LOGINบทที่ 2 ห้องครัวใหม่ไฉไลกว่าเดิม
ห้องครัวมีขนาดกว้าง 30 x 20 ตารางเมตร ที่บิดาพร่ำบอกว่าทำใหม่เพื่อเธอโดยเฉพาะ ด้านขวามีเตาไฟฟ้า 2 หัว ถัดมาเป็นเตาแก๊สขนาดใหญ่ 2 หัว และกระทะเหล็กอย่างดี หลากหลายขนาด ทางด้านซ้ายเป็นเตาทอด และเตาอบ โดยมีตู้เย็นขนาดใหญ่ 2 ตู้ ตู้แช่แข็ง 1 ตู้ อยู่อีกฝั่งหนึ่ง ส่วนเตรียมอาหารก็ไม่ด้อยไปกว่ากัน เป็นเคาน์เตอร์ขนาดใหญ่ ขนาดของโต๊ะของสูงกับขนาดของเธอ โดยไม่ต้องเขย่ง หรือก้ม ก้มเงยให้เมื่อยแต่อย่างใด ตรงมุมด้านขวาของเคาน์เตอร์มีอ่างไว้ล้างทำความสะอาดสิ่งของต่างๆ แยกต่างหากจากส่วนล้างจาน ทำให้ง่ายแก่การล้างผัก ผลไม้ หรือแม้กระทั่งล้างมือ ทุกอย่างถูกจัดวางไว้อย่างสะดวกและครบครัน โดยยังไม่นับรวมบรรดาเครื่องปรุงต่าง ๆ และเครื่องครัว รวมไปถึงเครื่องล้างจานขนาดใหญ่อีกด้วย อ่า..แกะอ้วนตัวนี้ช่างดีเสียนี่กระไร บ้านนี้มีคนอยู่อาศัยกี่คนเชียวนะ ห้องครัวใหญ่ซะขนาดนี้ หลังจากที่เข้าไปในบ้าน และทำความเข้าใจกับสิ่งตรงหน้าอยู่พักใหญ่ หว่านถิงเริ่มสรุปสถานการณ์ในปัจจุบันได้ว่า เธอเป็นบุตรสาวคนเดียวของซูหยวนชิง ส่วนมารดาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถชนไปตั้งแต่เธออายุได้สิบขวบ ทำให้พ่อรู้สึกวิตกทุกครั้งที่เกิดอุบัติเหตุขึ้นกับเธอ ถึงแม้ว่าจะเป็นอุบัติเหตุเล็ก ๆ ก็ตาม หว่านถิงได้อิทธิพลในการทำอาหารมาจากแม่ของเธอนี่เอง แม่สามารถรังสรรค์อาหารได้หลากหลาย ด้วยวัตถุดิบสารพัดทั่วโลก ไม่ว่าแม่ต้องการอะไร พ่อของเธอจะหามาให้ทั้งหมด แม้บางอย่างอาจใช้เวลาไปสักหน่อยก็ตาม ในที่สุดหว่านถิงก็เดินเข้าครัวด้วยความรู้สึกโหยหา แต่ในระหว่างค้นหาวัตถุดิบในตู้เย็นอยู่นั้น เสียงใสได้กังวานอีกครั้ง [ ยินดีต้อนรับเข้าสู่ระบบแม่ครัวแห่งความหวัง โฮสต์ต้องการทำอาหารใช่หรือไม่ ] เดี๋ยวนะ! เสียงนี้ เธอเคยได้ยินมาก่อนคลับคล้ายคลับคลา ว่าก่อนหลับตาลง มีเสียงนี้ดังเข้าหู เมื่อเธอสอดสายตาไปรอบๆ ไม่พบเจอผู้ใด เสียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง [ โฮสต์ต้องการทำอาหารใช่หรือไม่ กรุณาตรวจสอบพลังงานในการปรุงอาหาร และเงื่อนไขก่อนทุกครั้ง ] [ หาไม่แล้วระบบจะมีบทลงโทษ และตัดคะแนนความพึงพอใจทุกครั้ง แต่หากทำได้ดี ระบบจะให้คะแนนตามความพึงพอใจ และรางวัลตามความสามารถของโฮสต์ ] หว่านถิงกะพริบตาอย่างงุนงง และทันใดนั้นเองจอภาพโปร่งแสง ได้ถูกฉายขึ้นสู่สายตา ช่างน่าคุ้นเคยยิ่งนัก