเช่นนี้ เจ้าคงถือว่ามีตระกูลเฉียนให้ท้ายถึงได้กล้ายอกย้อนข้า”

          “เจ้าพูดถูกแล้ว นอกจากข้าจะมีตระกูลเฉียนให้ท้ายแล้ว อำนาจทุกอย่างในจวนล้วนอยู่ที่ข้าที่เป็นนายหญิง หากจะเทียบกันแล้วข้ากับเจ้าเทียบกันไม่ได้เสียด้วยซ้ำ” พูดพลางเปรยตามองเหยียดกลับคืน

          “มีอำนาจเพียงอย่างเดียวคงไม่พอกระมัง ข้าได้ยินมาว่าท่านกับใต้เท้าเฉียนยังไม่ได้เข้าหอกันมิใช่หรือ” เหอลี่หลินเอ่ยแทรก

           “ข้าก็ได้ยินมาเช่นกัน มีผู้ใดไม่รู้บ้างว่าการเข้าหอคืนแรกหลังจากแต่งงานสำคัญเพียงใด ดูท่าแล้วแม้ใต้เท้าเฉียนจะให้เกียรติท่านในฐานะฮูหยิน แต่ในฐานะคู่สามีภรรยาเห็นทีคงไม่ได้เป็นเช่นนั้นกระมัง” ฮูหยินสือพูดขึ้นอีกคน ก่อนที่อวี้จวินหรงจะได้เอ่ยอันใดกลับไป บุรุษที่ตนรอคอยนานนับเดือนตอบกลับแทนเสียก่อน

          “ขอบคุณพวกท่านที่ใส่ใจเรื่องของข้ากับฮูหยิน ข้ากับนางจะเข้าหอกันหรือไม่ ไม่ใช่เรื่องที่คนนอกอย่างพวกท่านจะมาสู่รู้ได้ ฮูหยินกลับจวนกันเถิด” ว่าแล้วก็ถือวิสาสะจับมือนางไว้แล้วเดินเคียงคู่ออกจากจวนสกุลหลินไปท่ามกลางสายตาริษยาของผู้คนนับสิบ

          เหอลี่หลินมองทั้งคู่ด้วยความรู้สึกจุกแน่นอยู่ในอก เดิมทีแล้วตำแหน่งฮูหยินสกุลเฉียนต้องเป็นของนาง แต่กลับถูกสตรีผู้นี้แย่งชิงไปอย่างหน้าด้าน ๆ เช่นนี้เห็นทีนางคงต้องลงมือทำอันใดสักอย่างเสียแล้ว

          หญิงสาวเดินตามคนตัวสูงที่กุมมือนางไว้แน่น ก่อนปล่อยนางให้เป็นอิสระหลังจากขึ้นมาบนรถม้าแล้ว

          “ท่านกลับมาตั้งแต่เมื่อใด เหตุใดถึงไม่บอกข้าล่ะเจ้าคะ”

          “ใครใช้ให้เจ้ามาที่งานเลี้ยงนี้” เขาไม่เพียงไม่ตอบคำถามแต่กลับถามกลับด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

          “ฮูหยินหลินส่งเทียบเชิญมาให้ด้วยตัวเอง หากข้าไม่ไปคงเสียมารยาท อีกอย่างท่านไม่ได้อยู่ที่จวนข้าถึงได้ตัดสินใจไปงานเลี้ยงในครั้งนี้”

          “เจ้าไม่รู้หรือว่าคนแซ่เซี่ยก็ไปงานเลี้ยงนั่นด้วย ตระกูลเฉียนกับตระกูลเซี่ยเดิมทีก็ไม่ถูกกันอยู่แล้ว ต่อไปให้เลี่ยงเสีย” เอ่ยจบก็ถอนหายใจออกมาราวกับว่ารู้สึกรำคาญใจนักหนา

          “เจ้าค่ะ”

          “ข้ากลับมาถึงจวนไม่เจอเจ้า สาวใช้ของเจ้าบอกว่าเจ้าไปงานเลี้ยงที่จวนสกุลหลิน ข้าถึงได้รีบตามมา” เขาตอบคำถามก่อนหน้า ทั้ง ๆ ที่ความเป็นจริงแล้วไม่ใส่ใจคำถามที่หญิงสาวถามมาก็ย่อมได้ เพียงแต่พอเห็นเวลาสตรีตรงหน้าทำหน้าเศร้าใจ เขาก็อดรู้สึกผิดไม่ได้

