เข้าสู่ระบบบรรยากาศรอบลานหินหน้าจวนกลับร้อนระอุไปด้วยความตึงเครียด
แม่นมเฒ่าผู้หยิ่งยโสเมื่อครู่บัดนี้หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษขาว ร่างของนางยังคงทรุดอยู่บนพื้นเนื่องจากแรงตบของจางจิ่วเม่ย มุมปากยังคงเปื้อนเลือดจากแรงสะบัดมือของหญิงสาว
ตอนแรกนางยังพยายามทำใจดีสู้เสือ หวังใช้อำนาจของฮูหยินใหญ่แห่งจวนตระกูลจางข่มขู่
แต่เมื่อได้ยินคำว่า ‘กบฏ’ และเห็นท่าทีเฉียบขาดของไร้ความลังเลของเจ้านายสาวตรงหน้า ความกลัวก็เข้าจู่โจมร่างของนางอย่างสมบูรณ์
นางมิใช่คนโง่เง่า
เมื่อเห็นว่าผู้คุ้มกันของจวนอู๋เริ่มเคลื่อนไหวไปตามคำสั่งของจางจิ่วเม่ย นางก็รู้ตัวแล้วว่าตนเองถึงคราวซวยแล้วจริง ๆ
"ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าน้อยสมควรตาย ได้โปรดเมตตาให้อภัยข้าด้วยเถิด!" หญิงชรารีบคุกเข่าก้มศีรษะกระแทกพื้นจนเกิดเสียงกระทบหินดัง
ตึก! ตึก! ตึก!
"ข้า...ข้าน้อยมันแก่จนโง่เง่าไปหมดแล้วเจ้าค่ะคุณหนู" น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "...ที่บังอาจล่วงเกินเจ้านายเช่นคุณหนูใหญ่ ข้าน้อยรู้ตัวแล้วเจ้าค่ะ! ได้โปรดเมตตาข้าเถอะ!"
แต่จางจิ่วเม่ยหาได้ตอบรับคำขอนั้นไม่ หญิงสาวปล่อยให้หญิงชราโขกศีรษะกับพื้นอีกหลายครั้งเพื่อรอคอยให้คุณหนูอย่างจางจิ่วเม่ยที่นางเคยดูแคลน คุณหนูที่อดีตคิดว่าอ่อนแอ ยอมให้อภัย
ทว่า...
ตึก! ตึก!
เสียงศีรษะกระทบพื้นหินดังต่อเนื่อง จนนางรู้สึกถึงของเหลวอุ่น ๆ ไหลลงมาตามข้างแก้ม เลือดไหลซึมออกมาจากหน้าผากที่แตกของตนเองเป็นสาย
แต่แม่นมเฒ่ายังคงไม่ได้ยินคำพูดใดจากจางจิ่วเม่ย
หญิงชราสั่นสะท้าน เงยหน้าขึ้นด้วยความหวังว่าคุณหนูของนางจะยอมใจอ่อนเอ่ยปากให้หยุด แต่สิ่งที่นางเห็นคือ...
รอยยิ้มมุมปากของจางจิ่วเม่ย
รอยยิ้มของหญิงสาวที่มีแววตาน่ากลัวอย่างยิ่ง!
"มองข้าทำไม" น้ำเสียงของนางเยียบเย็น "หากรู้สึกผิดจริง โขกหัวขอโทษข้าต่อสิ!"
“คะ คุณหนู...”
"โขกจนกว่าข้าจะหายเคืองเจ้า!"
“เจ้าค่ะ”
ตึก! ตึก! ตึก!
