บทที่ 2

หน้าจอโทรศัพท์มือถือของฉันสว่างวาบขึ้นมา

มันคือข้อความเข้ารหัสลับจากทางตระกูล

"เครื่องบินส่วนตัวเตรียมพร้อมแล้ว พวกเราจะพากลับบ้านในอีกสามวัน"

เมื่อได้เห็นข้อความนั้น ความขยะแขยงชิงชังในใจของฉันก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น

ฉันกำลังจะจากไปอย่างถาวร... จนไม่คิดอยากจะเสียเวลามานั่งทะเลาะเบาะแว้งกับเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยซ้ำ

ฉันละมือออกจากซิปกระเป๋า หันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับสายตากร้าวร้าวแฝงการตั้งรับระแว็งของเขาตรง ๆ

เขาคงจะเตรียมสุนทรพจน์พ่นพิษร้ายใส่ฉันไว้เต็มประดาแล้วล่ะมั้ง

เขาคงกำลังเฝ้ารอให้ฉันสติแตกอาละวาดเหมือนพวกแม่บ้านขี้อิจฉา ร้องห่มร้องไห้ถามเรื่องการแต่งงาน หรือถามว่าทำไมแหวนทับทิมวงนั้นมันถึงได้พอดีกับไซส์นิ้วของเบียนก้านัก

แต่เขาคงต้องผิดหวังแล้วล่ะ

"คุณพูดถูกค่ะแจ็กซ์" ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท "ฉันทำเกินไปเอง เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกแล้วค่ะ"

...จะไม่มีวันเกิดขึ้นอีกเป็นอันขาด

แจ็กซ์ถึงกับชะงักทื่อไปทันที

สันกรามของเขาบดเข้าหากันแน่น แววตาฉายกระแสความสับสนมึนตงออกมาวูบหนึ่ง

หลังจากความเงียบงันผ่านไปครู่หนึ่ง ราวกับต้องการจะกลบเกลื่อนความผิดบาปในใจ เขาก็จิปากสบถ "เออ ให้มันจริงเหอะ" ก่อนจะเดินสะบัดก้นออกไปและปิดประตูใส่หน้าฉันเสียงดังปัง

คืนนั้นเขาไม่กลับมานอนที่บ้าน

เช้าวันต่อมา ฉันเดินก้าวเข้าไปในบริษัทเอเพ็ซ โฮดิ้งซ์ ตามปกติ

นี่คืออาณาจักรธุรกิจที่ฉันสร้างขึ้นมาด้วยสองมือเปล่าของตัวเอง

ไม่มีเงินสักดอลลาร์เดียวที่มาจากตระกูลวาเลริอาโน ไม่มีเส้นสายเชื่อมโยงกับพวกมาเฟีย

บัญชีทุกเล่มขาวสะอาดบริสุทธิ์ มันคือผลงานชิ้นโบแดงที่สมบูรณ์แบบที่สุดของฉัน

และในเมื่อฉันกำลังจะจากไป... ฉันก็จะหอบเอาผลงานทั้งชีวิตของฉันติดมือไปด้วย

ในจังหวะที่ฉันกำลังเซฟไฟล์พิมพ์เขียวชิ้นสุดท้ายลงในแฟลชไดรฟ์เข้ารหัสลับ ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานของฉันก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

คริส ผู้อำนวยการฝ่ายโปรเจกต์ เดินโซซัดโซเซเข้ามา ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับคนเห็นผี

"อเลสเซีย พวกเราแย่แล้วครับ!" น้ำเสียงของเขาสั่นเครืออย่างควบคุมไม่ได้

"พูดมา" ฉันเอ่ยโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์

"พวกเราแพ้ประมูลที่ดินฝั่งตะวันตกครับ! และที่ร้ายแรงกว่านั้นคือ... พวกเราโดนสั่งปรับตามเงื่อนไขในสัญญาเป็นเงินสูงถึงห้าล้านดอลลาร์เลยครับ!"

