แชร์

คงกลัว

ผู้เขียน: น้องเหม่ยเหมย
last update วันที่เผยแพร่: 2026-09-30 11:25:05

คงกลัว

“เจ้าค่ะ”

"คิดถึงและคงกลัวข้าลำบากถึงขนาดส่งรถม้าเก่าซอมซ่อเช่นนั้นเดินทางไกลมารับข้ากลับจวนเลยรึ"

แม่นมเฒ่ารู้ทันทีว่าหากนางกล่าวอะไรออกไป จะกลายเป็นคนที่ถูกระบายโทสะอีกครั้งดังนั้นปากคล้ำจึงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ก่อนที่ร่างของนางจะยิ่งหวาดกลัวจนตัวสั่น เมื่อได้ยินประโยคถัดมาของหญิงสาว

"หากเจ้ายังไม่พูดความจริงอีก...ข้าจะให้เจ้าโขกศีรษะต่อ"

ดวงตาของแม่นมเฒ่าเบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่น นางรีบคุกเข่าลงต่ำกว่าเดิม ร่างกายสั่นเทาไปหมด

"ข้า...ข้าน้อยบังอาจ... มิกล้าโป้ปดต่อไปแล้วเจ้าค่ะ! ความจริงก็คือ...ฮ่องเต้ทรงมีพระราชโองการลงมาที่จวนตระกูลจาง ให้เรียกตัวองค์หญิงบุญธรรมไปเข้าเฝ้าพระองค์โดยเร็วที่สุดเจ้าค่ะ"

บรรยากาศเงียบลงฉับพลัน

จางจิ่วเม่ยหรี่ตาลง

"ที่แท้ก็เพราะมีเหตุจำเป็น...จึงสร้างเรื่องทำดีกับข้านี่เอง" นางถอนหายใจยาว ก่อนเอ่ยเสียงเย้ยหยัน "สงสัยว่าท่านพ่อกับฮูหยินใหญ่ของข้านั้นลืมอดีตที่เคยทำไว้กับข้าแล้วกระมัง"

“...”

“ได้ ข้าจะกลับไปในอีกสองวัน”

จางจิ่วเม่ยแสยะยิ้มก่อนหันหลังเดินเข้าจวน โดยมิแม้แต่จะหันกลับไปมองแม่นมเฒ่าที่กำลังนั่งคุกเข่าตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลัง

ดวงตาของหญิงสาวเป็นประกายเย็นชา...

'หากพวกเขาคิดว่าข้ายังเป็นสตรีอ่อนแอยอมถูกจับโยนไปโยนมาเช่นในอดีต พวกเขาคิดผิดมหันต์'

ภายในจวนตระกูลอู๋ บรรยากาศในลานกว้างเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเหล่าเด็กน้อย

ลานแห่งนี้เป็นสนามสำหรับเล่นของคุณหนูน้อยผิงผิง วันนี้มีเพียงเด็กสี่คนวัยเดียวกัน และหญิงชราผู้หนึ่งที่มีเรือนผมขาวโพลน อู๋ชิวอิ่ง กำลังนั่งเอนตัวพิงเก้าอี้ หาวออกมาหลายครั้ง สายตาของนางเริ่มพร่ามัวเพราะเลยเวลานอนกลางวันไปมากแล้ว

สาวใช้คนหนึ่งที่คอยปรนนิบัติหญิงชราอยู่ตลอดรีบเข้ามาถามอย่างนอบน้อม

"นายหญิงเจ้าคะ จะเข้าห้องไปพักเลยหรือไม่เจ้าคะ"

อู๋ชิวอิ่งลังเลเล็กน้อย นางกวาดตามองรอบ ๆ ตอนนี้จางจิ่วเม่ย หลานสาวของนางยังไม่กลับจากการรับแขก นางไม่แน่ใจว่าเหตุใดแขกเหล่านั้นถึงใช้เวลานานเช่นนี้

"อืม... หลานสาวข้ายังไม่กลับ ข้าควรจะรอ..."

"นายหญิงเจ้าคะ..." สาวใช้กล่าวเสียงนุ่ม "คุณหนูคงใกล้กลับมาแล้ว อีกอย่าง...ที่นี่เป็นบ้านของเราเอง ไม่มีทางมีอันตรายมาทำร้ายเด็กทั้งสี่คนนี้ได้หรอกเจ้าค่ะ"

หญิงชราครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า "อืม ก็จริง ข้าจะไปพักเสียหน่อย"

"เช่นนั้นบ่าวจะพาท่านเข้าไปพัก แล้วจะรีบออกมาเฝ้าคุณหนูน้อยต่อ ไม่ต้องเป็นห่วงนะเจ้าคะ"

อู๋ชิวอิ่งจึงยอมให้สาวใช้สองคนช่วยพยุงพานางเข้าเรือนไปพักผ่อน

ทางด้านเด็กทั้งสี่คนที่นั่งเล่นกับตัวไหมซึ่งเอามาจากโรงทอผ้าตระกูลอู๋ พวกนางเริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย จึงเงยหน้ามองหน้ากัน ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน

"พวกเราเบื่อแล้ว หาการละเล่นอื่นกันเถอะ!"

