หายงอนหรือยัง 1

เจอกับอรอุมาครั้งนี้ ชาญชัยรู้เลยว่าเขาโชคดีมากที่หลุดมาจากผู้หญิงคนนี้และได้รู้จักกับพริมา ถึงพริมาไม่มีอะไรเทียบเท่าอรอุมาได้ แต่ไม่น่าเชื่อว่าเขากลับรู้สึกว่าพริมาคือสิ่งที่เขาจับต้องได้ ไม่ว่าจะร่างกายหรือความรู้สึก

พริมาไม่ใช่คนซับซ้อน โกรธก็แสดงออกว่าโกรธ รักก็บอกว่ารัก แม้จะงอแงงี่เง่าและทำให้เขาเหนื่อยใจอยู่บ่อยครั้ง แต่ไม่มีสักครั้งที่อยากยุติความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยา

ประตูลิฟต์เปิด กายหนาก็เดินเลี้ยวไปทางขวามือ มาถึงหน้าห้องก็ดึงคีย์การ์ดออกมาจากกระเป๋าสตางค์ แนบคีย์การ์ดเปิดประตูห้อง ตาก็สะดุดเข้ากับพริมาที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นระเบียงนอกห้องรับแขก ชาญชัยถอดรองเท้าเดินด้วยฝีเท้าที่เบาที่สุด จังหวะที่เดินผ่านโต๊ะเตี้ยหน้าทีวีก็เห็นสมุดบัญชีของธนาคารวางอยู่โดยที่หน้าซองใสมีสติกเกอร์คำว่า ‘บ้านของเรา’ ติดอยู่

เพราะหันหลังพิงกับประตู หันหน้าออกไปยังนอกระเบียง พริมาเลยไม่รู้ว่าชาญชัยกลับมาและกำลังยืนมองเธออยู่ด้านหน้าประตูอย่างเงียบ ๆ

กว่าสองชั่วโมงแล้ว ที่ออกมานั่งนิ่ง ๆมองท้องฟ้าสีหม่น ตรงปลายขอบฟ้ามีแสงของสายฟ้าแลบโชว์ให้เห็น มีเมฆครึ้มคล้ายกับว่าคืนนี้ฝนอาจจะลงเม็ดได้ แค่ผ่านไปไม่กี่วินาที

เจ้าฝนก็โปรยปรายลงมาจนได้

พริมาหงายฝ่ามือยื่นไปรับหยดน้ำฝนที่ร่วงหล่นมาจากฟ้า ฝนเริ่มลงเม็ดหนาขึ้น ทว่ากายบางก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม

คนที่ยืนอยู่ในห้องหัวใจคล้ายกับว่าเจ็บหน่วง นานแค่ไหนแล้วที่ปล่อยให้ชีวิตคู่มีรอยแตกร้าว นานแค่ไหนแล้วที่คิดว่าต่างคนต่างยังไหวในความสัมพันธ์ที่สั่นคลอนนี้

ประตูระเบียงถูกเลื่อนออกพร้อมกับกายหนาที่ทรุดนั่งลงข้างกายของคนที่กำลังเปียกชุ่มไปทั่วตัว

“ฝนแรกของฤดูมาแล้ว จะได้หายร้อนซะที”

พริมาเหลียวหน้ามามองสามีผ่านม่านสายฝนที่โปรยปรายหนาเม็ดขึ้นจนรู้สึกเจ็บที่ใบหน้า

ต่างคนต่างนิ่งมองกันอยู่แบบนั้น

พอฟ้าแลบจนเกิดแสงวาบผ่าน พริมาก็หดคอยกมือขึ้นมาปิดที่หูทั้งสองข้าง

“กลัวเสียงฟ้าร้องแล้วมานั่งตากฝนทำไม ยัยเด็กโง่” ตำหนิด้วยใบหน้ายิ้ม ๆแล้วช้อนอุ้มเมียลุกเดินเข้าไปในห้อง ตรงไปยังห้องนอน เดินผ่านเตียงนอนหลังใหญ่ไปจบที่ห้องน้ำ

“หายงอนรึยัง ?”

“พริกไม่ได้งอน แต่พริกโกรธ” บอกเขาโดยไม่มองหน้า ไม่สบตาพลางกอดตัวเองไว้ ชุดนอนตัวบางแนบไปกับตัวจนยอดอกดุนดันขึ้นมา

“ลิปเป็นของอุ๋ย แต่พี่ไม่รู้ว่ามันมาอยู่ในรถได้ยังไง เมื่อคืนพี่ไปดื่มกับไอ้ภัคแค่สองคน อุ๋ยมาจากไหนไม่รู้ เขาเข้ามาทักพี่เอง พี่ไม่ได้นัด ไม่ได้คุย ไม่ได้ติดต่อตั้งแต่ที่เลิกกันแล้ว” เห็นพริมาก็สงสาร เขารู้ว่าเมียรักและหวงเขามาก ถ้าใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์เปิดใจคุยกันมากกว่านี้ อะไรหลาย ๆอย่างคงจะดีขึ้น

“พริกไม่ชอบลิปสีแดง ไม่ชอบให้มันอยู่ในรถของพี่ชาญด้วย” บอกเขาด้วยน้ำเสียงห้วน ๆโดยส่วนตัวแล้วเธอไม่ใช่คนรักสวยรักงามอะไรมากนัก ด้วยความที่เป็นคนหน้าตาดี ผิวพรรณผ่องใส่เป็นทุนเดิม แต่งหน้านิด ๆหน่อย ๆก็ดูดี

แต่ด้วยหน้าที่การงานต้องตามเจ้านายออกไปพบปะผู้คน คอยประสานงานกับหลายที่ การทำให้ตัวเองดูดีอยู่ตลอดเวลาจึงเป็นสิ่งที่ต้องทำ

“ไม่ชอบก็ทิ้งสิ”

“จะเหลือเหรอ ทิ้งไปตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว เหยียบมันแตกก่อนทิ้งด้วย”

ชาญชัยหลุดหัวเราะ นี่แหละตัวตนของพริมา ไม่เสแสร้ง ไม่ปลิ้นปล้อน เป็นตัวของตัวเองเสมอ

ชอบก็บอกว่าชอบ

เกลียดก็บอกว่าเกลียด