บทที่ 4

กลางดึก จู้ซีเหยาเปิดแอปจองตั๋ว ค้นหาเที่ยวบินตรงจากเมืองฮู่เฉิงไปสเปน

เธอเพิ่งจ่ายเงินเสร็จ ลู่โจวหนานก็พาเฉียวอี้หนิงเดินเข้ามาพอดี

“อาเหยา มีข่าวดีจะบอก อี้หนิงตกลงคบกับฉันแล้วนะ ฉันนี่ใช้ได้เลยใช่ไหม คนแรกที่มาบอกก็คือเธอ”

มองมือของทั้งสองที่จับกันแน่น จู้ซีเหยาพยักหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงเรียบเฉย

“ยินดีด้วย”

แววตาของเฉียวอี้หนิงเอ่อล้นไปด้วยความสุข เธอยิ้มเขินเล็กน้อย “ขอบคุณสำหรับคำอวยพรนะ ได้ยินคุณป้าจู้บอกว่าเธอบาดเจ็บหนัก ช่วงนี้อาการดีขึ้นบ้างหรือยัง? ฉันเอาซุปปลามาให้ ลองกินสักหน่อยนะ”

พูดไปด้วย เธอก็เร่งให้ลู่โจวหนานรีบตักซุปให้

เห็นเขายอมทำตามอย่างว่าง่าย จู้ซีเหยาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง กว่าจะได้สติ

“ขอบคุณนะ แต่ซุปปลาไม่ต้องหรอก”

พอได้ยินแบบนั้น สีหน้าของลู่โจวหนานก็เย็นลงทันที เขามองเธออย่างไม่พอใจ “นี่เป็นซุปที่อี้หนิงลงมือทำเอง ฉันก็ไม่ได้อยากให้เธอกินอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะอี้หนิงเป็นห่วงอาการบาดเจ็บของเธอ ฉันคงไม่ฝืนใจเอามาให้ด้วยซ้ำ แล้วเธอยังจะไม่รู้จักรับน้ำใจอีกเหรอ”

พูดไปด้วย เขาก็เทซุปใส่ชามแล้วยัดใส่มือเธอ บังคับให้เธอดื่มเดี๋ยวนั้น

จู้ซีเหยาอยากอธิบายสักสองสามคำ แต่กลับถูกเขากดข้อมือเอาไว้

ระหว่างยื้อกัน ชามก็ถูกปัดจนคว่ำ น้ำซุปร้อนสาดใส่บาดแผลของเธอเต็ม ๆ

“โอ๊ย!”

เธอเจ็บจนเหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผาก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ซีดเผือดราวกับกระดาษ

เฉียวอี้หนิงตกใจจนสะดุ้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด รีบหยิบทิชชู่ออกมาหมายจะช่วยเช็ดให้

ลู่โจวหนานกลัวว่าเธอจะโดนลวก รีบดึงตัวเธอไปกันไว้ด้านหลัง “อี้หนิง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก ตั้งแต่เด็กซีเหยาก็อึดจะตาย ไม่เป็นอะไรมากหรอก อย่าโทษตัวเองเลย”

มือของจู้ซีเหยาที่ถือกระดาษสั่นอยู่หลายครั้ง หน้าอกพลันแน่นอึดอัดขึ้นมา

วินาทีถัดมา พ่อจู้ก็ผลักประตูเข้ามา พอเห็นแผลของเธอเริ่มมีเลือดซึมอีกครั้ง ก็ตกใจจนรีบเรียกพยาบาลทันที

แม่จู้สงสารจนแทบไม่ไหว แต่ก็ยังฝืนใจเก็บซุปปลาไว้ พร้อมอธิบายกับเฉียวอี้หนิงอย่างใจเย็น

“อี้หนิง อาเหยาแพ้อาหารทะเล กินซุปปลาไม่ได้ น้ำใจของเธอพวกเรารับไว้แล้วนะ ขอบใจมาก”

ลู่โจวหนานยืนอึ้งอยู่กับที่ สีหน้าดูไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมาทันที

“ทำไมเธอไม่บอกตั้งแต่แรก?”