ในชาติที่แล้ว เมื่อยามเธอต้องการสิ่งใด เธอมักจะสั่งการผ่านแม่บ้านถวนถวน โดยสั่งงานผ่านจอภาพแบบเดียวกันนี้จึงไม่น่าแปลกใจอันใด เธอใช้เวลาศึกษาอยู่ครู่หนึ่ง จึงได้ความว่า เธอได้รับระบบแม่ครัวแห่งความหวังนี้มา พร้อมระบบค่าพลังงานในการปรุงอาหารดูด้านบนซ้าย ค่าพลังงานมี 2 ขีด มีช่องเก็บของ 10 ช่อง ช่องเก็บอุปกรณ์อีก 10 ช่องและมิติพิเศษที่สามารถเก็บได้ทุกอย่างโดยยังคงความสดใหม่ ด้วยมิติเวลาอีกที ภายในช่องมิติมีเนื้อสัตว์อยู่ 2 อย่าง คือเนื้อหมูและเนื้อไก่ รวมไปถึงต้นพริก ต้นหอม แครอท และหัวผักกาดอีกด้วย ส่วนในช่องเก็บของ มีกระปุกเครื่องปรุง 1 กระปุก ดูไปแล้วคล้ายกับสิ่งที่เธอมีในโลกที่แล้วของเธอ ซึ่งโดยปกติแล้วเธอไม่จำเป็นต้องปรุงอาหาร เพียงสั่งการผ่านหุ่นผู้ช่วยสารพัด แม่บ้านถวนถวนของเธอ เธอก็จะได้รับแคปซูลอาหาร เมื่อเปิดแคปซูลแล้ว เธอจะได้รับอาหารที่หน้าตาน่ารับประทาน แต่รสชาติจืดชืดสิ้นดี ด้วยเหตุที่เธอเป็นนักกินตัวยง เธอจึงขวนขวาย ศึกษาอาหารในยุคสมัยต่างๆ และเรียนรู้ และทำด้วยตนเองอยู่บ่อยครั้ง และทำการสั่งซื้อวัตถุดิบจากตลาดของกินจากอดีตมาปรนเปรอตัวเองตลอดเวลา ซึ่งเธอสามารถหาทุกอย่างที่มีในโลกนี้ ถึงแม้บางครั้งจะล้มเหลวก็ตาม โดยทุกอย่างจะถูกเก็บไว้ในช่องเก็บของ ทั้ง 20 ช่องของเธอ และยังมีช่องเก็บอุปกรณ์อีก 20 ช่อง นั่นหมายความว่าเธอสามารถปรุงอาหารได้หลากหลายเท่าที่ใจต้องการ จากจอภาพโฮโลแกรมที่ระบบฉายให้เธอดูนั้น ทางมุมบนด้านซ้ายมีตัวเลขกำกับ ค่าความพอใจ 10 คะแนน ตรงกลางสีดำมีข้อความว่า “สั่งซื้อ” มุมบนด้านขวาระบุอายุขัย เป็น 25 ปี เธอจึงคาดเดาได้ว่าอายุของร่างนี้คือ 25 ปี มุมล่างด้านซ้ายคือ ค่าพลังงานในการปรุงอาหาร 10 หน่วย ส่วนมุมล่างด้านขวาคือคำว่า สถานะปัจจุบัน แม่ครัวระดับ 1 แสดงว่าสามารถปรับปรุงระดับขึ้นอีกได้แน่นอน ความโชคดี ระดับ - 9 ซึ่งสามารถลดระดับได้จากการใกล้ชิดบุคคลที่มีความสามารถและดวงแข็ง ระดับ 10 หว่านถิงตอบตกลงกับระบบทันที โดยไม่คิดอะไรมากมาย ในเมื่อมาใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้แล้วต้องใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ โดยเฉพาะเธอมีเกาะอ้วนรอให้ถอนขนอยู่ข้างๆ กายแล้ว หลังจากที่ตอบกับระบบแล้ว ระบบก็เริ่มส่งเสียงอีกครั้ง [ ภารกิจระดับพื้นฐาน : ปรุงอาหารด้วยวัตถุดิบที่มี ให้ได้ค่าความพอใจเพิ่มขึ้นอย่างน้อย 10 