เมื่อหมอดูแล (4)

"คุณแม่คะนาวว่าเยอะไปแล้วนะคะ" ลัลนาเอ่ยท้วงแม่สามีที่ยังหยิบชุดคอลเลคชั่นใหม่มาทาบกับตัวเธอไม่หยุด ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เพิ่งตกลงเหมาตัวที่แขวนอยู่ทั้งเซ็ท โดยทุกชุดให้จัดส่งที่อยู่คือเพนท์เฮ้าส์เธอนั่นแหละ

"ไม่เยอะเลยลูก ชุดพวกนี้ยังไงหนูก็ต้องใช้" รจณีตอบกลับลูกสะใภ้ก่อนจะเดินไปเมียงมองชุดเดรสสีโอลด์โรสที่ตั้งโชว์อยู่ แล้วหันไปพยักหน้าบอกเอสเอที่เดินตาม เพียงแค่นั้นลัลนาก็รู้ได้ทันทีว่าตู้เสื้อผ้าเธอจะมีชุดนี้เพิ่มเข้าไปอีกชุด

ไหนคุณรจณีบอกมาเดินดูเฉยๆ แก้เบื่อไง

เมื่อเช้าคุณหญิงรจณีโทรหาเธอด้วยน้ำเสียงดูหงอยๆ บอกว่าไม่มีเพื่อนเดินช็อปด้วย เธอที่วันนี้มีงานแค่ช่วงเช้าจึงตกปากรับคำบอกว่าจะมาเดินเป็นเพื่อน 

แต่ตั้งแต่เจอหน้ากันคุณหญิงรจณีลากเธอเดินไม่หยุด เรียกได้ว่าใช้เวลาได้คุ้มค่ามาก เข้าออกแทบจะทุกช็อปในห้าง แต่ที่สำคัญคือใช้เธอเป็นหุ่นทดลอง ทีแรกคิดว่าคงตั้งใจให้เป็นแบบเพื่อซื้อให้พระพรหรือวราลี แต่ที่ไหนได้ทุกชุดที่แม่สามีได้จับ ตอนนี้กลายเป็นของเธอทั้งหมด

"คุณแม่คะนาวว่ามันเยอะจริงๆ นะคะ" ลัลนาเอ่ยท้วงอีกรอบ เมื่อเห็นคนข้างๆ ยังเลือกชุดไม่หยุด

"แม่อยากซื้อให้นาวนี่ลูก ตั้งแต่ยัยเพนท์โตก็ไม่ยอมมาเป็นตุ๊กตาให้แม่จับแต่งตัวเลย ส่วนน้ำตาลเดี๋ยวนี้ตาพัชก็ไม่ยอมให้ออกมาช็อปเป็นเพื่อนแม่" ลัลนายิ้มแหยๆ นิ่งฟังคุณแม่สามีบ่นลูกชายคนโต ที่หลังๆ มักจะหาข้ออ้างไม่ให้เมียตนเองออกมาช็อปปิ้งกับผู้เป็นแม่ เดาได้ไม่ยากว่าเมื่อก่อนวราลีคงโดนไม่ต่างกัน

"นาวเกรงใจนี่คะ" มะนาวรีบอธิบาย เมื่อเห็นคุณแม่เริ่มมีใบหน้าหงอยๆ

"ไม่ต้องเกรงใจเลยหนูนาวก็คือลูกของแม่อีกคนนะ เพราะฉะนั้นต่อไปถ้าตาพีร์รังแกอะไรหนู มาบอกแม่ได้เลย" รจณียกมือลูบศีรษะลูกสะใภ้คนเล็ก แถมยังออกปากปกป้องเต็มที่

"ขอบคุณนะคะคุณแม่" ลัลนายกมือไหว้ขอบคุณแม่สามี ที่เอ็นดูเธอมาโดยตลอดตั้งแต่ที่เธอยังไม่ได้เข้ามาเป็นสะใภ้ด้วยซ้ำ

"ขอบคุณอะไรกันลูกสาวแม่ มานี่มา ไปซื้อพายกันร้านนี้ตาพีร์ชอบกิน" คุณหญิงรจณีเดินจูงมือลูกสะใภ้ออกจากร้าน เดินตรงไปยังโซนอาหารที่ปกติมักจะซื้อขนมไปฝากลูกชายทั้งสองคนอยู่บ่อยๆ

"ของตาพีร์พายสับปะรดส่วนของตาพัชกับน้ำตาลชอบกินพายข้าวโพด ส่วนยัยเพนท์ไม่ต้องพูดถึงต้องพายเผือกสมเป็นตัวเขานั่นแหละ" ลัลนาหัวเราะตามแม่สามีที่พูดถึงลูกสาวตนเองว่าชอบกินพายเผือกเหมือนนิสัยชอบเผือกเรื่องคนนู้นทีคนนี้ที ถึงจะดูเป็นการเหน็บแนมแต่ก็เต็มไปด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเอ็นดู

มะนาวมองตามผู้ที่จัดแจงขนมของฝากของลูกๆ และสามีตนเองอย่างชื่นชม คุณหญิงรจณีถึงแม้จะอายุจะเข้าเลขหกแล้ว แต่ทั้งหน้าตารูปร่างยังดูอ่อนเยาว์ราวกับคนอายุไม่ถึงห้าสิบ ไหนจะการดูแลเอาใจใส่ ที่มีต่อครอบครัวรวมถึงลูกสะใภ้ทั้งเธอและพี่น้ำตาล ก็ยิ่งทำให้เธอเคารพชื่นชม

