บทที่ 4

“ส่วนรายการพวกนี้เป็นรายการเสริมเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานค่ะ อย่างแรกหนูอยากได้เครื่องซักผ้าและเครื่องอบผ้าใหม่ค่ะ เครื่องที่มีอยู่ใช้งานเกินสิบปีแล้วค่ะ ผ้าพันกันและอบแห้งใช้เวลานานกว่าจะแห้งทำให้กินไฟฟ้า หนูเปรียบเทียบค่าใช้ไฟเครื่องใหม่กับเครื่องเก่าแล้ว”

‘วิศวกรไฟฟ้าก็มาถึงขั้นเปรียบเทียบค่าใช้ไฟ’

“โอเคซื้อเลย” ธรณ์ยิ้มอย่างยอมใจกับความละเอียดของแม่บ้านคนใหม่

“มีอีกเรื่องค่ะ เสื้อผ้าของคุณธรณ์หนูขอจัดใหม่นะคะ  แต่ต้องขอความร่วมมือกับคุณธรณ์ด้วยนะคะ บางตัวที่ไม่ได้ใช้อาจจะต้องเอาไปบริจาคหรือไม่ก็ขาย”

ธรณ์ขมวดคิ้วกับคำว่าขาย

“ทำไมต้องขาย”

“ของบางอย่างจะมีคุณค่าก็ต่อเมื่อเราควักเงินซื้อมันมาค่ะ คุณธรณ์ไม่เคยเห็นเหรอคะที่เสื้อผ้าบริจาคถูกทิ้งมากมาย” ก็จริงอย่างเธอว่า ธรณ์พยักหน้าเห็นด้วย

“คุณธรณ์ต้องตัดใจทิ้งบ้างนะคะ”

“รู้แล้วน่า แค่ฉันไม่มีเวลาแยกเท่านั้นเอง” ธรณ์แก้ตัวน้ำขุ่น ๆ จริงแล้วเขามันก็พวกซื้อเพิ่มแต่ไม่คิดจะลดของเก่าเลยต่างหาก

“เดี๋ยวหนูช่วยคุณธรณ์เองค่ะ” ฐิสาบอกเขาอย่างกระตือรือร้น

“มีอะไรอีกไหม” ธรณ์ถามคนที่ยืนพรีเซนต์งานหน้าห้อง เวลานี้ช่างเหมือนลูกศิษย์กับคุณครูอย่างไรอย่างนั้น

“ตรงส่วนหลังบ้านริมรั้วหนูจะขอปลูกผักสวนครัวเล็ก ๆ นะคะ เอาไว้ใช้” เธอไม่พูดเปล่ามีภาพหลังบ้านที่เวลานี้เป็นเพียงสนามหญ้าว่างเปล่าให้เขาดู

“ได้ทำสิ”

เอากับเธอสิ เกษตรกรก็มาด้วยงานนี้

รอยยิ้มเต็มใบหน้าของสาวน้อยตรงหน้า เธอแต่งกายเรียบร้อยเสื้อยืดแขนสั้นกางเกงขาเจ็ดส่วนและผ้ากันเปื้อนคู่ใจ ในกระเป๋าด้านหน้าของผ้ากันเปื้อนนั้นคงมีของจำเป็นกับการทำงานของเธอ

“เอาบัตรเครดิตไป ซื้ออะไรอย่าลืมลงรายการนะ” ธรณ์ยื่นบัตรเสริมให้เธอ

“ได้ค่ะ”

“มีอะไรอีกไหม ไม่มีแล้วฉันจะได้ดูบอลต่อ” ธรณ์เอ่ยถาม

“ไม่มีแล้วค่ะขอบคุณมากค่ะ” ฐิสาโค้งให้เขากำลังจะเดินออกจากห้องนั่งเล่นแต่เสียงของเขาหยุดเธอไว้ก่อน

“เออเมนูอาหาร ผลัดกันเลือกคนละสัปดาห์”

“คะ?” ฐิสาทำหน้าไม่เข้าใจ

“เธอบอกว่าเรากินสองคนใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นก็ผลัดกันเลือกเราสองคนจะได้กินอย่างที่เราชอบด้วยไง ไม่อย่างนั้นเธอก็จะได้กินแต่ที่ฉันชอบอย่างนั้นเหรอ”

ธรณ์อธิบายพร้อมกับตั้งคำถาม

“อ๋อ ได้ค่ะ” ฐิสารับคำและเดินจากมาอย่างงง ๆ เวลาเขาพูดอะไรยอมรับเลยว่าเธอคล้อยตามง่ายมาก นี่แหละมั้งความสามารถของคนเป็นทนาย