คะแนน ] [ หากภารกิจไม่สำเร็จ บทลงโทษคือ โฮสต์ ไม่สามารถปรุงอาหารได้เป็นเวลา 10 วัน ค่าความพึงใจลดลง 10 คะแนน อายุขัยลดลง 10 ปี ] [ ขอให้โฮสต์ตกลงโดยทันที หาไม่แล้วระบบจะทำการนับถอยหลัง เพื่อรีเซตตัวเอง และส่งโฮสต์ไปยังโลกใหม่ โดยระดับค่าความแน่นอนเป็นศูนย์ ] “ตกลง ! ชั้นตกลง!” หว่านถิงแอบบ่นงึมงำอยู่ในใจ ให้ตายสิ แค่ปรุงอาหารแค่นี้เอง ไม่ได้ยากเย็นอะไร ทำไมต้องเร่งรีบนัก เธอต้องการทำกระดูกหมูตุ๋นคาราเมล กดทำการกดปุ่มสั่งซื้อในทันที แต่หลังจากสำรวจสินค้าทั้งหมด ที่บอกราคามาเป็นตัวเลขของค่าความพึงพอใจและระดับพลังงานในการปรุงอาหารแล้วไม่มีอะไรที่ต่ำกว่า 10 เลย เธอจึงเลือกกระดูกหมู ที่มีความพึงพอใจอยู่ที่ 10 และคาราเมลอีก 1 ขวด เสียงกังวานของระบบดังขึ้นอีกครั้ง [ คำเตือน ! คำเตือน ! ] [ ระดับพลังงานของคุณต่ำกว่าเกินกว่าวัตถุดิบที่คุณเลือกซื้อ คุณไม่สามารถปรุงอาหารชนิดนี้ได้ กรุณาเลือกใหม่อีกครั้ง ] หว่านถิงจึงไม่มีทางเลือกและกลับไปดูวัตถุดิบที่มี เธอจึงเห็นว่ามีเนื้อหมูและเนื้อไก่อยู่ จึงตัดสินใจทำหมูตุ๋นคาราเมลแทนและเลือกซื้อคาราเมลที่มีค่าความพึงพอใจอยู่ที่ 10 ค่าพลังงานในการปรุงอาหารอยู่ที่ 1 หน่วย เอาล่ะไหน ๆ ก็อยากกินกระดูกหมูตุ๋น เอาเป็นหมูตุ๋นแทนไปก่อนก็แล้วกัน เธอจึงเริ่มทำหมูตุ๋นคาราเมล โดยใช้อุปกรณ์ในครัวที่พ่อซูหยวนชิงของเธอหามาให้ และยังมีผู้ช่วยอีก 2 คน เป็นลูกมืออยู่ข้าง ๆ หว่านถิงแอบหยิบมีดระดับ 1 จากระบบออกมาอย่างเงียบเชียบ เมื่อใช้มีดคมกริบหั่นเนื้อหมูที่มี เธอได้รู้สึกถึงความคมของมีดและความแม่นยำในการหั่นเนื้อหมูเป็นลูกเต๋าที่เท่ากับอย่างสวยงาม ราวกับเป็นเครื่องจักร อีกทั้งยังไม่เปลืองแรงอีกด้วย หลังจากนั้นก็หยิบเอาหม้อตุ๋นระดับ 1 ออกมาจากระบบอีกเช่นเดียวกัน และเริ่มตุ๋นหมูคาราเมล ตามประสบการณ์ในความทรงจำจากโลกเก่า และไม่ลืมที่จะใส่ผงปรุงรสจากระบบเช่นเดียวกัน เธอบอกให้ลู่ปิ่นและเฉาเย่า ผู้ช่วยครัวทั้ง 2 คนของเธอ เตรียมอาหารและเครื่องเคียงอย่างอื่น และของหวานด้วยบทที่ 16 เมนูเป็ดปักกิ่ง[ เนื่องจากโฮสต์ได้รับภารกิจนี้จากระบบ ][ เมนูเป็ดปักกิ่งอบน้ำผึ้งนี้ โฮสต์จะสามารถทำได้ โดยมีความสำเร็จอยู่ที่ 80 เปอร์เซ็นต์ ][ ขอแนะนำให้โฮสต์ ทำอาหารสำหรับทุกคนในคราวเดียวกัน เพื่อเพิ่มอัตราความสำเร็จที่มากขึ้นกว่าเดิม เป็น 90 เปอร์เซ็นต์ ][ อีกทั้งโฮสต์ยังสามารถ ทำคะแนนได้มากในคราวเดียวกัน