บทที่ 2

“ทำได้ทุกอย่างค่ะงานบ้าน ทำกับข้าวก็ได้ค่ะ” ฐิสารีบอธิบายความสามารถของตนเอง

“อืม แล้วนี่พี่ลีจะไปวันไหน”

“วันพรุ่งนี้ค่ะตอนเย็น พรุ่งนี้ตอนเช้าพี่ขอพาเจ้าฐิมาเรียนงานกับขนของเข้าห้องนะคะ”

“ได้ครับ”

จากนั้นธรณ์ก็ใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงในการสอบสัมภาษณ์ฐิสา เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเขารับเธอทำงานตำแหน่งแม่บ้านหรือตำแหน่งเลขา ถึงได้ถามมากมายไม่เว้นแม้แต่สาขาที่เธอเรียน ทำไมเลือกสาขานี้ ทำไมอายุยี่สิบแล้วยังเรียนแค่ปีหนึ่ง

เมื่อเท้าความถึงเรื่องนั้น ป้ามาลีก็จำเป็นต้องเล่าถึงเรื่องแม่ของเธอ ว่าท่านเสียชีวิตตอนที่เธอเรียนมอสี่ได้แค่ครึ่งเทอมและจำต้องหยุดเรียนในช่วงที่ย้ายมาอยู่กับป้ามาลีถึงเชียงใหม่

สมกับเป็นทนาย ซักเก่ง

บทที่ 2 ไว้ใจได้ใช่ไหม

สองป้าหลานออกจากบ้านของทนายธรณ์ในตอนเย็นของวัน ธรณ์ให้เธอบันทึกลายนิ้วมือเข้าออกห้องแต่ละห้อง เพราะว่าบ้านมีทั้งหมดสามห้องนอน ห้าห้องน้ำ หนึ่งห้องหนังสือบวกห้องทำงาน หนึ่งห้องรับแขก หนึ่งห้องนั่งเล่น หนึ่งห้องครัวและหนึ่งห้องกินข้าว

แทบทุกห้องต้องใช้ลายนิ้วมือในการเปิด โดยเฉพาะห้องนอนใหญ่ของคุณทนายที่ใช้ระบบสแกนหน้า แต่เธอก็ไม่แปลกใจเพราะบ้านเขาค่อนข้างมีของมีค่ามากมาย

“ป้าลี คุณธรณ์เขาไว้ใจได้ใช่ป้ะ” ฐิสาเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล ผู้หญิงวัยยี่สิบอย่างเธอต้องไปอยู่บ้านผู้ชายวัยเกือบสี่สิบแบบนั้นเธอก็แอบกลัวเหมือนกันนะ

“ไว้ใจได้ คุณธรณ์เขาไม่ใช่คนเจ้าชู้ ตั้งแต่ทำงานกับคุณธรณ์ห้าปี ไม่เคยเห็นคุณเขาพาผู้หญิงมาเลย” มาลีผู้มองธรณ์เป็นพ่อพระมาโดยตลอดเอ่ยปกป้อง

“เขาอาจจะเลี้ยงไว้ข้างนอกก็ได้” ฐิสาเอ่ยแย้ง คนฟังอย่างมาลีรีบเอ่ยแย้งทันที

“ไม่มี้! งานคุณธรณ์ยุ่งมากจะเอาเวลาไหนไปสนใจเรื่องผู้หญิง” คำพูดของมาลีทำให้ฐิสาวางใจ แต่ก็วางใจได้แค่นิดหนึ่ง ถ้าเขาคิดจะเคลมเธอบอกไว้เลยว่าโดนจระเข้ฟาดหางแบบไม่รู้ตัวนะ

“แต่ก็ดีกว่าอยู่บ้านเช่านี่” ฐิสาบอกกับผู้เป็นป้า ห้องข้าง ๆ เพิ่งมีคนย้ายมาอยู่ใหม่ท่าทางไม่น่าไว้วางใจเลยสักนิด

“เออ รีบเก็บของเถอะ ส่วนของใช้พวกนี้ที่ไม่จำเป็นต้องใช้เดี๋ยวป้าจะเอาไปฝากโกดังเพื่อน แกจะได้ไม่ต้องขนไปเยอะ อีกอย่างของใช้เรามันโลโซไม่เหมาะกับบ้านเขาหรอก”

ฐิสาพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของผู้เป็นป้า

“ป้าลีช่วยเล่างานที่ต้องทำให้ฟังอีกรอบสิคะ ฐิจะจดไว้” หญิงสาวอ่อนวัยกว่ายกไอแพดรุ่นเก่าที่ธรณ์เคยให้กับมาลีเมื่อปีก่อนขึ้นมาจดข้อมูล

เพราะห้องที่มีของบ้านเยอะแยะมากมาย การทำความสะอาดไม่จำเป็นต้องทำทุกวัน แต่ภายในหนึ่งสัปดาห์ต้องวนมาทำความสะอาดจนครบ

ส่วนห้องนอน ห้องทำงานซึ่งธรณ์ใช้ประจำ ต้องทำทุกวัน เสื้อผ้าต้องซักทุกวัน ทุกเช้าต้องมีอาหารเช้าอย่างง่าย ๆ ตรงนี้ฐิสาถือว่าดีเพราะเธอจะได้กินด้วยประหยัดเงินได้อีกนิด

มาลีอธิบายการทำงาน รายละเอียดต่าง ๆ ที่เธอพอจะจำได้ให้หลานสาวทั้งหมด มาลีสบายใจไม่น้อยที่ธรณ์รับฐิสาเข้าทำงานทั้งยังให้ที่พัก

“ยังไงป้าจะฝากเงินมาให้นะ”

มาลีบอกกับหลานสาว เงินเดือนแม่บ้านเดือนละหนึ่งหมื่นห้าพันบาทถามว่าพอใช้ไหม แน่นอนว่าพอสำหรับคนหนึ่งคน แต่ไม่พอจะเก็บเป็นค่าเทอมได้ ค่าเทอมฐิสายังต้องพึ่งพาผู้เป็นป้า แต่เธอจะพยายามเก็บเงินเพื่อให้พอสำหรับค่าเทอมโดยที่ไม่รบกวนป้า

 “ฐิจะพยายามเก็บเงินค่าเทอม ถ้าไม่ไหวจริงฐิถึงจะรบกวนป้านะคะ”

มาลีลูบผมหลานสาว มาลัยน้องสาวของเธอต้องจากโลกนี้ไปก่อนวัยอันควร ทิ้งลูกสาววัยหัวเลี้ยวหัวต่อไว้กับเธอที่เป็นญาติคนเดียว

ตั้งแต่รับฐิสามาอยู่ด้วยหลานสาวของเธอไม่เคยทำเรื่องให้ทุกข์ใจเลยสักครั้ง เป็นคนขยันและรักเรียน

“เรามาช่วยกันนะเจ้าฐิ อดทนอีกนิดอีกแค่สี่ปีเท่านั้น”

มาลีให้กำลังใจหลานและตัวเอง อีกแค่สี่ปีถ้าเรียนจบฐิสาต้องหางานดี ๆ ทำได้แน่นอน

“ค่ะป้า ถ้าไปอยู่ที่โน่นแล้วไม่มีความสุข ป้าต้องกลับมานะคะ อย่าทนเพราะรัก” มาลีหัวเราะกับคำพูดของหลานที่เป็นผู้ใหญ่เกินตัว

“เจ้าฐิเรายังไม่มีแฟน มาสอนป้าได้ไง”

“ฐิเห็นมาเยอะฟังมาเยอะค่ะ เวลาไปทำงานร้านเสริมสวย ร้านนวดหรือร้านกาแฟ ฟังจากคนมีประสบการณ์มาเยอะ ถ้าเป็นฐินะ ฐิจะไม่มีทางรักคนอื่นมากกว่าตัวเอง โดยเฉพาะผู้ชายที่ไม่ดีกับเรา”

มาลีหัวเราะและลูบหลังหลานสาวอย่างรักใคร่

“ดีมาก เจ้าฐิ รักตัวเองให้มาก ๆ ไม่มีใครรักเรา เราไม่ตายหรอก แต่เราจะตายถ้าเราไม่รักตัวเอง” หญิงสาววัยรุ่นพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของป้า

“ป้าก็เหมือนกันนั่นแหละ ถึงจะเป็นผัวคนแรกก็อย่าหลงหัวปักหัวปำ ถ้าเขาไม่รักก็กลับมา ยังมีฐิที่รักป้า”

สองป้าหลานกอดกันร้องไห้ ไม่อยากจากกันเลย แต่เมื่อชีวิตมีทางให้ต้องเดินทั้งฐิสาและมาลีก็ต้องเดินหน้า หวังแค่เพียงหนทางข้างหน้าจะทำให้ชีวิตของทั้งสองดีมากขึ้น