หญิงชราหมดทางเลือก นางกัดฟันโขกศีรษะลงไปกับพื้นอย่างต่อเนื่อง หลายสิบครั้งจนศีรษะเต็มไปด้วยเลือด
เหล่าผู้คุ้มกันของตระกูลอู๋ยืนดูด้วยความสาสมใจ ผิดกับผู้คุ้มกันสาวใช้จากตระกูลจางที่อยู่รอบ ๆ ต่างมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกสะท้อนใจ
แต่จางจิ่วเม่ยกลับยังคงยืนมองอย่างสงบนิ่ง ราวกับไม่รู้สึกสงสารอะไรเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งแม่นมเฒ่าร่างอ่อนแรงจนแทบทรุดนอนลงไปกับพื้น เสียงโขกศีรษะค่อย ๆ ช้าลง
หญิงสาวจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "พอแล้ว"
ตึก!
หญิงชราหอบหายใจ นางรู้สึกเหมือนเพิ่งหลุดพ้นจากขุมนรก
“ข้าเห็นถึงความจริงใจในคำขอโทษของเจ้าแล้ว...ลุกขึ้น"
“อะ เอ่อ...” แม่นมไร้เรี่ยวแรงจะลุกขึ้นยืนจริง ๆ เวลานี้รู้สึกราวกับถูกไม้ด้ามใหญ่ตีหัวสักร้อยทีก็ไม่ปาน
“หรือยังอยากทำต่อ ข้าเองก็ไม่ติดนะที่จะรอเจ้าโขกศีรษะต่อย่อมได้”
“ละ ลุกแล้วเจ้าค่ะ”
แม่นมเฒ่ารีบควักมือให้สาวใช้ฝ่ายตนเองที่มาด้วยกันพยุงร่างตนเองขึ้นมาอย่างยากลำบากเนื่องจากให้ลุกด้วยตนเองนั้นไม่ไหวจริง ๆ ในเวลานี้เพราะเลือดจากหน้าผากยังคงไหลซึมลงมาเป็นสาย
"พวกเจ้าไม่ต้องไปตามเจ้าหน้าที่ทางการแล้ว"
จางจิ่วเม่ยกล่าวพลางสะบัดมือให้ผู้คุ้มกันของนางถอยออกไป
"เพราะเหตุใดท่านพ่อจึงส่งพวกเจ้ามาที่นี่เพื่อรับข้ากลับเมืองหลวง"
หญิงชราที่บาดเจ็บจนใกล้หมดสติ ฝืนพูดออกมาอย่างยากลำบาก
"นายท่านและฮูหยินใหญ่ คิดถึงคุณหนูใหญ่มากเจ้าค่ะ จึงให้บ่าวมารับตัวคุณหนูกลับบ้าน...คุณหนูอยู่ที่นี่ คงลำบากมาก กลับไปเมืองหลวงกับพวกเราเถิดนะเจ้าคะ"
"หึ..." จางจิ่วเม่ยหัวเราะเยาะในลำคอ "ท่านพ่อและฮูหยินคิดถึงข้าอย่างนั้นหรือ?"
บทที่ห้าสิบห้าอย่าขยับรุนแรง...ห้ามขยับเพคะราตรีเคลื่อนคล้อยมา ดวงจันทร์ทอแสงเย็นเยียบทอแสงสาดส่องลงมายังพื้นดินเบื้องล่างของก้นเหวแห่งหนึ่ง...เนื่องจากมีต้นไม้ขึ้นสูงมากมายจึงทำให้มีแสงสว่างส่องลงมาบ้างเล็กน้อยบรรยากาศกลายเป็นเงาเงียบสงัดปกคลุมรอบบริเวณราวกับม่านหมอกมืดบางเบาเสียงลมพัดผ่านปลายหญ้าไหวระริก บนพื้นเกลื่อนไปด้วยเศษไม้ เศษผ้า และซากรถม้าแตกกระจายราวกับเป็นเครื่องยืนยันว่าเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน