เมื่อหมอดูแล (3)

"ฮันนีมูน?"

"คุณแม่ถามมาว่าเรามีแพลนจะไปที่ไหนกัน" รพีภัทรเอื้อมมือตักอาหารตรงหน้าไว้ในจานคนที่นั่งตรงข้าม ในขณะที่คนตัวเล็กยังนั่งกะพริบตามึนงง

"เราต้องไปด้วยเหรอคะ"

"ผมก็คิดแบบนั้น" รพีภัทรถอนหายใจเล็กน้อย ลำพังตัวเองงานก็ยุ่งอยู่แล้ว แต่คุณหญิงรจณีคุณแม่ของเขาโทรมาคุยเรื่องนี้เมื่อหลายวันก่อน นี่จึงเป็นสาเหตุให้เขาต้องกลับมาที่เพนท์เฮ้าส์เพื่อคุยกับเธอเรื่องนี้ "แต่ถ้าคุณไม่สะดวกผมจะคุยกับคุณแม่ดู"

"ไม่เป็นไรค่ะ เราไปกันก็ได้ แค่ในประเทศพอ" เธอไม่อยากทำให้ผู้ใหญ่ไม่สบายใจ อีกอย่างไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงมาก เธอก็ยินดีจะทำ

"ผมขอโทษด้วย ไม่คิดว่าจะต้องดึงคุณมาลำบากใจ" ความคิดทีแรกแค่ตั้งใจให้มารดาเลิกวุ่นวายเรื่องจับคู่ แต่ไม่คิดว่าจะถึงขั้นต้องไปฮันนีมูนรบกวนเวลางานดาราสาว

"สบายมากค่ะ" ลัลนายกยิ้มน้อยๆ ตอบเขาอย่างไม่คิดมาก ถือว่าไปพักผ่อนด้วย ตัวเธอเองทำงานมาตั้งหลายปี เรียกได้ว่าชีวิตสุขสบายกว่าเมื่อก่อนก็จริง แต่ก็แทบไม่มีโอกาสได้ไปเที่ยวจริงจัง มีอาศัยเวลาไปทำงานหรือถ่ายละครแวะเที่ยวบ้างในบางครั้ง

"คุณกินก่อนเถอะแล้วค่อยมาตกลงกัน" 

หลังจากที่ทั้งเธอและเขารับประทานอาหารเรียบร้อย ลัลนาเป็นฝ่ายขอรับหน้าที่ในการล้างจาน ส่วนคุณหมอหนุ่มก็ไม่ขัดอะไรเข้าใจว่าคนตัวเล็กคงไม่อยากเอาเปรียบ จึงออกไปนั่งรอที่โซฟาในห้องนั่งเล่น หยิบเอกสารเรื่องงานมาอ่านรอเวลา ลัลนาเมื่อล้างจานเก็บโต๊ะเรียบร้อยจึงเดินตามเข้ามาในห้องบ้างตั้งใจคุยเรื่องที่ค้างไว้

"คุณว่างช่วงไหนคะ" มะนาวเป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นบ้าง ไม่อยากจะรบกวนเวลาเขา แต่อยากรีบคุยให้จบจะได้ขึ้นไปพักผ่อนเพราะพรุ่งนี้เธอมีคิวถ่ายละครแต่เช้า

"อาทิตย์หน้าผมมีไปสัมมนาแค่นั้น หลังจากนั้นคุณนัดผมล่วงหน้าก็พอ" เขาเอ่ยตอบเหมือนคิดแผนการไว้หมดแล้ว ในขณะที่เธอหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเห็นว่าช่วงอาทิตย์หน้าเธอมีไปถ่ายละครที่เขาใหญ่เช่นเดียวกัน 

"ถ้าเป็นสักปลายเดือนหน้าดีไหมคะ"

"ครับ" เขาตอบรับสั้นๆ ไม่คิดมาก

"ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อน" เมื่อเห็นว่าไม่น่าจะมีอะไรแล้วเธอจึงเอ่ยขอตัว ตั้งใจขึ้นไปพักผ่อนข้างบน แต่รพีภัทรเอ่ยรั้งไว้ก่อน

"เดี๋ยวก่อน"

"คะ?"

