LOGINบทที่ 3 ภารกิจแรกจากระบบ
ภายในระยะเวลาไม่นานหม้อตุ๋นของเธอก็เริ่มส่งเสียง บ่งบอกว่าอาหารของเธอสุกแล้ว หวานถิงจึงค่อย ๆ ปลดฝาหม้อแรงดัน ให้ส่งเสียงดัง ฟู่ ฟู่ .. กลิ่นหอมเครื่องเทศของหมูตุ๋นคาราเมลโชยไปทั่วครัว นอกจากนี้แล้วยังมีกลิ่นของข้าวที่หุงโดยเฉาเย่า และซุปผักที่กำลังถูกปรุงด้วยฝีมือของลู่ปิ่นอีกด้วย “ลูกสาวพ่อ…” เสียงกึ่งเดินกึ่งวิ่งของซูหยวนชิง ที่เข้ามาในห้องครัวอย่างตื่นเต้น “ลูกทำอาหารได้แล้ว วันนี้ทำอะไรให้พ่อกิน หอมมากเลย หอมไปจนถึงห้องทำงานพ่อเลย ท้องไส้พ่อทนไม่ไหวแล้ว” เสียงนี้ทำให้หว่านถิงต้องเหลือกตาขึ้นอีกครั้ง แต่ไม่เป็นไร เพื่อภารกิจให้ลุล่วง บิดาคลั่งรักผู้นี้น่าจะทำให้ภารกิจให้สำเร็จโดยเร็วอย่างแน่นอน “ทานได้แล้วค่ะ หนูเตรียมอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว เราไปทานอาหารกันเถอะ” หว่านถิงจงใจส่งเสียงหวาน เพื่อให้บิดาผู้คลั่งรักนี้ประทับใจ และมอบค่าความพึงพอใจให้กับเธอ “ไปสิ พ่อไม่ได้ทานอาหารฝีมือลูกมาหลายวันเริ่มคิดถึงซะแล้ว เสียดายที่แม่ของลูกไม่อยู่แล้ว ไม่งั้นแม่คงจะภูมิใจในตัวลูกมากทีเดียว” และเดินนำหน้าเข้าไปในห้องรับประทานอาหารหลักของบ้าน โดยมีหว่านถิงเดินช้า ๆ อยู่ข้าง ๆ หลังจากนั้น บิดาผู้คลั่งรักก็เริ่มคร่ำครวญถึงเรื่องเก่าสมัยมารดายังไม่เสียชีวิต และลามไปจนกระทั่งอุบัติเหตุเล็กน้อย แต่มักจะเกิดกับเธอบ่อยครั้ง ว่าเป็นความผิดของตัวเอง เสียงติ้ง ! .. ดังขึ้นมากลาง กลางคัน [ ได้รับค่าความพึงพอใจ 20 คะแนน ] บิดาผู้คลั่งรักนี้ต้องเป็นแกะอ้วนแน่นอน นี่ขนาดยังไม่ได้ชิม ก็ได้รับคะแนนแล้ว แกะอ้วนตัวนี้เธอต้องเกาะขาไว้ให้ดี ขณะเดียวกันเฉาเย่าได้เตรียมอาหารให้อีก 2 อย่าง แล้วตกแต่งจานอย่างสวยงาม และยังมีซุปผักที่ลู่ปิ่นทำไว้อีกด้วย เมื่อทั้งสองคนนำอาหารทั้ง 4 อย่างเข้ามาเสิร์ฟ ให้ที่โต๊ะในห้องอาหารหลัก ที่มีบรรยากาศเหมือนห้องอาหารหรูหราของเมืองเลยทีเดียว สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ทำให้หว่านถิงตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก ต้องเข้าใจก่อนว่าในโลกก่อนของเธอ การเข้าไปที่จะไปรับประทานที่ร้านนั้นเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็นเลย เพราะการกินอาหารที่บ้านที่มาจากแคปซูล จะได้รับการตกแต่งจานอย่างสวยงามแล้ว การไปที่ร้านอาหารถือเป็นความฟุ่มเฟือย และต้องถึงคราวสำคัญเท่านั้น ถึงจะมีการพากันไปที่ร้านอาหาร โดยที่หว่านถิงไม่ต้องกล่าวอะไรเพิ่มเติม บิดาผู้คลั่งรักซูหยวนชิง