บทที่ 7

ลู่ซือเฉินเดินออกมาจากห้องน้ำ มือเช็ดผมไปพลางคุยกับเสิ่นโย่วหนิงเกี่ยวกับเรื่องการตกแต่งสถานที่งานแต่งงาน

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูอย่างเคยชิน พูดไปได้ไม่เท่าไหร่การกระทำก็ชะงักไป

เสิ่นโย่วหนิงถามขึ้น “ทำไมไม่พูดต่อล่ะคะ?”

เขารีบเก็บโทรศัพท์ลงทันที พยายามรักษาท่าทีให้ดูนิ่งสงบแล้วเล่าเรื่องงานแต่งต่อไป

แต่สายตากลับเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างเป็นระยะ

“ดึกแล้ว พักผ่อนเถอะ”

เสิ่นโย่วหนิงเอื้อมมือไปปิดไฟ ในขณะเดียวกันนั้นเอง ฟ้าแลบแปลบปลาบพร้อมเสียงฟ้าร้องดังสนั่นก็เกิดขึ้นที่ด้านนอก

ตามมาด้วยพายุฝนห่าใหญ่ที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เสิ่นโย่วหนิงขยับตัวซุกเข้าไปหาลู่ซือเฉินโดยสัญชาตญาณ

ปกติแล้วเธอเป็นคนใจกล้ามาก แต่กลัวเสียงฟ้าร้องเป็นที่สุด

หลังจากลู่ซือเฉินรู้เรื่องนี้ เขาเคยโอบกอดเธอแล้วให้คำมั่นสัญญาอย่างจริงจังว่า ต่อไปจะไม่มีวันปล่อยให้เธอต้องเผชิญหน้ากับพายุฝนฟ้าคะนองเพียงลำพัง

แต่ทว่าตอนนี้ ใจของลู่ซือเฉินได้ลอยไปที่อื่นอย่างเห็นได้ชัด

เขาไม่ได้สังเกตเห็นอาการเล็กๆ น้อยๆ ของเสิ่นโย่วหนิง หรือกระทั่งลืมไปแล้วว่าเธอหวาดกลัวเสียงฟ้าร้องมากแค่ไหน

เขาเพียงแค่… ภายในเวลาไม่ถึงห้าวินาทีหลังได้ยินเสียงฝน ก็รีบลุกจากเตียง แล้วพุ่งตัวออกจากบ้านไปโดยไม่พูดไม่จาสักคำ

เสิ่นโย่วหนิงนั่งขดตัวอยู่บนเตียง ยกมือปิดหูตัวเองไว้แน่น

ในเวลานี้ หัวใจของเธอราวกับถูกสายฟ้าด้านนอกผ่าจนแหลกเป็นเสี่ยงๆ และถูกพายุฝนชะล้างจนไม่เหลือชิ้นดี

คืนนั้น ลู่ซือเฉินไม่กลับมาเลยตลอดทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น

หลังจากสะดุ้งตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุก เสิ่นโย่วหนิงก็พยุงร่างกายที่อ่อนล้าลุกขึ้นจากเตียง

วันนี้เป็นวันที่เธอต้องไปทำเรื่องวีซ่า

เธอรู้ดีว่า ด้วยอิทธิพลของลู่ซือเฉิน ต่อให้หนีงานแต่งไปแล้ว ก็ยากที่จะรับประกันได้ว่าเขาจะไม่ตามมารังควาน

สู้จัดการวางแผนการเดินทางหลังหนีงานแต่งไว้ล่วงหน้าเลยจะดีกว่า

เธอตั้งใจว่าจะไปเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจที่ต่างประเทศ ถือโอกาสไปเข้าร่วมงานสัมมนาวิชาการที่เคยพลาดไปหลายครั้งด้วยเลย

เสิ่นโย่วหนิงทำวีซ่าเสร็จกลับมาถึงบ้าน จู่ๆ ก็รู้สึกว่าอากาศในบ้านดูผิดปกติไป

เธอจามติดกันหลายครั้ง คอก็เริ่มรู้สึกแห้งผากและระคายเคือง

ทันใดนั้น เสียงร้องของแมวก็ดังขึ้น

เสิ่นโย่วหนิงก้มหน้าลงมอง ก็เห็นว่าใต้โต๊ะรับแขกมีแมวโผล่มาหนึ่งตัว!