ที่นี่เพิ่งเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงขึ้นและแน่นอนมีม้าตัวหนึ่งนอนแน่นิ่งไร้ลมหายใจไปเสียแล้ว ไม่ไกลตัวม้ามีร่างบุรุษใบหน้าปิดด้วยผ้าสีดำนอนสิ้นใจอยู่ข้าง ๆ ไม่ต่างกัน ขณะที่มีอีกสองชีวิตยังคงได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกนอนสลบอยู่ไม่ไกลออกไปบนพื้น หนึ่งในนั้นนอนนิ่งไร้การเคลื่อนไหว ส่วนอีกหนึ่งชีวิต...เริ่มเคลื่อนไหว สิ่งแรกที่ขยับคือเปลือกตาบางที่ใช้แรงในการควบคุมน้อยที่สุดจางจิ่วเม่ยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากเย็นโลกเบื้องหน้าของนางยังพร่ามัว ยังดีที่มีแสงจันทร์จากเบื้องบนพอมองเห็นสิ่งแวดล้อมรอบกายได้บ้างไม่มากก็น้อย“ที่นี่คือ…”น้ำเสียงแผ่วหลุดออกมาเพียงในลำคอแห้งผาก หญิงสาวพยายามขยับ
บทที่ห้าสิบสี่เสียงสุดท้ายที่ได้ยิน“เตรียมพร้อมไว้ซื่อหลิน บางทีพวกเราอาจถูกจู่โจม”รถม้าคันหรูยังคงเคลื่อนตัวไปข้างหน้า หากแต่ไม่ใช่ในเส้นทางที่ควรจะเป็นอีกต่อไปจางจิ่วเม่ยก้มมองพื้นรถม้าที่สั่นสะเทือนเล็กน้อยเป็นจังหวะ ต่างจากเมื่อตอนขาไปในตัวเมืองโดยสิ้นเชิง และความผิดปกติยิ่งทวียิ่งขึ้นเมื่อเสียงล้อบดผ่านทางที่ขรุขระมากขึ้นเรื่อย ๆ สองข้างทางเริ่มไร้ร่องรอยของผู้คนและสิ่งปลูกสร้าง“นี่ไม่ปกติแล้วล่ะ…” นางพึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบาแต่ดวงตาคมกริบ“เจ้าว่าอย่างไรนะ” เหยียนซื่อหลินเงยหน้าขึ้นจากการสนทนา สังเกตความตึงเครียดในแววตาของสหายใหม่“เราไม่ได้อยู่ในเส้นทางเดิม พวกมันพาเราไปที่อื่น”ยังไม่ทันพูดจบ รถม้าก็สั่นสะเทือนแรงขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงปึงและแรงสั่นสะเทือนมาจากข้างบนหลังคาหญิงสาวทั้งสองสะดุ้งหันไปมองหน้ากัน เหมือนว่ามันคือเสียงของใครบางคนกระโดดขึ้นมาบนหลังคารถม้า“มีคนอยู่บนหลังคา” จางจิ่วเม่ยขบกรามแน่นเพียงครู่เดียวเสียงกระแทกดังขึ้นอีกครั้งตรงประตูทางเข้าเป็นคนร้ายในชุดดำมิดชิดผลักบานประตูเปิดเข้ามาอย่างรุนแรง“อย่าแม้แต่จะขยับ” เสียงทุ้มต่ำกดดัน พร้อมมีดสั้นเงาวาวแนบ