หากว่าโฮสต์ได้รับคะแนนจากทุกคน ไม่ต่ำกว่า 1,000 คะแนน ][ ขอให้โฮสต์ จงพยายามทำภารกิจต่อไป ]ทำให้หว่านถิง ถึงกับลุกขึ้นยืน ทำให้ผู้คนรอบตัวต่างพากันตกใจ“มีปัญหาอะไร รึเปล่าลูก”พ่อซูหยวนชิงอีกเช่นเคย เป็นคนแรกที่กล่าวถามขึ้นมา“ถ้าทำไม่ได้ ก็ช่างมันเถอะครับ มันไม่ใช่หน้าที่ของคุณอยู่แล้ว”คำกล่าวของหวงเฟยเช่นนี้ สร้างความไม่พอใจให้แก่ผู้เฒ่าหวง ที่รอคอยมานาน หลายร้อยปี อดที่จะขุ่นเคืองมิได้“นายหญิง ถ้าหากตำรับอาหารนี้ยากเกินไป นายหญิงเปลี่ยนไปทำตามตำรับอื่นในตำรา ก็ได้นะขอรับ เพราะยังไงก็ตาม เรายังไม่รู้สถานการณ์ของตระกูลกู้อยู่ดี”ผู้เฒ่าหวงกล่าวอย่างมีเหตุผล เพื่อหวังว่า หว่านถิงจะไม่เปลี่ยนใจส่วนหว่านถิงเอง ถึงแม้จะอยากเปลี่ยนใจปานใด ก็ไม่อาจทำอัน
บทที่ 15 ตำรับอาหารโบราณจากตำราอาหารแห่งสวรรค์ผู้เฒ่าหวงได้อาศัยอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง ด้วยความช่วยเหลือของฝูงกวาง และกระรอกที่พูดได้ และใช้ชีวิตอย่างสงบอยู่ในถ้ำด้วยความหวังว่าจะได้เจอกู้หว่านถิง และสามารถกลับไปช่วยเหลือคนในตระกูลได้อีกครั้งจากวันเป็นเดือน เดือนเป็นปี ผู้เฒ่าหวงค่อย ๆ แก่ชราลง โดยที่ไม่รู้ว่าวันเวลา ได้ผ่านไปนานแค่ไหนแล้วจนกระทั่งเมื่อวาน ขณะที่กำลังจะเอนตัวลงนอน พลันได้กลิ่นอาหารที่มีกลิ่นหอมและฉุน โชยมาจากปากถ้ำจึงเดินตามกลิ่นออกมานอกถ้ำแต่กลิ่นนั้นจางลงอย่างรวดเร็ว ผู้เฒ่าหวงจึงวิ่งไล่ตามกลิ่น มายังแสงสว่างตรงหน้า และมาโผล่อยู่ตรงหน้ารถของหวงเฟยได้อย่างไรไม่ทราบได้ทั้ง ๆ ที่ยังอยู่ในความตกใจ แต่ก็ยังมั่นใจว่า ได้กลิ่นหอมฉุยนี้มาจากตัวของหวงเฟยจึงมั่นใจว่าต้องเป็นผู้ที่มีความเกี่ยวข้องกับ กู้หว่านถิง นายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์อย่างแน่นอน จึงแสดงตัวออกมาและหวังว่าหากได้รับความเมตตา และความช่วยเหลือจากนายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์อีกครั้ง ตนย่อมสามารถกลับไปช่วยเหลือทุกคนในตระกูลได้อย่างแน่นอนหว่านถิงเอง เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด ถึงกับค้างไปอยู่ครู่ใหญ่ เพ