เธอรู้สึกเหมือนเจอศัตรูตัวฉกาจ รีบถอยกรูดไปข้างหลังหลายก้าวทันที

เธอแพ้ขนแมวอย่างรุนแรง ถึงขั้นทำให้ระบบหายใจล้มเหลวได้เลย

เสิ่นโย่วหนิงรู้สึกหายใจไม่ออกขึ้นมาทันที แต่เจ้าแมวตัวนั้นกลับดูเหมือนจะชอบเธอมาก มันเดินเข้ามาหาเธอโดยไม่รู้อีโหน่อีเหน่

เสิ่นโย่วหนิงปัดป่ายมือไปมาในอากาศ พยายามไล่แมวตัวนั้นให้ออกห่าง แต่กลับไม่ได้ผลเท่าไหร่นัก

หน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง แต่กลับรู้สึกว่าสูดอากาศเข้าไปได้เพียงน้อยนิด

ในขณะที่สติเริ่มเลือนราง เธอปัดแก้วน้ำข้างมือตกลงมาแตก เพื่อหวังจะไล่แมวให้ตื่นกลัวหนีไป

ซึ่งมันก็ได้ผลขึ้นมาบ้าง

เจ้าแมวส่งเสียงร้องแหลม แล้ววิ่งไปขดตัวสั่นเทาอยู่ที่มุมห้อง

เสิ่นโย่วหนิงยืนพิงกำแพง พยายามกอบโกยอากาศหายใจอย่างเอาเป็นเอาตาย

ในเวลาเดียวกัน ประตูบ้านก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง ลู่ซือเฉินวิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยความร้อนรน

ทว่าปฏิกิริยาแรกของเขาไม่ใช่การห่วงใยความปลอดภัยของเสิ่นโย่วหนิง แต่กลับรีบวิ่งเข้าไปอุ้มเจ้าแมวตัวนั้นขึ้นมาอย่างทะนุถนอม

“คุณทำบ้าอะไรเนี่ย?”

“แมวมันยังเด็กขนาดนี้ ต่อให้คุณไม่ชอบมัน ก็ไม่เห็นต้องขู่ให้มันกลัวขนาดนั้นเลยนี่!”

ภาพเบื้องหน้าของเสิ่นโย่วหนิงเริ่มมืดดับ แม้แต่เสียงของลู่ซือเฉินที่เข้าหูมาก็เริ่มฟังไม่ได้ศัพท์

เธอตะเกียกตะกายไปที่ประตู สูดอากาศบริสุทธิ์ด้านนอกอย่างอ่อนแรง แต่อาการเจ็บแน่นหน้าอกกลับไม่ได้ทุเลาลงเลย

ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอฝืนข่มความเจ็บแสบที่หลอดลม เอ่ยถามลู่ซือเฉินออกไปว่า

“ลู่ซือเฉิน ฉันแพ้ขนแมว ถ้าอาการหนักอาจถึงตายได้ คุณลืมไปหมดแล้วเหรอ?”

ประโยคนี้เปรียบเสมือนไม้หน้าสามที่ฟาดเข้ากลางสมองของลู่ซือเฉิน สมองของเขาขาวโพลนไปชั่วขณะ

ตามมาด้วยสีหน้าที่แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวสุดขีด

หากอาการแพ้ของเสิ่นโย่วหนิงกำเริบ มันรุนแรงแค่ไหน ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็น

ไม่ใช่แค่ผื่นแดงขึ้นทั้งตัว แต่ยังทำให้ระบบหายใจล้มเหลว หรือถึงขั้นขาดอากาศหายใจตายได้

เรื่องสำคัญขนาดนี้ เขาหลงลืมมันไปได้ยังไง?