บทที่ 3

ถ้าคนที่มาลีไว้ใจและวางใจที่จะฝากหลานสาวไว้ แน่นอนว่าทั่วเชียงใหม่คงมีแค่ธรณ์ เธอทำงานเป็นแม่บ้านเขามาถึงห้าปี ก่อนที่ฐิสาจะมาอยู่กับเธอด้วยซ้ำ

ธรณ์เป็นคนดีและเธอมั่นใจว่า ไม่ว่าอย่างไรธรณ์จะช่วยเหลือฐิสาให้เรียนจบ

เวลาแห่งการจากลาก็มาถึง ธรณ์พาฐิสามาส่งป้าของเธอถึงสนามบินนานาชาติเชียงใหม่ เห็นสองป้าหลานกอดกัน  ร้องไห้และโบกมือให้กัน ธรณ์เองก็ใจหายกับภาพนั้น มาลีอยู่กับเขามาถึงห้าปี เจอหน้ากันแทบทุกวัน เรียกได้ว่าเป็นเหมือนคนในครอบครัว

เขาไม่มั่นใจนักว่าฐิสาจะทำหน้าที่ได้ดีเท่ากับมาลีหรือเปล่า อีกอย่างหญิงสาวต้องเรียนหนังสือด้วย ปีหนึ่งกิจกรรมยิ่งเยอะเขาไม่รู้ว่าเธอจะไหวไหม

ยอมรับว่าลึก ๆ ที่รับหญิงสาวเข้ามาทำงานเพราะมาลีขอร้องถึงไม่ได้ขอร้องจากคำพูดหากแต่สายตาของเธอก็บ่งบอกความรู้สึกที่ซุกซ่อนในนั้น

เลี้ยงเด็กมาตั้งมากมาย ถือว่าเลี้ยงลูกนกลูกกาอีกสักคนก็แล้วกัน

เมื่อมาลีเดินลับหายเข้าในพื้นที่รอขึ้นเครื่องแล้ว ธรณ์กับฐิสาก็เดินทางกลับบ้าน

“หาอะไรกินก่อนไหมหรือไปกินที่บ้านดี” เพราะเวลานี้เพิ่งจะห้าโมงเย็นเท่านั้น

“กินที่บ้านดีกว่าค่ะ เดี๋ยวหนูทำกับข้าวเอง” เพิ่งจะห้าโมงเย็น อีกอย่างเพิ่งแยกจากป้าฐิสายังไม่อยากกินอะไรเลย

“ได้” ธรณ์ตามใจ มองเห็นสาวน้อยตรงหน้าน้ำตารื้นตลอดเวลาให้ตายเถอะเขาไม่ชอบน้ำตาผู้หญิงเลย

“นี่ขับรถยนต์ได้หรือเปล่า” เขาเอ่ยถามทำลายความเงียบ

“ขับได้ค่ะ มีใบขับขี่ หนูรับจ๊อบขับรถส่งคนเมาด้วยค่ะ” เธอขับรถยนต์เป็นตั้งแต่สิบแปด ถึงจะไม่มีรถเป็นของตนเองแต่ก็รับงานขับรถให้คนเมาตั้งแต่อายุสิบเก้าถึงตอนนี้ก็ทำได้ปีกว่าแล้ว

ธรณ์แปลกใจไม่น้อยคงเพราะตัวเธอเล็กทั้งยังผมสั้นเท่าติ่งหูเขาจึงชอบคิดว่าเธออายุไม่ถึงสิบแปดทุกที ทั้งที่บัตรประชาชนเธอก็บ่งบอกแล้วว่าปัจจุบันอายุยี่สิบแล้ว

“ดี วันหลังเผื่อฉันเมาเธอจะได้ไปรับ”

“ได้ค่ะ คุณธรณ์โทรหาหนูได้เลยค่ะ” เธอตอบรับอย่างกระตือรือร้น เห็นท่าทางของเธอแล้วธรณ์ก็ยิ้มที่มุมปาก

อย่างน้อยเด็กมันก็ใช้ง่าย

บทที่ 3 ทำงานดี

“คุณธรณ์ว่างไหมคะ” ฐิสาถามเจ้านายในตอนเย็นของวันที่สองของการทำงาน ธรณ์กะพริบตาก่อนจะตอบว่าว่างเพราะตอนนี้เขาแค่นั่งดูบันทึกการแข่งขันฟุตบอลเท่านั้น