นิ้วมือของฉันที่กำลังเคาะคีย์บอร์ดพลันชะงักกึก

"ทำไม"

ดวงตาของคริสขึ้นเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำ เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเอ่ย "เมื่อคืนนี้บอสเมาค้างครับ ยายเบียนก้าเลยเป็นคนจัดการเช็กอีเมลแทน และอีผู้หญิงโง่นั่นก็ดันส่งไฟล์ราคาประเมินขั้นต่ำที่เป็นความลับขั้นสูงสุดของพวกเรา ตรงดิ่งไปให้บริษัทคู่แข่งเลยครับ! งานที่คนในทีมหลังขดหลังแข็งทำมาทั้งปี... พังพินาศหมดเลยครับ!"

ฉันกระชากเอกสารรายงานความเสียหายค่าปรับก้อนนั้นมาจากโต๊ะ ก่อนจะก้าวฉับ ๆ ตรงดิ่งไปยังห้องทำงานของประธานบริหารทันที

ฉันผลักประตูเปิดออกอย่างแรง ทว่าภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้หน้าอกของฉันบีบรัดด้วยความจุกแน่นไปเสี้ยววินาที

เบียนก้ากำลังนอนทอดกายอยู่อย่างอ่อนแรงบนโซฟาเบดที่มุมห้อง

แจ็กซ์เป็นคนซื้อโซฟาเบดตัวนั้นให้ฉัน... ในตอนที่ฉันทำงานหนักจนกระเพาะเลือดออกเพราะไม่ได้หลับไม่ได้นอนติดต่อกันครึ่งเดือน เขาซื้อให้เพราะเขาเคยเป็นห่วงและใส่ใจฉัน

ทว่าในตอนนี้ กลับมีผู้หญิงคนอื่นลงไปนอนเสวยสุขอยู่บนนั้นแทน

และแจ็กซ์ผู้สูงส่งและทรงอำนาจ... ก็กำลังก้มลงประคองแก้วน้ำป้อนให้หล่อนดื่มด้วยตัวเอง

เมื่อเห็นฉันเดินเข้ามา เบียนก้าก็รีบผุดลุกขึ้นนั่งทันที

"อเลสเซียคะ..." หล่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ใบหน้าซีดเซียวดูน่าเวทนาสงสาร "อย่าเข้าใจผิดนะคะคุณ น้ำตาลในเลือดของฉันมันต่ำก็เลยเกิดหน้ามืดขึ้นมา แจ็กซ์แค่สงสารก็เลยช่วยเอาน้ำกลูโคสมาให้ฉันทานเฉย ๆ ค่ะ..."

ฉันไม่ได้ปรายสายตามองหล่อนเป็นรอบที่สองเลยด้วยซ้ำ

ฉันเดินตรงดิ่งไปที่โต๊ะทำงาน ก่อนจะกระแทกเอกสารรายงานค่าปรับห้าล้านดอลลาร์ลงตรงหน้าแจ็กซ์อย่างแรง

"ราคาประเมินฝั่งตะวันตกรั่วไหล ดีลนี้พังพินาศเรียบร้อย และเราโดนค่าปรับอีกห้าล้านดอลลาร์ค่ะ"

ฉันจ้องมองใบหน้าที่กำลังตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูกของเขา "ใครจะเป็นคนจ่ายเงินก้อนนี้คะ?"

แจ็กซ์สปริงตัวลุกขึ้นยืนและคว้าเอกสารไปดู สีหน้าของเขาพลันถอดสีและมืดมนลงทันตา

เบียนก้าที่ทำท่าเหมือนจะ 'หมดแรง' เมื่อกี้ เริ่มบีบน้ำตา ไหลพรากอาบสองแก้มทันที

"ฉันขอโทษค่ะ... ทั้งหมดมันเป็นความผิดของฉันเอง!" หล่อนถลันเข้ามากอดโต๊ะทำงาน ละเลงบทบาทการแสดงที่สมควรได้รับรางวัลออสการ์สาขาการละคร

"เมื่อคืนแจ็กซ์เมามากจนหัวหมุนไปหมด ฉันก็แค่... แค่อยากจะช่วยแบ่งเบาภาระงานของเขาเฉย ๆ ค่ะ... ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะคะ!"