บทที่ 14 ความจริงของนายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์เมื่อทั้ง 6 คนเดินทางมาถึงบ้านของหว่านถิง ก็เป็นเวลาช่วงบ่ายแล้ว พ่อซูหยวนชิงเมื่อทราบเรื่อง ก็รีบกลับมาที่บ้านด้วยความเป็นห่วงลูกสาวเช่นเดียวกัน“ถิงถิง”ถังอวี้วิ่งเข้ามาหาหว่านถิงด้วยความดีใจ ทั้งสองคนได้เจอกันครั้งสุดท้าย เมื่องานวันเกิดของหว่านถิง และหลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย ด้วยงานที่รัดตัวของถังอวี้“คนสวยผู้เป็นชะตาแห่งสวรรค์”ถังอวี้แซวเพื่อนสาวทันทีที่เห็นหน้าหว่านถิงจน ทำให้หว่านถิงแทบจะแข็งค้าง“เธอก็พูดเล่นไปเรื่อยนะถังอวี้ ไป ๆ เข้าไปนั่งกินน้ำกันก่อน”หว่านถิงลากเอาถังอวี้และหันไปดูผู้คนที่เดินตามมา จึงหันไปเห็นสวี่ตงที่มาด้วยเช่นกัน“สวี่ตงเธอก็มาด้วยกันเหรอ นึกว่ามีแค่ถังอวี้ กับหวงเฟยซะอีก มา ๆ เข้ามา”หว่านถิงต้อนรับสวี่ตงอย่างยินดี ทำให้หวงเฟยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แอบน้อยใจเล็ก ๆ ที่หว่านถิงไม่ทักทายเขาแต่ก็นึกขึ้นมาได้ ว่าตัวเองเป็นคนโทรหา เป็นธรรมดาที่หว่านถิงจะรู้อยู่แล้ว ว่าเขาจะมาที่นี่และหว่านถิงเองก็ไม่ได้ละเลยหวงเฟยอย่างแน่นอน แกะอ้วนผู้ใจดีของเธอ เธอจะละเลยได้อย่างไร“หว่านถิง นี่ผู้อาวุโสหลิวเ
บทที่ 13 นายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์“นางเป็นถึงตัวตนผู้มีชะตาแห่งสวรรค์ เป็นไปไม่ได้ ที่เจ้ากินอาหารที่นางปรุงไปแล้ว จะสามารถปิดบังกลิ่นอายของนาง จากข้าได้”หวงเฟยถึงกับสะดุ้ง เมื่อได้รับสายตาคาดคั้นเอาจากชายชราอีกครั้ง เขาจึงเริ่มครุ่นคิดไปมากมาย ว่าเขาไปได้กินอะไร ของใครที่ไหนมาบ้างเป็นพิเศษหรือเปล่าแต่คิดไปคิดมา ก็มีเพียงแค่หว่านถิงเท่านั้น และเธอเองก็ยังสามารถปรุงอาหารได้อย่างน่ามหัศจรรย์อีกด้วยแต่เขาย่อมไม่เปิดปากอย่างแน่นอน อย่างแรกเขาไม่รู้จักชายชราตรงหน้า ไม่อาจรู้ได้ว่าเจตนาที่แท้จริงคืออะไร อย่างที่สองเพื่อความปลอดภัยของหว่านถิงเองอีกด้วยทางด้านชายชราหาได้ยอมจบเรื่องอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับควักเอาตำราเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ และส่งให้สวี่ตงดู“ข้ารู้ว่าเจ้าย่อมดูออก เจ้าลองดูสิว่านี้คือสิ่งใด”หลังจากที่ส่งตำราให้กับสวี่ตงแล้ว เขาก็ยืนรอคอยอย่างเงียบ ๆเมื่อสวี่ตงได้รับตำราไปเปิดดูแล้ว ย่อมทราบได้ทันทีว่านี่ต้องเป็นตำราโบราณอย่างแน่นอน ถึงแม้จะไม่รู้อายุและมูลค่าของมันก็ตามที แต่เขาคาดว่าน่าจะเป็นสมัยราชวงศ์หมิงสวี่ตงพยักหน้าให้กับชายชรา และหวงเฟยอย่างยอมรับ“