ก็ขยับมือขยับไม้เข้าไปใกล้ ๆ จานที่หวานถิงทำเอาไว้ได้ โดยที่มิต้องสอบถามได้อย่างถูกต้อง และให้คำชื่นชมเกินจริงไปอีกรอบว่า ความสวยงามและกลิ่นที่ไม่มีทางที่ใครจะสามารถทำได้ เท่ากับหว่านถิงอีกแล้ว พ่อซูหยวนชิงของเธอเติมข้าวไปถึงสองจาน เพื่อที่จะกินกับหมูตุ๋นคาราเมลของเธอ โดยที่ไม่ได้แตะอาหารจานอื่น ๆ ในโต๊ะอาหารเลย ส่วนหว่านถิงนั้น นอกจากจานที่เธอทำนั้น เธออยากลิ้มลองไปซะทุกอย่าง ดูน่าตื่นตา ตื่นใจมาก มากกว่าในโลกก่อนของเธอซะอีก เพราะในโลกก่อนอาหารพวกนี้ ต้องทำด้วยตัวหว่านถิงเองทั้งสิ้น ดังนั้นรสชาติถึงจะอร่อย แต่อาจไม่ตรงตามความจริงก็เป็นได้ ดังนั้นอาหารจานอื่น ๆ จึงเป็นที่น่าสนใจของเธอเช่นกัน เพราะเป็นครั้งแรกของเธอที่ได้ชิมอาหารฝีมือคนอื่น และยิ่งเป็นอาหารจริง ๆ ที่ไม่ได้มาจากแคปซูลอีกด้วย เมื่อได้ตักอาหารเข้าปากแล้ว หว่านถิงได้ปล่อยให้รสชาติของอาหารที่กลมกล่อม ค่อย ๆ ผ่านปลายลิ้นอย่างช้า ๆ สัมผัสแห่งความเปื่อยยุ่ยของหมูคาราเมลค่อยละลายภายในปากของเธอ ยังไม่รวมถึงซุปผักที่มีรสชาติกลมกล่อม โดยที่ไม่มีความเหม็นเขียวและสัมผัสที่หยาบของผักแม้แต่เพียงน้อยเลย อาหารหวานเป็นเค้กส้ม ที่เฉาเย่าเป็นผู้เตรียม มีความทั้งความหอมของส้มและรสเปรี้ยวอมหวานที่ถูกใจหว่านถิงเป็นอย่างมาก หลังจากมื้ออาหารผ่านไปเธอก็ได้รับค่าความพึงพอใจมาอีก 30 คะแนน ต้องขอบคุณแกะอ้วน ไม่รวมไปถึงผู้ช่วยครัวเฉาเย่ากับลู่ปิ่นอีกคนละ 20 คะแนนความพึงพอใจอีกด้วย วันเวลาผ่านไปหลายวัน หว่านถิงก็วุ่นวายอยู่กับการทำอาหารให้ตัวเองกิน ส่วนพ่อแกะอ้วนของเธอก็วุ่นวายไปกับ บริษัทนำเข้า - ส่งออกเถียนจงของตระกูลซู รวมไปถึงบริษัทก่อสร้างเถียนซานยักษ์ใหญ่ของวงการก่อสร้าง รวมไปถึงกิจการเล็กๆ น้อยนั้น พ่อแกะอ้วนซูหยวนชิง ยังเปิดร้านกาแฟ Work & Space ให้เธอเพลิดเพลินไปกับการทำอาหารด้วยตัวเอง ให้กับเธออีกด้วย ซึ่งปกติเธอมักจะไปที่ร้าน และทำอาหารเฉพาะเวลาพิเศษเท่านั้น เนื่องจากเป็นคนดวงซวยและเกิดอุบัติเหตุค่อนข้างบ่อยครั้ง โดยเฉพาะเวลาทำอาหาร ทั้งในชาติที่แล้วและชาตินี้ ด้วยความที่มีบริษัทมากมายในมือ พ่อแกะอ้วนจึงไม่ค่อยมีเวลาอยู่บ้านมากนัก ค่าความพึงพอใจของหว่านถิงจึงขยับขึ้นเพียงเล็กน้อย มีเพียงแต่คำชมเชยจากลู่ปิ่นและเฉาเย่า ผู้ช่วยทั้ง 2 คนของเธอ ที่ได้เห็นความมหัศจรรย์ในการใช้มีด และความว่องไวอื่น ๆ รวมไปถึงอุบัติเหตุระหว่างการทำอาหาร เล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอ วันนี้หลังจากที่ซูหยวนชิงกลับมาถึงบ้าน ก็ได้พยายามเดินไปเดินมา