หล่อนหันไปทางแจ็กซ์ พลางเอ่ยอ้อนวอนทั้งน้ำตา "แจ็กซ์คะ เชื่อฉันนะ! ฉันจะยอมไปกราบอ้อนวอนบริษัทคู่

แข่งเองค่ะ!

ให้ฉันคุกเข่าอ้อนวอนพวกเขาก็ยอม! ฉันจะไปบอกพวกเขาเองว่าเป็นความผิดพลาดของฉันคนเดียว และกราบขอโอกาสให้พวกเราอีกสักครั้งนะคะ!"

หล่อนคงคาดไม่ถึงว่าแจ็กซ์จะเอาแต่นั่งนิ่งเงียบกริบ และไม่ได้เอ่ยปากห้ามปรามหล่อนเลยสักคำ

คริสที่ยืนอยู่ข้างหลังฉัน ได้แต่แค่นหัวเราะออกมาด้วยความรังเกียจเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด

ฉันก้มลงมองดูการแสดงอันจอมปลอมและตื้นเขินของเบียนก้า

"กราบอ้อนวอนงั้นเหรอ? คุกเข่างั้นเหรอ?" น้ำเสียงของฉันราบเรียบไร้ความรู้สึก "เบียนก้า... เธอคิดว่าวอลล์สตรีทมันคือมูลนิธิการกุศลหรือไง? มุกตื้น ๆ หน้าสมเพชแบบนี้ของเธอ มันใช้ได้ผลแค่กับไอ้หน้าโง่ที่หัวสมองคิดแต่เรื่องใต้สะดือเท่านั้นแหละ"

เมื่อโดนต้อนจนมุมจนไปไม่ถูก หล่อนก็เริ่มหาทางลงให้ฉากละครฉากนี้ไม่ได้

หล่อนมองมาที่ใบหน้าเรียบนิ่งอันว่างเปล่าของฉัน สลับกับใบหน้าที่โกรธจัดจนอยากจะฆ่าคนของคริส

เสียงสะอื้นของหล่อนพลันขาดตอน ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะทำทีเป็นเอนเอียงไปมาอย่างอ่อนแรง

"ฉัน... ฉันเวียนหัวไปหมดแล้ว..."

ยังไม่ทันที่หล่อนจะพูดจบประโยคด้วยซ้ำ ดวงตาของหล่อนก็เหลือกขึ้นข้างบน ก่อนจะทิ้งตัวล้มตึงลงไปกองกับพื้นห้องทันที

"เบียนก้า!"

แจ็กซ์หลุดอุทานเสียงหลงและรีบพุ่งตัวอ้อมโต๊ะทำงานไปหาหล่อนโดยไม่เสียเวลาคิดเลยแม้แต่วินาทีเดียว

ช้อนร่างของหล่อนขึ้นมาโอบกอดไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม

เขาเงยหน้าขึ้นมา ตวัดสายตาจ้องมองฉันด้วยความเคียดแค้นชิงชังอย่างถึงที่สุด

"ทำแบบนี้มันสะใจเธอพอหรือยัง?!"

แจ็กซ์โอบกอดหล่อนไว้แน่นแนบกับอก พลางรามลั่นผ่านไรฟันที่บดเข้าหากันแน่น "หล่อนก็ยอมรับความผิดของตัวเองแล้วไง! ถึงขั้นออกปากว่าจะยอมไปคุกเข่าอ้อนวอนเพื่อบริษัทด้วยซ้ำ! นี่เธอคิดจะบีบคั้นหล่อนให้ตายคามือเลยหรือไงฮะ?!"

เขาจ้องมองฉัน... ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างรุนแรง

"อเลสเซีย... เธอนี่มันเป็นพวกชอบจ้องจะขย้ำคอหอยคนอื่นให้ตายคามืออยู่เรื่อยเลยนะ!"