“คือหนูจะให้คุณธรณ์ดูแผนงานของหนูค่ะ”

ธรณ์ถึงกับเลิกคิ้วกับคำว่าแผนงาน

“อืม” แต่เขาก็ตอบรับ อยากรู้เหมือนกันว่ายายเด็กนี่จะมานำเสนอแผนงานอะไร

“หนูขอต่อภาพขึ้นจอนะคะ” จอที่เธอว่าคือจอทีวีที่ธรณ์เพิ่งละสายตาเมื่อครู่

“ได้”

เมื่อธรณ์อนุญาต ฐิสาก็เริ่มอธิบายแผนงานของเธอพร้อมกับภาพหน้าจอที่ช่วยอธิบายให้เข้าใจง่ายขึ้น

“เนื่องจากห้องที่นี่มีหลายห้อง หนูก็เลยจัดแบ่งการทำความสะอาดตามความถี่ที่ได้ใช้ อย่างเช่นห้องนอน ห้องแต่งตัว ห้องทำงาน ห้องนั่งเล่นห้องน้ำคุณธรณ์ใช้ทุกวันหนูจะทำทุกวัน

ส่วนห้องกลุ่มความถี่รองลงมาอย่างห้องโฮมเธียร์เตอร์ ห้องนอนแขก หนูจะทำความสะอาดสัปดาห์ละหนึ่งครั้ง แต่ถ้าคุณธรณ์มีธุระต้องใช้ก่อนก็แจ้งหนูได้ก่อนก็ได้ค่ะ”

เมื่ออธิบายถึงตรงนี้ฐิสาก็จ้องมองหน้าเจ้านายราวกับว่าต้องการคำตอบว่าโอเคไหมกับสิ่งที่เธอนำเสนอ

“อืม ก็ดี”

ฐิสายิ้มเมื่อเขาซื้อไอเดียของเธอ จากนั้นเธอจึงพูดต่อ

“ส่วนเรื่องการทำอาหาร ทุกสัปดาห์หนูจะมีรายการอาหารมาให้เลือก โดยจะจัดเซตของแต่ละวันไว้”

“ทำไมต้องจัดเซต ฉันเลือกที่ฉันอยากกินไม่ได้เหรอ”

“ที่ต้องจัดเซตเพราะต้องการให้คุณธรณ์ได้กินอาหารที่มีประโยชน์ครบตามหลักโภชนาการ”

‘นักโภชนาการอาหารก็มา’ ธรณ์พยักหน้าเข้าใจ

“อีกอย่างนะคะ เราอยู่กันแค่สองคนถ้าไม่ควบคุมเมนูมันจะทำให้เราต้องตุนของหลายอย่างสิ้นเปลืองอีกอย่างอาหารก็จะไม่สดใหม่ หนูว่าเราทำแค่เพียงพอกิน ของสดไม่ต้องสต๊อกมาก ทำให้เราสามารถควบคุมค่าใช้จ่ายเรื่องอาหารได้ดี”

‘พนักงานบัญชีก็มา’ ถึงจะแอบแซวเธอในใจแต่ธรณ์ก็พยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของเธอ

“นี่เป็นรายการของใช้ในบ้านที่ต้องซื้อเพิ่มสัปดาห์นี้ค่ะ” เธอเปิดรายการที่ต้องซื้อพร้อมทั้งราคาและค่าใช้จ่ายทั้งหมด

‘จัดซื้อก็มา’ ธรณ์ยิ้มแล้วก็พยักหน้ารับ

“ตอนไปซื้อของเธอขับรถไปเลยนะจะได้ไม่ลำบากตอนแบกกลับ” ธรณ์เสนอแนวทาง

“ของพวกนี้เดี๋ยวหนูสั่งออนไลน์ค่ะ ประหยัดเวลาและราคา อีกอย่างไม่ทำให้เกิดกิเลสเดี๋ยวหยิบเกินความจำเป็นค่ะ”

ธรณ์ได้แต่พยักหน้ารับ นี่แหละมั้งข้อดีของคนรุ่นใหม่ ที่เท่าทันเทคโนโลยี บอกตามตรงว่าคนอายุสามสิบแปดอย่างเขาบางทีก็ไม่ทันกับเทคโนโลยี