คิดถึงภาพครอบครัวที่เธอเคยมีโอกาสได้นั่งร่วมโต๊ะรับประทานอาหารด้วย  ความอบอุ่นก็แผ่ซ่านเข้ามาภายในใจ ไม่รู้เธอจะมีโอกาสได้อยู่ในครอบครัวดีๆ ถึงเมื่อไหร่ สักวันหนึ่งหากรพีภัทรเจอคนที่อยากใช้ชีวิตอยู่ด้วยจริงๆ เธอก็คงเป็นคนอื่น แค่คิดก็หน่วงๆ ในใจ แต่ไม่รู้ว่าความรู้สึกหน่วงๆ นี้เกิดจากที่จะไม่ได้อยู่ในครอบครัวนี้ หรือเป็นเพราะกลัวสถานะที่ต้องเปลี่ยนไปกันแน่

"พี่ดาสวัสดีค่ะ"

"คุณนาว!" วิชุดาเงยหน้าจากหน้าจอคอม เมื่อเห็นว่าเป็นดาราสาวที่ตอนนี้ตนเองสมัครเป็นเอฟซีแล้วก็ยกยิ้มกว้างอย่างดีใจ 

"นาวซื้อขนมมาฝากค่ะ" ลัลนายื่นถุงขนมให้วิชุดา ก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้คนอื่นๆ ในแผนก "แบ่งๆ กันทานนะคะทุกคน"

"ขอบคุณนะคะคุณนาว ไม่ต้องซื้อมาพี่ดาก็จับตาดูหมอพีร์ให้อยู่แล้วค่ะไม่ต้องห่วง" วิชุดารับถุงขนมมาพลางเอ่ยแซวว่าเธอซื้อขนมมาเพื่อให้เธอช่วยเป็นหูเป็นตาให้

"ไม่เกี่ยวเลยค่ะ นาวเห็นขนมน่ากินเลยซื้อมาฝากค่ะ"

"หลักๆ คือฝากหมอพีร์ใช่ไหมคะ" ลัลนาแสร้งยิ้มขวยเขินเมื่อพยาบาลสาวชี้ไปยังถุงขนมที่เธอยังถือไว้ในมือ

"ว่าแต่หมอพีร์อยู่ไหมคะ" ลัลนาไม่ตอบ รีบถามหาสามีในนาม ตั้งใจจะเอาขนมมาให้ตามที่คุณหญิงรจณีฝากฝังให้แล้วจะกลับเลย

"หมอพีร์ติดคอนเซาท์ค่ะ แต่ไม่น่าเกินครึ่งชั่วโมงก็คงออกมาแล้ว"

"ถ้าอย่างนั้นนาวฝากขนมให้หมอพีร์หน่อยนะคะ" เธอจึงรีบยื่นถุงใบใหญ่ให้คนที่รับหน้าทันที ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องเจอกัน หลังจากวันนั้นที่เธอคุยกับเขาเรื่องรูปนั่น ลัลนาก็ยังไม่ได้เจอรพีภัทรอีกเลย ถึงแม้จะรับรู้ได้ว่าเขากลับมาที่เพนท์เฮ้าส์อยู่บ่อยๆ แต่ก็เหมือนไม่มีโอกาสได้เจอกัน เธอกลับมาเขาอยู่บนห้อง ตอนเขาออกมาบางทีเธอก็ออกไปทำงานแล้ว

เรียกได้ว่าต่างคนต่างรู้ว่าอยู่ด้วยกัน แต่หลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ามากกว่า นี่ไม่ติดว่าคุณแม่รบเร้าให้เธอนำขนมมาฝากให้ได้ เพราะอยากให้ลูกชายได้กินพายตอนอบใหม่ๆ เธอก็คงไม่เข้ามา เรียกได้ว่ายังนอยด์ๆ อยู่ที่โดนเขาดุวันนั้น

"คุณนาวไม่อยู่รอเหรอคะ หมอพีร์อาจจะอยากเจอคุณนาวก็ได้นะคะ" วิชุดายิ้มล้อๆ เอ่ยแซว

"ไม่เป็น..."

"นั่นสิครับคุณนาวอยู่รอก่อนสิครับ สักพักไอ้พีร์ก็มาแล้ว"

"หมอไทม์?" ลัลนาที่กำลังจะปฏิเสธหันมองตามเสียงที่ดังอยู่ด้านหลัง ที่เอ่ยเรียกเธอ

"สวัสดีครับคุณนาว"

"สวัสดีค่ะหมอไทม์" มะนาวยิ้มตอบรับคนที่เดินมาทักอย่างเป็นมิตร จำได้ว่าเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวในวันงาน และเป็นเพื่อนที่สนิทของรพีภัทร

"อย่าเพิ่งกลับเลยครับ ดื่มกาแฟเป็นเพื่อนผมสักแก้ว" ลัลนายกข้อมือดูเวลาเมื่อเห็นว่ายังไม่เย็นมากจึงตกปากรับคำ เอ่ยปากบอกลาพยาบาลในแผนกที่เริ่มคุ้นหน้า ก่อนจะเดินเคียงไปกับคนมาใหม่ที่เข้ามาทักทาย