มองผ้าก๊อซที่ถูกเลือดย้อมจนแดง ใจของจู้ซีเหยาก็เต็มไปด้วยความขมขื่น

เมื่อก่อน เขาจำได้เสมอว่าเธอแพ้อะไรและไม่กินอะไร

ทุกครั้งที่ไปกินข้าวที่ร้านอาหาร เขาจะกำชับพนักงานซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่เอาอาหารทะเล ไม่เอาต้นหอม ไม่เอาผักชี

แต่ตอนนี้พอมีเฉียวอี้หนิง เขาก็มีแต่เธออยู่เต็มหัวใจเต็มสายตา เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ย่อมไม่มีทางจำได้อีก

หัวใจของคนเราน่ะ มีที่ว่างแค่นั้นเอง บรรจุได้เพียงคนคนเดียวเท่านั้น

คนคนนั้นที่เขารักที่สุด

เธอนิ่งเงียบอยู่นาน กว่าจะฝืนยิ้มตอบเขาออกไป

“นายไม่เคยเปิดโอกาสให้ฉันได้พูดเลย”

ภายในห้องผู้ป่วยเงียบงันราวกับไร้ชีวิต เฉียวอี้หนิงรู้สึกผิดจนแทบจะร้องไห้ออกมา

ลู่โจวหนานสงสารเธอ จึงไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนจะพาเธอออกไปทันที

เพราะแผลติดเชื้อ จู้ซีเหยาต้องนอนโรงพยาบาลต่ออีกสามวันกว่าจะได้ออกจากโรงพยาบาล

เวลาย้ายถิ่นใกล้เข้ามาทุกที คนในตระกูลจู้ทั้งบ้านต่างก็วุ่นอยู่กับการเก็บข้าวของ

พ่อจู้กับแม่จู้ยุ่งจนปลีกตัวไม่ได้ เลยเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ชุดหนึ่ง แล้วให้จู้ซีเหยาไปบ้านตระกูลลู่แทน

เธอเพิ่งก้าวเข้าประตู พ่อลู่กับแม่ลู่ก็รีบเข้ามาจับมือเธอไว้ พร้อมเอ่ยขอโทษไม่หยุด

“อาเหยา ขอโทษจริง ๆ นะ เธอกับโจวหนานมีความผูกพันกันมาตั้งหลายปี แต่ตอนเกิดอุบัติเหตุอันตรายขนาดนั้น เขากลับปกป้องแต่อี้หนิง ไม่สนใจเธอเลย จนทำให้เธอบาดเจ็บหนักขนาดนี้ ลุงกับป้ารู้สึกผิดจริง ๆ พวกเราจะให้เขามาขอโทษเธอแน่นอน”

จู้ซีเหยาส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนเอ่ยปลอบพวกเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“คุณเฉียวเป็นแฟนของโจวหนาน เขาปกป้องเธอก็เป็นเรื่องที่ควรอยู่แล้ว ส่วนฉันก็สบายดี ไม่ได้เป็นอะไรมาก ลุงกับป้าไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”

เห็นว่าเธอไม่ได้เก็บมาใส่ใจ พ่อลู่กับแม่ลู่ถึงค่อยคลายปมในใจลง

ทั้งสามคนพูดคุยทักทายกันอยู่พักหนึ่ง จากนั้นจู้ซีเหยาถึงค่อยเข้าเรื่องหลัก บอกพวกเขาว่าตระกูลจู้กำลังจะย้ายถิ่นไปอยู่ต่างประเทศ

พอได้ยินข่าวนี้แบบไม่ทันตั้งตัว พ่อลู่กับแม่ลู่ก็มีสีหน้าตกตะลึงทันที

“กะทันหันขนาดนี้เลยเหรอ?”

“เป็นการปรับธุรกิจของบริษัทค่ะ จริง ๆ เริ่มเตรียมกันมาตั้งแต่ครึ่งปีที่แล้วแล้ว เพิ่งจะมาสรุปกันได้ช่วงนี้เอง พ่อกับแม่เลยให้ฉันมาบอกลุงกับป้าเป็นพิเศษ”

เพื่อนเก่าที่คบกันมาหลายปีกำลังจะจากไป พ่อลู่กับแม่ลู่จึงรู้สึกสะเทือนใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอาลัยไม่อยากให้จาก “แล้วต่อไปจะกลับมาอีกไหม?”

จู้ซีเหยายิ้มเบา ๆ เสียงของเธอดังชัดเป็นพิเศษในห้องรับแขกที่เงียบงัน “ครั้งนี้ถ้าไปแล้ว ก็จะไม่กลับมาอีกแล้ว”

จังหวะนั้นเอง ลู่โจวหนานที่เพิ่งกลับมาก็ผลักประตูเข้ามา ก่อนจะขมวดคิ้วมองมาทางนี้

“ใครจะไม่กลับมาแล้ว?”