บทที่ 8

“ฉันไปเลือกเองดีกว่า อยากเปลี่ยนกลิ่นบ้าง”

ฐิสาเดินจ้ำเท้าตรงไปยังซูเปอร์มาร์เก็ต คิดว่าจะเดินเร็ว ๆ เว้นระยะห่างจากเขาบ้าง แต่สิ่งที่คุณทนายทำนี่สิ เดินก้าวขายาว ๆ ไม่นานก็ทันเธอ

เขาคงอยากเดินนำแหละ ก็เขาเป็นเจ้านายนี่นา ฐิสาจึงเดินจังหวะปกติแต่เขากลับก้าวพอ ๆ กับเธออีก สุดท้ายแม่บ้านวัยยี่สิบก็ต้องเดินเคียงเขาไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

        “เดี๋ยวเข็นให้” เขาว่าพลางจับราวของรถไว้แน่น

        “ขอบคุณค่ะ” ฐิสายกมือกำลังจะไหว้ขอบคุณเขา แต่โดนมือใหญ่รวบไว้และทำเสียงเขียวใส่เธอ

        “ห้ามไหว้เวลาอยู่ข้างนอก” แค่นี้เขาก็ดูเหมือนพ่อเธออยู่แล้ว

        “ค่ะ” ฐิสารับคำเบา ๆ สายตาเธอหลุบต่ำมองมือของธรณ์ที่กุมมือเธอไว้แน่น เขาเองก็เพิ่งรู้ตัวจึงรีบปล่อยมือเธอทันที

 

        “ไปเถอะ” ธรณ์ตัดบทโดยการเข็นรถนำหน้าไปก่อนแล้ว ทั้งยังหันกลับมามองฐิสาพร้อมทั้งยังเร่งเร้าให้เธอเดินตามอีกด้วย

        “ฐิเร็ว”

        เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเธอ แก้มทั้งสองข้างของเธอร้อนผ่าว

 

“แอร์ห้างไม่เห็นจะเย็นอย่างที่เขาว่าไว้เลย” เธอบ่นอุบอิบก่อนจะรีบเดินตามเขาไป

“ซื้ออะไรบ้าง เอารายการมาดูสิ” คนตัวโตหยุดเดินตรงหน้าชั้นวางของมากมาย เมื่อเธอเปิดรายการที่ต้องซื้อในโทรศัพท์มือถือเขาก็ชะโงกหน้ามามองด้วย ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดกลางกระหม่อมยิ่งทำให้หน้าที่ร้อนอยู่แล้วในเวลานี้ใบหน้าของเธอแทบไหม้

ไม่น่ามาซื้อของกับเขาเลย ไม่น่าเลยจริง ๆ

ธรณ์กวาดตามองและเข็นรถไปทางของที่พวกเขาต้องซื้อ เขาปล่อยให้เธอเป็นคนเลือกและหยิบเอง เข็นรถเดินตามเธอไปช้า ๆ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามาซูเปอร์มาร์เก็ตกับผู้หญิง

แต่ความต่างของครั้งนี้คือ ฐิสาจะไม่หยิบหรือดูของที่ไม่อยู่ในรายการนั้นเลย ผิดกับอดีตเด็กเลี้ยงของเขาพวกเธอไม่มีรายการที่ต้องการซื้อ ไม่มีเป้าหมาย แค่เดินและเห็นหรืออยากกินอะไรก็กวาดมาเต็มคันรถ

“คุณธรณ์คะ”

“ครับ” คำขานรับของเขาทำเธอสะดุ้งเล็กน้อยไม่คิดว่าเขาจะขานรับด้วยคำว่า ‘ครับ’ เป็นคำสุภาพทั่วไป แต่ทำไมกันนะ ทำไมเธอถึงแก้มร้อนอีกแล้ว

“ของที่หนูต้องซื้อครบหมดแล้วค่ะ”

“อ้อ”

“กลับกันเลยไหมคะ”

“เดี๋ยวสิฉันยังไม่ได้ซื้อของฉันเลย” ธรณ์ว่าพลางเดินตรงไปยังแผนกที่ฐิสาไม่เคยย่างกรายไปสักครั้งในชีวิต เขาเลือกและหยิบกล่องสี่เหลี่ยม

เธอไม่ได้ไร้เดียงสาถึงกับไม่รู้ว่ามันคือถุงยางอนามัย หญิงสาวแก้มแดงพยายามยืนไกลจากบริเวณนั้น