          แม้ไม่ได้รู้สึกรักใคร่นางเฉกเช่นบุรุษกับสตรี แต่ถึงอย่างไรเสียนางก็ได้ชื่อว่าเป็นฮูหยินของตัวเอง เขาควรให้เกียรตินางในฐานะภรรยาถือว่าเป็นสิ่งที่สามีควรกระทำ เพราะเขากับนางยังต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน แม้จะไม่ใช่ตลอดไปก็ตามที รอให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปก่อนพอถึงตอนนั้นคงถึงเวลาที่ต้องปล่อยนางกลับไปในที่ของนาง

         “อันที่จริงเป็นความผิดของข้าที่ไม่ได้สอบถามว่ามีตระกูลใดบ้างที่มาร่วมงาน หากท่านจะโกรธเคืองข้าถือว่าสมควรแล้ว”

          “ช่างเถิด”

          ครั้นรถม้าเดินทางมาถึงยังจุดหมายชายหนุ่มเดินลงจากรถม้าทันที โดยที่ต่างฝ่ายต่างไม่ได้พูดคุยเรื่องใดอีก

          “เจ้าไม่ลงมาหรือ”

          อวี้จวินหรงมัวแต่คิดเรื่องเรื่อยเปื่อยจนลืมลงจากรถม้า กระทั่งได้ยินเสียงเรียกของสามีจึงได้ตื่นจากภวังค์ พอโผล่หน้าออกมาก็เห็นเขายืนรออยู่ด้านล่างพร้อมกับยื่นมืออกมา เห็นดังนั้นนางจึงยื่นมืออกไปให้เขาประคองลงจากรถม้า ท่าทีของเขาในวันนี้ช่างแปลกพิกลนัก เดิมทีใช่ว่าเคยใส่ใจนางเสียเมื่อไหร่ นับตั้งแต่แต่งเข้ามาเกือบครึ่งปีไม่เคยมีสักครั้งที่ชายหนุ่มจะแสดงท่าทีอ่อนโยนเช่นนี้ จนนางอดรู้สึกคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่าเขาก็เริ่มมีใจให้นางเช่นกัน คิดได้ดังนั้นหัวใจดวงน้อยก็เริ่มสั่นไหวขึ้นมาระรัวราวกับว่าจะหลุดออกมาเสียให้ได้

          “เจ้ายิ้มอะไร” เขาถามเสียงเรียบ

          “เปล่าเจ้าค่ะ”

          “เรื่องเข้าหอ ข้าไม่อาจทำตามขนบธรรมเนียมได้ ข้าหวังว่าเจ้าจะเข้าใจ”

           “ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ” เมื่อได้ยินคำพูดเมื่อครู่ จากที่ใบหน้ายิ้มแย้มกลับกลายเป็นรอยยิ้มเศร้า ๆ แทน มีหรือนางจะไม่เข้าใจ ชายหญิงหากปราศจากรักใคร่กันหากฝืนดันทุรังมีเพียงจะต้องทนทุกข์ทรมาน แต่ตราบใดที่นางยังเป็นฮูหยินของเขาอยู่นางก็ยังมีความหวังมิใช่หรือ ว่าสักวันหนึ่งความรู้สึกของบุรุษตรงหน้าอาจเปลี่ยนแปลงไปก็เป็นได้

          “ยังดีที่เจ้าเข้าใจข้า” เขาพูดด้วยน้ำเสียงโล่งอก ยามเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ได้รู้สึกเศร้าหมอง หลังจากได้ยินคำพูดของเขา

          “เช่นนั้นท่านคิดแต่งอนุเข้าจวนหรือไม่”

          “เหตุใดข้าต้องแต่งอนุเข้าจวนด้วย”

          “เพราะท่านไม่คิดให้ข้าปรนนิบัติท่านบนเตียง หน้าที่ของ   ฮูหยินคือการมีทายาทให้ท่าน แต่ข้าไม่ได้มีโอกาสทำเช่นนั้น”

          “ข้าไม่ใช่คนมักมากในกาม ลูกที่เกิดจากข้าต้องเกิดจากความรักระหว่างข้ากับมารดาของเขาเท่านั้น หากเป็นสตรีที่ข้าไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นด้วยแล้ว ข้าไม่คิดมีลูกกับผู้ใดทั้งนั้น” หลงเว่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังชัดเจนเสียจนคนฟังอดรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจไม่ได้ คนอย่างน่ะหรือจะคิดอาจเอื้อมตั้งท้องลูกของเขาได้ นางเป็นเพียงสตรีสูงศักดิ์ที่แสนธรรมดา หากเทียบกับบุตรีของขุนนางตระกูลอื่น