อยู่ต่อหน้าซูหว่านถิงอยู่หลายรอบ แต่ไม่เอ่ยปากสักที จนในที่สุดหว่านถิงก็อดรนทนไม่ไหว “พ่อจะเดินไป เดินมาทำไม หรือว่าหิว หนูจะได้ไปทำอาหารมาให้กิน” ซูหยวนชิงถึงกับสะดุ้งกับเสียงลูกสาวสุดที่รัก “ไม่มีอะไรลูก พ่อแค่จะบอกว่าอาทิตย์หน้าวันเกิดลูก พ่อจะเชิญลุงมู่ กับลูกชายมาร่วมงานด้วยนะ” พลางขยับมือไม้ทำทีจัดเสื้อผ้า จัดทรงผม ระหว่างรอให้ลูกสาวเห็นดีเห็นงามด้วย ส่วนหว่านถิงรับรู้ได้ทันทีว่า พ่อตั้งใจจะจับคู่ให้เธอกับชายหนุ่มผู้มีนามว่า มู่เฉิงอัน ผู้เป็นลูกชายคนเดียวของ มู่เฉิงเชียว เจ้าของธุรกิจเครื่องสำอางระดับประเทศ และเธอได้รู้ข่าวมาว่า เป็นนักชิมตัวยงเลยทีเดียว เธอตอบตกลงด้วยน้ำเสียงไม่ยินดี ยินร้าย “ตามใจพ่อเลยค่ะ เดี๋ยวหนูจะทำอาหารพิเศษไว้ให้ พ่อจะเชิญแขกกี่คนคะ” อย่างกับเธอว่าจะเรียกร้องอะไรได้ ความทรงจำใด ๆ ก็ไม่มีเลย เมื่องานวันเกิดมาถึง ซูหว่านถิง ได้จัดแจงเชิญเพื่อนสนิทสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของเธอทั้ง 4 คน มาด้วย ทั้ง 4 คน เติบโตและเรียนมาด้วยกันกระทั่งจบมหาวิทยาลัย ทั้ง 4 คนไม่ค่อยแปลกใจกับท่าทีของซูหว่านถิงที่จำพวกเธอไม่ได้ อันเนื่องมาจากซูหยวนชิงได้บอกไว้ล่วงหน้าแล้ว จริง ๆ แล้วพวกเธอค่อนข้างตกใจ เมื่อทราบว่าหว่านถิงตกบันได และสลบไปถึง 10 วัน แต่เนื่องจากหว่านถิงค่อนข้างจะโชคร้าย เกิดอุบัติเหตุกับเธอบ่อยครั้ง จนกระทั่งชินชา เพราะอุบัติเหตุแต่ละครั้งไม่ค่อยรุนแรงนัก ด้วยเหตุนี้เอง จึงพร้อมใจกันพาแฟนและชายหนุ่มที่ตนคิดว่านิสัยดี มาแนะนำให้เพื่อนสาวของพวกเธอรู้จักด้วยความครื้นเครง และหากมีคนใดคนหนึ่งสามารถครองใจหว่านถิงได้ยิ่งดีขึ้นไปอีก บรรดาหนุ่มสาวต่างพากันคุยอย่างสนุกสนาน ภายในห้องรับแขกรองแห่งสวนดอกไม้ เนื่องจากอยู่ใกล้สวนดอกไม้มาก ส่วนพ่อแกะอ้วนของเธอกับลุงมู่เฉิงเชียว และลูกชายมู่เฉิงอันอยู่ในห้องรับแขกหลักที่ใหญ่ที่สุดในบ้าน ถังอวี้พาแฟนหนุ่มนามว่า สวี่ตง ที่เพิ่งจะคบหาได้เพียงสามเดือนมาแนะนำให้หว่านถิงรู้จัก ทั้งสองดูเข้ากันได้ดี หว่านถิงจึงรู้สึกดีใจไปด้วย ส่วนโหมวชิ่งสุยและอวี๋ซู่ฉินนั้น แฟนของเธอทั้งสองคนจำเป็นต้องทำงานพิเศษในวันหยุดเลยไม่สามารถมาได้ ซ่งอวิ๋น พาเพื่อนมาคนหนึ่งและพยายามเรียกให้มานั่งข้าง ๆ พร้อมกับแนะนำให้หว่านถิงได้รู้จัก ซ่งอวิ๋นขยับที่ข้างกายให้กับชายหนุ่ม พร้อมกับทำท่าทางให้ชายหนุ่มรับทราบว่าหญิงสาวตรงหน้าสวยงามมากแค่ไหน ไปทำความรู้จักซะ เมื่อหว่านถิงเห็นอาการเช่นนั้น ก็คาดเดาความคิดของเพื่อนสาวได้ว่า ซ่งอวิ๋นต้องการจับคู่ให้เธอกับชายหนุ่มตรงหน้าบทที่ 