บทที่ 12 ค่าความโชคดีสูญหายไปอีกคราเมื่อหม้อตุ๋นส่งเสียงร้องแล้ว เธอจึงหยิบกระทะเหล็กขนาดใหญ่ระดับสองของเธอออกมา พร้อมกับค่าคะแนนความโชคดีที่สูญหายไปอีกครั้งเมื่อไหร่นะที่ค่าความโชคดีของเธอจะไม่ติดลบสักที เพียงเท่านั้นเธอจะได้ไม่ต้องกังวลกับความล้มเหลวของการปรุงอาหาร หรือการออกไปข้างนอกอีกต่อไปในโลกก่อนของเธอ หว่านถิงก็ประสบอุบัติเหตุเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้เช่นเดียวกัน และเหตุผลเดียวก็คือ เธอพยายามที่จะทำอาหารแต่ถ้าจะนับรวมไปถึงการใช้ชีวิตประจำวันแล้ว ก็มีเหตุการณ์โชคร้ายเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่ตลอดเวลาเดินข้ามสะพาน… สะดุดเสาสะพานได้รับชุดป้องกันเชื้อโรคมาใหม่…ชุดขาดอาบน้ำ… ไฟฟ้าดับขณะอาบน้ำโดรนรักษาความปลอดภัยที่บินอยู่ .. ปีกหักหล่นใส่หัวเดินผ่านสัตว์เลี้ยงเพื่อนบ้าน … โดนขี้ใส่หลังเดินขึ้นบันได … ตกบันไดเกือบทุกครั้งนอกจากนั้นก็ไม่เคยมีเหตุการณ์ถล่มทลายร้ายแรงใด ๆ เกิดขึ้นแต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น หว่านถิงก็ดูจะเป็นคนโชคร้ายที่สุดในบรรดาคนในครอบครัวของเธอทั้งหมด เป็นเหตุผลที่ทำให้เธอแยกตัวออกมาอยู่คนเดียว เพื่อไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนเพราะเธอขณะที่ผัดเห็ดหอมกับน้ำมันหอยจ
บทที่ 11 ตลาดค้าของโบราณตลาดไป๋เฉิน เป็นตลาดที่มีชื่อตเสียงของการวงการค้าขายของเก่า ของโบราณเกือบทุกชนิด อยู่ทางด้านเหนือของเมืองเฉิงหนานในบริเวณรอบ ๆ ตลาดไป๋เฉินนี้ ค่อนข้างจะพิเศษอยู่ไม่น้อย เพราะตึกแต่ละตึกแยกตัวออกจากกันโดยสิ้นเชิง แต่อยู่ไม่ไกลจากกันนัก มีตั้งแต่ตึก 3 ชั้น ถึง 10 ชั้น เลยทีเดียวยังไม่นับรวมพื้นที่อยู่อาศัย และบริเวณที่ตั้งแผงลอยเล็ก ๆ ที่รวมตัวกันอยู่เป็นตลาดเล็ก ๆ อีกทีร้านใหญ่ ๆ อย่างเช่น ร้านเจียงเหล่ย ที่โด่งดังด้านเครื่องประดับที่มีขนาดใหญ่ถึง 5 ชั้น ร้านถังโจว ร้านหงลู่ที่โด่งดังเรื่องตำราและภาพวาด มีขนาดใหญ่ถึง 5 ชั้นเช่นเดียวกันส่วนร้านเล็ก ๆ ที่รองลงมาส่วนใหญ่จะเป็นขนาด 3 ชั้น เพียงเท่านั้น โดยพื้นที่ชั้น 3 จะถูกใช้เป็นพื้นที่อยู่อาศัย เพื่อความสะดวกสบาย และความปลอดภัยของสินค้าโดยในแต่ละร้านจะมีระบบความปลอดภัยของตัวเองทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นห้องนิรภัย หรือประตูล็อกที่แข็งแรงก็ตามมีโรงรับจำนำ ที่จำนำตั้งแต่ของโบราณทุกชนิด ไปจนกระทั่ง เครื่องใช้ไฟฟ้า แม้แต่โทรศัพท์ก็มี อีกหลายร้านไปจนถึงแผงลอยเล็ก ๆ ที่อาจมีสินค้ามูลค่าไม่มากนัก เหมาะสำหรับผู