ฐิสายิ้มกับความใจดีของอีกฝ่าย ไม่ว่าเธอจะขออะไรเขาไม่ขัดเลยสักอย่าง ทั้งยังพยักหน้าเห็นด้วยและให้กำลังใจเธอตลอดการนำเสนอ

เขาใจดีอย่างที่ป้าบอกจริง ๆ 

ธรณ์ดูฟุตบอลแค่สายตาเท่านั้น เพราะจิตใจของเขายังคงนึกถึงภาพสาวน้อยที่พูดเจื้อยแจ้วเมื่อครู่ ดูเอาเถอะ แม่บ้านที่ไหนจะเป็นเหมือนเธอ

แววเด็กเกียรตินิยมจะมาแล้วสินะ แต่ก็เหมาะกับการเรียนเศรษฐศาสตร์ธุรกิจอย่างที่เธอเลือกเรียน

ธรณ์ยิ้มน้อย ๆ เอ็นดูท่าทางของเธอ

เขาจะรู้ไหมว่าเวลานี้เขาเผลอยิ้มอย่างไม่รู้ตัวทั้งที่นักฟุตบอลฝ่ายตรงข้ามกำลังทำประตู

“อ้าว! ยิงเข้าตอนไหนเนี่ย” ธรณ์ต้องเลื่อนดูย้อนหลังนาทีที่ฝ่ายตรงข้ามทำประตู ดีนะที่ไม่ใช่การดูไลฟ์ไม่อย่างนั้นคงเสียดายแย่

แต่ดูไปอีกไม่กี่นาทีธรณ์ก็ต้องปรับความเร็วให้มากขึ้นเพราะเขารู้สึกว่าไม่อยากเสียเวลาดูอีกต่อไปแล้ว เขามีเรื่องต้องทำอย่างเช่นการจัดการกับเสื้อผ้าที่ไม่ได้ใช้  

ความน่ารักของฐิสากำลังเริ่มผลิบานในใจของธรณ์ เช่นเดียวกับความใจดีของธรณ์กำลังสร้างบางอย่างในใจของฐิสา

คงเพราะเป็นเพียงจุดเล็ก ๆ กลางใจเท่านั้นทั้งสองจึงยังไม่รู้ว่ามีเจ้าสิ่งเล็ก ๆ ที่วันข้างหน้าจะเรียกว่ารักกำลังพร้อมจะงอกงามถ้าหากได้ปุ๋ยและน้ำที่เพียงพอ

บทที่ 4 นักศึกษาปี 1

        เปิดเทอมวันแรกหัวอกหัวใจของฐิสาตื่นเต้นไม่น้อย แต่เพราะเธอเป็นคนที่ทำงานตั้งแต่เด็ก เรื่องการเข้าสังคมนั้นง่ายมาก สิ่งแรกที่ต้องทำคือยิ้มนำทัพไว้ก่อน

“หวัดดี เราชื่อฐิสานะ เรียกเราว่าฐิก็ได้” นั่นคือประโยคแรกที่เอ่ยทักทายกับผู้หญิงผมยาวตัวเล็กน่ารักตรงหน้า

“หวัดดี เราชื่อดาหลา เรียกเราเดลก็ได้”

“หวัดดีเดล”

“หวัดดีฐิ”

แล้วเธอทั้งสองก็หัวเราะชอบใจกับอาการเขิน ๆ เมื่อต้องทำความรู้จักกัน

“หวัดดีเธอชื่อไรกัน” ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาทักทายนักศึกษาสาวสองคน

“ฐิสา”

“เดล”

“เราชื่อปายนะ”

“หวัดดีปาย/หวัดดีปาย” เท่ากับว่าเวลานี้กลุ่มของเธอมีสามคน ฐิ-เดล-ปาย ก็ไม่แย่สำหรับวันแรกของการเรียน ฐิสากลับบ้านทันทีหลังจากเลิกเรียน

ฮอนด้าเวฟร้อยยี่สิบห้าแรงม้าพาหญิงสาวกลับมาถึงบ้านประมาณห้าโมงเย็น หญิงสาวนักศึกษาเปิดประตูรั้วด้วยรีโมตขับมอเตอร์ไซค์ไปจอดไว้โรงจอดรถของบ้านที่มีรถยนต์จอดอยู่สี่คันในขณะที่โรงจอดรถสามารถจอดได้ถึงแปดคัน