เขาไม่ตอบอะไรแต่เอื้อมมือหยิบไอแพดขึ้นมา ก้มหน้าเหมือนหาอะไรนิดหน่อยก่อนจะเบี่ยงหน้าจอให้เธอดู ลัลนาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพตนเองปรากฏอยู่ ที่นั่งข้างๆ มีอชิระที่รับบทพระเอกในละครที่ตนเองกำลังถ่ายทำอยู่

"พอดีฉันมีธุระกับอชิค่ะ" เธอเริ่มต้นอธิบายกว้างๆ บอกได้เพียงแค่ว่าตนเองไปธุระกับพระเอกหนุ่ม "ความจริงตอนนั้นมีอีกคนด้วยค่ะ แต่เขาแค่ยังมาไม่ถึง อชิมีทำงานต่อ..."

"ที่นี่โรงแรมของที่บ้านผมคุณรู้ใช่ไหม" เขาพูดแทรกก่อนที่เธอจะอธิบายจบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ลัลนาพยักหน้าตอบรับเมื่อเขาพูดขึ้น ทำไมจะไม่รู้ว่าธุรกิจของสามีตนเองมีอะไรบ้าง "แล้วถ้าไม่ใช่โรงแรมของครอบครัวผม คุณคิดว่าภาพนี้จะถูกเผยแพร่ไปขนาดไหน"

ลัลนาก้มหน้าลงรู้สึกผิดเล็กน้อย ในภาพไม่ได้มีอะไรที่สื่อให้เห็นว่าเธอกับอชิมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีต่อกัน แต่สถานที่ที่เธอและอชิระไปทำธุระกันดันเป็นห้องอาหารโรงแรม  เพราะอชิระมีงานต่อที่ห้างสรรพสินค้าที่อยู่ติดกับโรงแรม ถึงแม้เธอจะพยายามพรางตัวแล้วแต่ก็มีสิทธิ์ที่จะมีคนจำได้ ถึงเวลานั้นหากมีข่าวออกไปแล้ว ก็ย่อมทำความเสียหายให้หลายๆ ฝ่ายจริงๆ

สมควรแล้วที่เขาจะตำหนิ เธอทำอะไรไม่คิดเอง

"ฉันขอโทษจริงๆ" ลัลนาก้มหน้าตอบอย่างสำนึกผิด

"ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร...แต่อย่างที่เคยบอกไว้ คุยจะทำอะไรก็ระมัดระวังหน่อย" ลัลนาเงยหน้ามองใบหน้าด้านข้างของเขา ที่กำลังอ่านเอกสารในมืออยู่ เขาพูดตำหนิโดยไม่มองหน้าเธอสักนิด และดูเหมือนจะไม่ได้ฟังสิ่งที่เธออธิบายไปด้วยซ้ำ  ราวกับเชื่อมั่นในสิ่งที่ตนเองคิดแล้ว สิ่งที่เธออธิบายเป็นเพียงแค่ลมปากที่ผ่านเข้ามาแล้วผ่านออกไป

เมื่อเห็นเป็นแบบนั้นลัลนาจึงลุกขึ้นจากโซฟาเดินเปิดประตูออกจากห้องไปไม่สนใจคนที่นั่งอยู่ หัวเราะน้อยๆ กับตัวเอง ที่พูดอะไรไปก็ไม่มีใครเชื่อ สัมภาษณ์บอกความจริงก็ไม่เชื่อ ไม่พูดอะไรก็หาว่าเงียบกลบเกลื่อน แม้แต่สามีตนเองแท้ๆ ก็ไม่คิดจะฟังสักนิด ที่กลับมาวันนี้ก็คงตั้งใจมาคุยเรื่องวันนี้นั่นแหละ ไม่ได้เป็นห่วงอะไรอย่างที่เธอแอบคิดสักนิด

เธอก็ยังคงเป็นลัลนาคนเดิม คนที่มีแต่คนอยากทอดทิ้งนั่นแหละ