“ฐิสามานี่หน่อย” เขาจะเรียกเธอทำไม แต่ในเมื่อเขาเรียกเธอเองก็ปฏิเสธไม่ได้ เดินไปหาเขาด้วยแก้มแดง ๆ แบบนั้นแหละ รู้หรอกว่าคุณธรณ์ไม่น่ารัก ขี้แกล้ง

ยิ่งรู้ว่าเธออายก็ยิ่งแกล้ง

เธอไม่ยอมให้เขาแกล้งฝ่ายเดียวหรอก รอมีโอกาสก่อนเถอะ

“เธอชอบกลิ่นอะไร มินต์หรือว่าสตอเบอร์รี่” ธรณ์ถามหน้าตาเฉย ทำไมละแค่ถุงยางอนามัย ไม่เห็นต้องอายนี่นา มีแต่คนเขายืดอกพกถุงกันทั้งนั้น

“ชอบมินต์ค่ะ ชอบแบบเย็น ๆ” ฐิสาตอบหน้าตาเฉย ก็เอาสิ เธอเลือกแบบเย็น ๆ อยากรู้นักว่าตอนเขาใส่จะเย็น ๆ ไปถึงไหนกันนะ

“เธอชอบแบบเย็นเหรอ แบบร้อนก็มีนะ เอาไปสองแบบดีไหม” เขาไม่สลดทั้งยังชวนเธอเลือกแบบอื่น ๆ อีกหลายกล่องพลิกหน้าพลิกหลังราวกับว่าซื้อของสำคัญ

“ดีค่ะ เอาไปหลาย ๆ แบบเลยค่ะ” เธอค้อนเขาวงใหญ่แต่นั่นยิ่งสร้างความสนุกให้เขามากขึ้น

 

“ธรณ์” เสียงหนึ่งเรียกขึ้นทำสองหนุ่มสาวหันตามเสียงนั้นทันที ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอกับเขาไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนคนนี้น่าจะเป็นเจ้าคนนายคน ฐิสารู้สึกว่าเขามีแสงเปล่งประกายรอบตัวราวกับไม่ใช่คนแต่เป็นเทวดา

“ท่านอินน์มาได้ไง” ธรณ์เอ่ยทักทายเพื่อน แต่เพราะอยู่ข้างนอกเขาจึงต้องเรียกอีกฝ่ายด้วยคำแสนสุภาพ

“มาซื้อของให้น้องใบ แล้วนี่” สายตาของท่านผู้มาใหม่จับจ้องสาวน้อยข้างกายธรณ์

ธรณ์รู้ว่าเพื่อนคิดอะไร กำลังจะปฏิเสธ แต่มือเล็ก ๆ ของคนข้างกายกลับเกี่ยวแขนเขาไว้และกอดไว้แน่น จากนั้นเธอก็ยกมือไหว้คนตรงหน้า

ไม่ต้องอธิบายด้วยภาษาพูด หากแต่ภาษากายก็สามารถบ่งบอกความสัมพันธ์ของทั้งคู่ได้อย่างดี ยิ่งตอกย้ำความสัมพันธ์เมื่อทั้งสองยืนเลือกถุงยางอนามัยด้วยกัน แล้วในมือของธรณ์ที่ถือไว้หลายกล่อง

‘กูจะไม่เลี้ยงเด็กอีก’ คำที่เพื่อนเคยบอกกับอินน์และทศทิศ คำพูดของทนายเชื่อไม่ได้จริง ๆ อินน์ได้แต่แอบค่อนขอดในใจ แต่ใบหน้ากลับส่งยิ้มให้กับธรณ์

เห็นสายตาเพื่อนธรณ์ก็รู้แล้วว่าเรื่องของเขากับฐิสาต้องถึงหูเพื่อนสนิทอย่างทศทิศแน่นอน แล้วมันคงล้อเขายันลูกบวช

แต่เวลานี้ธรณ์คงแก้ตัวอะไรไม่ได้แล้วเพราะท่านอินน์โบกมือลาไปแล้ว

“เลือกได้หรือยังคะ” เสียงเล็ก ๆ กลั้นขำเมื่อได้แกล้งเขา ทำให้เพื่อนเขาเข้าใจผิดไปถึงไหนต่อไหน

แสบไม่ใช่เล่น ยายแม่บ้าน