บทที่ห้าสิบสามบางทีพวกเราอาจถูกจู่โจม“ว่าแต่คุณหนูท่านนี้คือ…”คุณหนูเหยียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะประสานมือคำนับแล้วกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงกล้าหาญ“หม่อมฉันเหยียนซื่อหลิน บุตรีคนโตของแม่ทัพเหยียนจวินเฉิงเพคะ”“หืม…” หวางชุนเทียนพยักหน้าเบา ๆ อย่างมิได้ใส่ใจมากนัก “บุตรีแม่ทัพอาวุโสเหยียนนี่เอง”“เพคะ”“อืม...” องค์รัชทายาทรับคำอย่างเรียบง่าย ไม่มีท่าทีตอบสนองใดเป็นพิเศษ ก่อนจะหันกลับมาทางจางจิ่วเม่ยอีกครั้งราวกับว่าประโยคนั้นเป็นประโยคสุดท้ายที่ต้องการสนทนากับนาง ในที่สุดเหยียนซื่อหลินที่แม้ยืนอยู่ข้างกายจางจิ่วเม่ยก็คล้ายถูกตัดขาดออกจากบทสนทนาของพวกเขาสองคนเหยียนซื่อหลินยืนนิ่ง น้ำเสียงขององค์ชายที่เอ่ยชมสตรีผู้อื่นอยู่เบื้องหน้า ทุกถ้อยคำกลับฝังลึกลงในใจนางยิ่งกว่าเข็มปลายแหลมที่แทงไม่ให้เลือดออกทว่าทำให้เจ็บปวดทรมานอยู่ข้างในไม่เป็นไรเหยียนซื่อหลินปลอบใจตนเอง นางเพียงเคยฝันว่าเพียงได้เข้าใกล้บุรุษผู้เพียบพร้อมผู้นี้ เพียงแสดงความสามารถให้อยู่ในสายตาบ้าง ขอแค่เพียงให้เขาสนพระทัยสักเล็กน้อย เขาไม่จำเป็นต้องเหลียวมองสตรีต่ำต้อยเช่นนางก็ได้ทว่าพอเอาเข้าจริง การได้เห็นว่าสายตาของบุ
บทที่ห้าสิบสองเป็นศัตรูกันอย่างแท้จริงในขณะนั้นเองเมื่อเสียงกลอนประตูถูกปลดออก แสงแดดภายนอกก็สาดเข้ามากระทบพื้นพรมโดยมีจางจิ่วเม่ยยืนสีหน้านิ่งอยู่ตรงขอบบานประตู มองกลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้า มีเหยียนซื่อหลินยืนกอดอกอยู่เบื้องหลังอีกทีกลายเป็นฝ่ายเดียวกันไปโดยปริยายนางกำนัลในชุดสีน้ำเงินใบหน้าเคร่งเครียดยามมองเข้าไปข้างใน และเบื้องหลังของนางมีทหารสามนายยืนเรียงแถวในท่าทางคล้ายพร้อมบุกเข้าไป“พวกเจ้าต้องการทำอะไร”“ใช่ เจ้าพาทหารมาหน้าตำหนักของข้า...ด้วยเหตุใด”นางกำนัลสะดุ้งไปวูบหนึ่ง ก่อนโค้งศีรษะลงตัวสั่นแล้วเอ่ยว่า “หม่อมฉันได้ยินเสียงหนูดังจากข้างในตำหนักขององค์หญิงเพคะ จึงคิดว่าควรรีบกำจัดด้วยเกรงว่าจะทำความเสียหายกับของมีค่าและทำให้องค์หญิงตกพระทัย”“เสียงหนูอย่างงั้นหรือ” จางจิ่วเม่ยแค่นหัวเราะเบา ๆ “แล้วเหตุใดจึงไม่แจ้งขันทีดูแลตำหนักวังหลัง แต่เจ้ากลับไปพาทหารเฝ้าประตูวังมายังตำหนักของสตรีแทน” น้ำเสียงของจางจิ่วเม่ยเยือกเย็นยิ่งนัก ดวงตาคมกริบประดุจคมมีดสลักใจ “เจ้ามีเหตุผลในการกระทำสิ้นคิดนี้หรือไม่”นางกำนัลผู้นั้นเริ่มหน้าเสีย “หม่อมฉัน...หม่อมฉันเห็นว่าทหารคล่องแคล่วกว่าจึง