16 เมนูเป็ดปักกิ่ง[ เนื่องจากโฮสต์ได้รับภารกิจนี้จากระบบ ][ เมนูเป็ดปักกิ่งอบน้ำผึ้งนี้ โฮสต์จะสามารถทำได้ โดยมีความสำเร็จอยู่ที่ 80 เปอร์เซ็นต์ ][ ขอแนะนำให้โฮสต์ ทำอาหารสำหรับทุกคนในคราวเดียวกัน เพื่อเพิ่มอัตราความสำเร็จที่มากขึ้นกว่าเดิม เป็น 90 เปอร์เซ็นต์ ][ อีกทั้งโฮสต์ยังสามารถ ทำคะแนนได้มากในคราวเดียวกัน หากว่าโฮสต์ได้รับคะแนนจากทุกคน ไม่ต่ำกว่า 1,000 คะแนน ][ ขอให้โฮสต์ จงพยายามทำภารกิจต่อไป ]ทำให้หว่านถิง ถึงกับลุกขึ้นยืน ทำให้ผู้คนรอบตัวต่างพากันตกใจ“มีปัญหาอะไร รึเปล่าลูก”พ่อซูหยวนชิงอีกเช่นเคย เป็นคนแรกที่กล่าวถามขึ้นมา“ถ้าทำไม่ได้ ก็ช่างมันเถอะครับ มันไม่ใช่หน้าที่ของคุณอยู่แล้ว”คำกล่าวของหวงเฟยเช่นนี้ สร้างความไม่พอใจให้แก่ผู้เฒ่าหวง ที่รอคอยมานาน หลายร้อยปี อดที่จะขุ่นเคืองมิได้“นายหญิง ถ้าหากตำรับอาหารนี้ยากเกินไป นายหญิงเปลี่ยนไปทำตามตำรับอื่นในตำรา ก็ได้นะขอรับ เพราะยังไงก็ตาม เรายังไม่รู้สถานการณ์ของตระกูลกู้อยู่ดี”ผู้เฒ่าหวงกล่าวอย่างมีเหตุผล เพื่อหวังว่า หว่านถิงจะไม่เปลี่ยนใจส่วนหว่านถิงเอง ถึงแม้จะอยากเปลี่ยนใจปานใด ก็ไม่อาจทำอัน
บทที่ 15 ตำรับอาหารโบราณจากตำราอาหารแห่งสวรรค์ผู้เฒ่าหวงได้อาศัยอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง ด้วยความช่วยเหลือของฝูงกวาง และกระรอกที่พูดได้ และใช้ชีวิตอย่างสงบอยู่ในถ้ำด้วยความหวังว่าจะได้เจอกู้หว่านถิง และสามารถกลับไปช่วยเหลือคนในตระกูลได้อีกครั้งจากวันเป็นเดือน เดือนเป็นปี ผู้เฒ่าหวงค่อย ๆ แก่ชราลง โดยที่ไม่รู้ว่าวันเวลา ได้ผ่านไปนานแค่ไหนแล้วจนกระทั่งเมื่อวาน ขณะที่กำลังจะเอนตัวลงนอน พลันได้กลิ่นอาหารที่มีกลิ่นหอมและฉุน โชยมาจากปากถ้ำจึงเดินตามกลิ่นออกมานอกถ้ำแต่กลิ่นนั้นจางลงอย่างรวดเร็ว ผู้เฒ่าหวงจึงวิ่งไล่ตามกลิ่น มายังแสงสว่างตรงหน้า และมาโผล่อยู่ตรงหน้ารถของหวงเฟยได้อย่างไรไม่ทราบได้ทั้ง ๆ ที่ยังอยู่ในความตกใจ แต่ก็ยังมั่นใจว่า ได้กลิ่นหอมฉุยนี้มาจากตัวของหวงเฟยจึงมั่นใจว่าต้องเป็นผู้ที่มีความเกี่ยวข้องกับ กู้หว่านถิง นายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์อย่างแน่นอน จึงแสดงตัวออกมาและหวังว่าหากได้รับความเมตตา และความช่วยเหลือจากนายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์อีกครั้ง ตนย่อมสามารถกลับไปช่วยเหลือทุกคนในตระกูลได้อย่างแน่นอนหว่านถิงเอง เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด ถึงกับค้างไปอยู่ครู่ใหญ่ เพ
