บทที่ 6

เสิ่นโย่วหนิงเงียบไป เธอเบือนหน้าหนี เพราะต้องการเลี่ยงบทสนทนานี้

แต่ลู่ซือเฉินกลับดื้อดึงผิดปกติ

“โย่วหนิง ทำไมไม่พูดล่ะ? รีบตอบผมมาสิ ใช่ไหม?”

ทันใดนั้น เลขานุการก็เดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารปึกหนึ่ง

“ท่านประธานลู่คะ เราตรวจสอบตัวตนและแรงจูงใจของคนร้ายเมื่อวานได้แล้วค่ะ ท่านลองดูนะคะ”

พอได้ยินแบบนั้น ลู่ซือเฉินก็ยืดตัวนั่งตรง แววตาฉายความอำมหิตพาดผ่านชั่ววูบ เขารับเอกสารมาอ่านอย่างละเอียดโดยไม่พูดไม่จา

ไม่รู้ว่าในเอกสารระบุอะไรไว้บ้าง จู่ๆ สีหน้าของลู่ซือเฉินก็เปลี่ยนไปทันที แม้แต่จังหวะหายใจก็ยังถี่กระชั้นขึ้น

น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ

“เร็วเข้า รีบเรียกบอดี้การ์ดมารวมพลเดี๋ยวนี้!”

หลังจากสั่งการอย่างลนลาน เขาก็กระชากเข็มน้ำเกลือออกอีกครั้ง โดยไม่แม้แต่จะหันมามองเสิ่นโย่วหนิงที่อยู่ข้างกาย แล้วรีบพุ่งตัวออกจากโรงพยาบาลไปอย่างตื่นตระหนก

เสิ่นโย่วหนิงมองเอกสารที่ถูกลู่ซือเฉินทิ้งไว้บนพื้นด้วยความสงสัย ก่อนจะก้มลงเก็บมันขึ้นมา

เธอพลิกอ่านเนื้อหาในเอกสาร มือทั้งสองข้างเริ่มสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว

ทันทีที่เธอเห็นชื่อพิเศษชื่อนั้นปรากฏอยู่ในเอกสาร ทุกอย่างก็กระจ่างชัดขึ้นมาทันที

มิน่าล่ะ เมื่อกี้ลู่ซือเฉินถึงได้ตื่นตระหนกขนาดนั้น

เป็นเพราะสวีม่านอีกแล้ว

เป้าหมายแรกเริ่มของคนร้ายรายนั้นไม่ใช่เธอ แต่เป็นสวีม่านต่างหาก!

สวีม่านมักจะใช้ตำแหน่งผู้ช่วยของลู่ซือเฉินในการติดต่อเจรจาภายนอก แต่เพราะความสามารถไม่ถึง จึงทำงานพังไปหลายโครงการ

และคนร้ายคนนี้ก็คือหนึ่งในผู้เสียหายจากโครงการที่ขาดทุนย่อยยับ

ดังนั้นตอนที่มันมาดักรออยู่หน้าตึกลู่ซื่อกรุ๊ป จึงทึกทักเอาเองว่าเสิ่นโย่วหนิงที่ยืนอยู่ข้างกายลู่ซือเฉินคือสวีม่าน

และสาเหตุที่ลู่ซือเฉินตื่นตกใจขนาดนั้น ก็เพราะกลัวว่าพอคนร้ายรู้ตัวว่าฆ่าผิดคน จะวกกลับไปแก้แค้นสวีม่านอีกครั้ง

แล้วตัวเธอล่ะ? ลู่ซือเฉินไม่กลัวว่าคนร้ายจะหวนกลับมาทำร้ายเธอซ้ำอีกหรือไง?