บทที่ห้าสิบเอ็ดความหวังดีของคุณหนูเหยียนหลังจากกิจกรรมยิงธนูบนหลังม้าจบลง บรรยากาศในงานขี่ม้าชมบุปผาเริ่มผ่อนคลายลง บรรดาสตรีและเหล่าบุรุษต่างแยกย้ายกันกลับไปยังตำหนักเปลี่ยนชุดเพื่อถอดอาภรณ์ขี่ม้า แล้วเปลี่ยนกลับเป็นเดิมที่ใส่มาตั้งแต่แรกจางจิ่วเม่ยเองก็เช่นกันเดินตามเส้นทางเลียบแนวไม้ตามนางกำนัลที่ดูแลจนไปถึงตำหนักเปลี่ยนชุด หญิงสาวหรี่ตามองตำหนักไม้หลังเล็กที่ปลูกในมุมลับของสวนหลวง ริมชายป่าเงียบสงัด มีเพียงนางกำนัลอีกหนึ่งคนยืนรอรับอยู่หน้าประตู“มีเพียงข้าคนเดียวที่ใช้งานตำหนักนี้หรือ…” เอ่ยถามขณะกวาดสายตาสำรวจไปรอบ ๆ บริเวณ “เพคะ เนื่องจากในงานสตรีฐานะสมาชิกของราชวงศ์จะถูกจัดตำหนักให้ทรงเปลี่ยนชุดแยกเพคะ งานในวันนี้มีฝ่ายสตรีมีเพียงองค์หญิงหนิงเย่วท่านเดียวที่เข้าร่วมงานเพคะ”“อืม”ตำหนักเปลี่ยนเครื่องแต่งกายที่ถูกจัดไว้อย่างสันโดษก็ช่าง…เหมือนกับดักที่ถูกใครบางคนวางหมากล่อเหยื่อให้นางเข้าไปติดกับดี ๆ เหลือเกินดวงตาคู่งามหรี่ลงเล็กน้อยขณะมองประตูที่เปิดแง้มอยู่ก่อนที่นางจะได้ก้าวขาเข้าไป เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากเบื้องหลัง“องค์หญิงหนิงเย่ว!”จางจิ่วเม่ยหันกลับมาโดยอัตโนมัติ
บทที่ห้าสิบในอดีตพวกเราสองพี่น้องรักใคร่“ข้าคิดถึงพี่หญิงของข้า…พี่จางจิ่วเม่ย อย่างไรเล่าเจ้าคะท่านขันที...” หลินถงหันไปประสานมือคำนับเล็กน้อยต่อหน้าฮองเฮา “หม่อมฉันเคยได้ยินจากอาจารย์ที่สินพวกเราในวัยเยาว์ชมว่าท่านพี่ยิงธนูได้แม่นยำไม่แพ้บุรุษ ทั้งยังขี่ม้าฝึกบ่อยจนชำนาญ เสียดายที่ไม่ค่อยชอบแสดงฝีมือต่อหน้าผู้คนเจ้าค่ะ”นางพูดพร้อมทำสีหน้าเสียดายเล็กน้อย พลางเหลือบตาไปทางพี่สาว ราวกับเป็นเพียงน้องสาวผู้น่ารักที่อยากให้คนได้เห็นความสามารถของพี่หญิงตนเอง“อย่างนั้นเองรึ”“หม่อมฉันภูมิใจในตัวพี่จิ่วเม่ยมากตั้งแต่เล็กที่กล้าพูดขนาดนี้เป็นเพราะอยากให้ทุกท่านได้ชื่นชมฝีมือของพี่หญิงบ้าง เผื่อจะทำให้ท่านทั้งหลายรู้ซึ้งถึง…ความเก่งกาจของสตรีมิได้จำกัดอยู่แค่การเย็บปักถักร้อยเพคะ”ฮองเฮาเลิกพระคิ้ว พลางหันพระพักตร์มองจางจิ่วเม่ยที่นั่งเงียบมาเนิ่นนาน“เช่นนั้น…องค์หญิงหนิงเย่ว เจ้าคิดเช่นไรเล่า”จางจิ่วเม่ยลุกขึ้นอย่างสงบ ก้าวเดินตรงออกมากลางลานอย่างไม่เร่งรีบ ดวงหน้านิ่งเรียบราวกับคลื่นลมบนผิวน้ำยามไร้สายลมพวกเราสองพี่น้องไม่เคยเรียนยิงธนูหรือขี่ม้าในตอนเด็กเสียหน่อย น้องสาวผู้นี้ของจาง