บทที่ 14 ความจริงของนายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์เมื่อทั้ง 6 คนเดินทางมาถึงบ้านของหว่านถิง ก็เป็นเวลาช่วงบ่ายแล้ว พ่อซูหยวนชิงเมื่อทราบเรื่อง ก็รีบกลับมาที่บ้านด้วยความเป็นห่วงลูกสาวเช่นเดียวกัน“ถิงถิง”ถังอวี้วิ่งเข้ามาหาหว่านถิงด้วยความดีใจ ทั้งสองคนได้เจอกันครั้งสุดท้าย เมื่องานวันเกิดของหว่านถิง และหลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย ด้วยงานที่รัดตัวของถังอวี้“คนสวยผู้เป็นชะตาแห่งสวรรค์”ถังอวี้แซวเพื่อนสาวทันทีที่เห็นหน้าหว่านถิงจน ทำให้หว่านถิงแทบจะแข็งค้าง“เธอก็พูดเล่นไปเรื่อยนะถังอวี้ ไป ๆ เข้าไปนั่งกินน้ำกันก่อน”หว่านถิงลากเอาถังอวี้และหันไปดูผู้คนที่เดินตามมา จึงหันไปเห็นสวี่ตงที่มาด้วยเช่นกัน“สวี่ตงเธอก็มาด้วยกันเหรอ นึกว่ามีแค่ถังอวี้ กับหวงเฟยซะอีก มา ๆ เข้ามา”หว่านถิงต้อนรับสวี่ตงอย่างยินดี ทำให้หวงเฟยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แอบน้อยใจเล็ก ๆ ที่หว่านถิงไม่ทักทายเขาแต่ก็นึกขึ้นมาได้ ว่าตัวเองเป็นคนโทรหา เป็นธรรมดาที่หว่านถิงจะรู้อยู่แล้ว ว่าเขาจะมาที่นี่และหว่านถิงเองก็ไม่ได้ละเลยหวงเฟยอย่างแน่นอน แกะอ้วนผู้ใจดีของเธอ เธอจะละเลยได้อย่างไร“หว่านถิง นี่ผู้อาวุโสหลิวเ
บทที่ 13 นายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์“นางเป็นถึงตัวตนผู้มีชะตาแห่งสวรรค์ เป็นไปไม่ได้ ที่เจ้ากินอาหารที่นางปรุงไปแล้ว จะสามารถปิดบังกลิ่นอายของนาง จากข้าได้”หวงเฟยถึงกับสะดุ้ง เมื่อได้รับสายตาคาดคั้นเอาจากชายชราอีกครั้ง เขาจึงเริ่มครุ่นคิดไปมากมาย ว่าเขาไปได้กินอะไร ของใครที่ไหนมาบ้างเป็นพิเศษหรือเปล่าแต่คิดไปคิดมา ก็มีเพียงแค่หว่านถิงเท่านั้น และเธอเองก็ยังสามารถปรุงอาหารได้อย่างน่ามหัศจรรย์อีกด้วยแต่เขาย่อมไม่เปิดปากอย่างแน่นอน อย่างแรกเขาไม่รู้จักชายชราตรงหน้า ไม่อาจรู้ได้ว่าเจตนาที่แท้จริงคืออะไร อย่างที่สองเพื่อความปลอดภัยของหว่านถิงเองอีกด้วยทางด้านชายชราหาได้ยอมจบเรื่องอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับควักเอาตำราเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ และส่งให้สวี่ตงดู“ข้ารู้ว่าเจ้าย่อมดูออก เจ้าลองดูสิว่านี้คือสิ่งใด”หลังจากที่ส่งตำราให้กับสวี่ตงแล้ว เขาก็ยืนรอคอยอย่างเงียบ ๆเมื่อสวี่ตงได้รับตำราไปเปิดดูแล้ว ย่อมทราบได้ทันทีว่านี่ต้องเป็นตำราโบราณอย่างแน่นอน ถึงแม้จะไม่รู้อายุและมูลค่าของมันก็ตามที แต่เขาคาดว่าน่าจะเป็นสมัยราชวงศ์หมิงสวี่ตงพยักหน้าให้กับชายชรา และหวงเฟยอย่างยอมรับ“