หรือบางทีอาจเป็นเพราะ… เขาไม่ได้ใส่ใจเธอเลยแม้แต่น้อย

ตลอดหนึ่งสัปดาห์เต็มต่อจากนั้น ลู่ซือเฉินไม่ได้กลับบ้านเลย

เสิ่นโย่วหนิงพบว่าเขาถึงกับเกณฑ์บอดี้การ์ดทั้งหมด แม้กระทั่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหน้าบริษัท ส่งไปคอยคุ้มกันสวีม่านจนหมด

ในขณะเดียวกัน ลู่ซือเฉินยังทุ่มเงินมหาศาลจ้างนักสืบเอกชนเพื่อตามล่าหาตัวคนร้าย

เสิ่นโย่วหนิงนึกไม่ถึงเลยว่า ลู่ซือเฉินผู้เยือกเย็นและสุขุมเสมอมา จะยอมทำเพื่อความปลอดภัยของคนคนหนึ่งได้ถึงขนาดนี้

การแสดงความรักความลำเอียงอย่างออกนอกหน้านี้ ทำให้ผู้ที่รู้ตื้นลึกหนาบางหลายคน ต่างพากันส่งสายตาอยากรู้อยากเห็นมายังเสิ่นโย่วหนิงผู้เป็นคู่หมั้นตัวจริง

ผ่านไปอีกหนึ่งสัปดาห์ เสิ่นโย่วหนิงก็ได้เห็นข่าวการจับกุมตัวคนร้ายลงในหน้าหนังสือพิมพ์

คืนนั้นเอง ลู่ซือเฉินถึงได้ลากสังขารอันเหนื่อยล้ากลับมาที่บ้าน

เขาสวมกอดเอวของเสิ่นโย่วหนิงจากทางด้านหลัง

“โย่วหนิง อยู่นิ่งๆ นะ ขอผมกอดหน่อย”

เสิ่นโย่วหนิงได้กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงลอยมาจากตัวเขา ความรู้สึกคลื่นไส้ตีตื้นขึ้นมาในอก

เธอเอ่ยถามเสียงแหบแห้ง

“ลู่ซือเฉิน คุณยังรักฉันอยู่ไหม?”

ลู่ซือเฉินชะงักไป ความรู้สึกหวาดหวั่นสายหนึ่งแล่นเข้ามาในใจโดยไม่มีสาเหตุ

เขาซบหน้าลงคลอเคลียที่ซอกคอของเธอ กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

“อย่าคิดฟุ้งซ่านสิ ถ้าไม่รักคุณแล้วผมจะแต่งงานกับคุณทำไม?”

“โย่วหนิง อีกไม่ถึงสิบวัน ผมก็จะได้ประกาศให้คนทั่วโลกรับรู้แล้วว่าคุณเป็นผู้หญิงของผม”

เนื่องจากใกล้วันแต่งงานเข้ามาทุกที ลู่ซือเฉินจึงเริ่มวางมือจากงานที่ทำอยู่

ทุกๆ วันนอกจากจะไปคอยคุมการจัดสถานที่งานแต่งแล้ว เขาก็คอยอยู่เคียงข้างเสิ่นโย่วหนิงแทบไม่ห่างกาย

คืนวันหนึ่ง ขณะที่ลู่ซือเฉินเข้าไปอาบน้ำ และวางโทรศัพท์ทิ้งไว้บนโต๊ะหัวเตียง

เสิ่นโย่วหนิงกำลังรื้อค้นหาพาสปอร์ตของตัวเองอยู่ เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นหน้าจอโทรศัพท์ของลู่ซือเฉินสว่างวาบ เธอเหลือบไปเห็นข้อความที่ปรากฏอยู่โดยบังเอิญ

เป็นสวีม่านที่ส่งมา

[ซือเฉิน ตอนนี้ฉันยืนรออยู่ที่หน้าบ้านคุณ วันนี้ฉันต้องเจอคุณให้ได้ ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลายฉันก็จะรอ]

คิ้วของเสิ่นโย่วหนิงขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

เธอปลดล็อกโทรศัพท์ของลู่ซือเฉิน ลองเลื่อนดูข้อความก่อนหน้า ก็พบว่าช่วงนี้ลู่ซือเฉินแทบไม่ได้ตอบข้อความของสวีม่านเลย

สองวันมานี้ลู่ซือเฉินเอาแต่ขลุกอยู่กับเธอตลอด ดูท่าทางสวีม่านคงจะเริ่มร้อนรนจนทนไม่ไหวแล้ว

เธอกดวางโทรศัพท์ลง แล้วตั้งค่าข้อความนั้นให้กลับไปเป็นสถานะยังไม่ได้อ่าน