บทที่ 12 ค่าความโชคดีสูญหายไปอีกคราเมื่อหม้อตุ๋นส่งเสียงร้องแล้ว เธอจึงหยิบกระทะเหล็กขนาดใหญ่ระดับสองของเธอออกมา พร้อมกับค่าคะแนนความโชคดีที่สูญหายไปอีกครั้งเมื่อไหร่นะที่ค่าความโชคดีของเธอจะไม่ติดลบสักที เพียงเท่านั้นเธอจะได้ไม่ต้องกังวลกับความล้มเหลวของการปรุงอาหาร หรือการออกไปข้างนอกอีกต่อไปในโลกก่อนของเธอ หว่านถิงก็ประสบอุบัติเหตุเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้เช่นเดียวกัน และเหตุผลเดียวก็คือ เธอพยายามที่จะทำอาหารแต่ถ้าจะนับรวมไปถึงการใช้ชีวิตประจำวันแล้ว ก็มีเหตุการณ์โชคร้ายเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่ตลอดเวลาเดินข้ามสะพาน… สะดุดเสาสะพานได้รับชุดป้องกันเชื้อโรคมาใหม่…ชุดขาดอาบน้ำ… ไฟฟ้าดับขณะอาบน้ำโดรนรักษาความปลอดภัยที่บินอยู่ .. ปีกหักหล่นใส่หัวเดินผ่านสัตว์เลี้ยงเพื่อนบ้าน … โดนขี้ใส่หลังเดินขึ้นบันได … ตกบันไดเกือบทุกครั้งนอกจากนั้นก็ไม่เคยมีเหตุการณ์ถล่มทลายร้ายแรงใด ๆ เกิดขึ้นแต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น หว่านถิงก็ดูจะเป็นคนโชคร้ายที่สุดในบรรดาคนในครอบครัวของเธอทั้งหมด เป็นเหตุผลที่ทำให้เธอแยกตัวออกมาอยู่คนเดียว เพื่อไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนเพราะเธอขณะที่ผัดเห็ดหอมกับน้ำมันหอยจ
บทที่ 11 ตลาดค้าของโบราณตลาดไป๋เฉิน เป็นตลาดที่มีชื่อตเสียงของการวงการค้าขายของเก่า ของโบราณเกือบทุกชนิด อยู่ทางด้านเหนือของเมืองเฉิงหนานในบริเวณรอบ ๆ ตลาดไป๋เฉินนี้ ค่อนข้างจะพิเศษอยู่ไม่น้อย เพราะตึกแต่ละตึกแยกตัวออกจากกันโดยสิ้นเชิง แต่อยู่ไม่ไกลจากกันนัก มีตั้งแต่ตึก 3 ชั้น ถึง 10 ชั้น เลยทีเดียวยังไม่นับรวมพื้นที่อยู่อาศัย และบริเวณที่ตั้งแผงลอยเล็ก ๆ ที่รวมตัวกันอยู่เป็นตลาดเล็ก ๆ อีกทีร้านใหญ่ ๆ อย่างเช่น ร้านเจียงเหล่ย ที่โด่งดังด้านเครื่องประดับที่มีขนาดใหญ่ถึง 5 ชั้น ร้านถังโจว ร้านหงลู่ที่โด่งดังเรื่องตำราและภาพวาด มีขนาดใหญ่ถึง 5 ชั้นเช่นเดียวกันส่วนร้านเล็ก ๆ ที่รองลงมาส่วนใหญ่จะเป็นขนาด 3 ชั้น เพียงเท่านั้น โดยพื้นที่ชั้น 3 จะถูกใช้เป็นพื้นที่อยู่อาศัย เพื่อความสะดวกสบาย และความปลอดภัยของสินค้าโดยในแต่ละร้านจะมีระบบความปลอดภัยของตัวเองทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นห้องนิรภัย หรือประตูล็อกที่แข็งแรงก็ตามมีโรงรับจำนำ ที่จำนำตั้งแต่ของโบราณทุกชนิด ไปจนกระทั่ง เครื่องใช้ไฟฟ้า แม้แต่โทรศัพท์ก็มี อีกหลายร้านไปจนถึงแผงลอยเล็ก ๆ ที่อาจมีสินค้ามูลค่าไม่มากนัก เหมาะสำหรับผู