"ซ่อนหาดีหรือไม่"

"ดี! ดี! ข้าอยากเล่นซ่อนหา"

"เช่นนั้นอาเซียวเป็นคนหา พวกเราทั้งหมดไปซ่อนกันเถอะ!"

เมื่อเด็กน้อยทั้งสี่คนตกลงกันได้ ก็เริ่มต้นเล่นซ่อนหา

"หนึ่ง...สอง...สาม..."

ผิงผิงเป็นเด็กชอบเอาชนะอย่างยิ่ง เด็กน้อยจึงรีบวิ่งไปหาที่ซ่อนทันทีที่สหายเริ่มนับ

"หึหึ! ข้าเป็นเจ้าของจวน ข้ารู้ทุกซอกทุกมุมของที่นี่ ไม่มีทางหาเจอแน่"

ความคิดซุกซนแล่นเข้ามาในหัวของเด็กหญิง เมื่อไม่นานมานี้ ผิงผิงเพิ่งเจอช่องหมารอดข้างหลังจวน ช่องเล็ก ๆ ที่พอให้ร่างเล็กของนางมุดผ่านไปได้

"คิก คิก เช่นนี้อาเซียวก็หาไม่เจอแล้ว"

ผิงผิงหัวเราะเบา ๆ อย่างตื่นเต้น ก่อนจะรีบวิ่งไปทางนั้นทันที โดยไม่รู้เลยว่าวันนี้...โชคชะตากำลังจะเล่นตลกกับเด็กน้อย

เมื่อผิงผิงรอดผ่านช่องกำแพงเล็ก ๆ ไปอยู่ข้างหลังนอกกำแพงจวนได้สำเร็จ นางคิดว่าตนเองฉลาดนัก ซ่อนตัวได้ดีที่สุดในบรรดาเด็กทั้งหมด

แต่ยังไม่ทันได้ยิ้มร่าดี

"อ๊ะ"

เงาดำบางอย่างเคลื่อนมาทางร่างเล็กอย่างรวดเร็ว

ก่อนที่เด็กน้อยจะทันรู้ตัว...

ผึง!

ถุงกระสอบใบใหญ่ถูกคลุมลงมาทับตัวนางเสียแล้ว

"!!"

"อื้อ อื้อออ"

ผิงผิงดิ้นรนสุดกำลัง มือน้อยสะบัดแขนและขาด้วยความตกใจสุดขีด แต่แรงของเด็กสี่หนาวมิอาจเทียบกับร่างสูงใหญ่ที่กำลังจับตัวเด็กน้อยได้

มือแข็งแรงของใครบางคนรวบตัวเด็กน้อยแน่น อุ้มขึ้นพาดบ่า ก่อนเร่งฝีเท้าจากไปในความเงียบงัน

"ปล่อยนะ! ปล่อย..."

"ช่วยผิงผิงด้วย"

เสียงของนางถูกกลืนไปในถุงกระสอบ เสียงหัวเราะของสหายที่ยังคงเล่นซ่อนหาอยู่ด้านในจวน ห่างไกลออกไปทุกที...

เด็กน้อยดิ้นรนเท่าไรก็ไม่อาจหลุดพ้น ไม่รู้ว่ากำลังถูกพาไปที่ไหนก็มิอาจคาดเดาได้

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย   55อย่าขยับรุนแรง...ห้ามขยับเพคะ

    บทที่ห้าสิบห้าอย่าขยับรุนแรง...ห้ามขยับเพคะราตรีเคลื่อนคล้อยมา ดวงจันทร์ทอแสงเย็นเยียบทอแสงสาดส่องลงมายังพื้นดินเบื้องล่างของก้นเหวแห่งหนึ่ง...เนื่องจากมีต้นไม้ขึ้นสูงมากมายจึงทำให้มีแสงสว่างส่องลงมาบ้างเล็กน้อยบรรยากาศกลายเป็นเงาเงียบสงัดปกคลุมรอบบริเวณราวกับม่านหมอกมืดบางเบาเสียงลมพัดผ่านปลายหญ้าไหวระริก บนพื้นเกลื่อนไปด้วยเศษไม้ เศษผ้า และซากรถม้าแตกกระจายราวกับเป็นเครื่องยืนยันว่าเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน ที่นี่เพิ่งเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงขึ้นและแน่นอนมีม้าตัวหนึ่งนอนแน่นิ่งไร้ลมหายใจไปเสียแล้ว ไม่ไกลตัวม้ามีร่างบุรุษใบหน้าปิดด้วยผ้าสีดำนอนสิ้นใจอยู่ข้าง ๆ ไม่ต่างกัน ขณะที่มีอีกสองชีวิตยังคงได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกนอนสลบอยู่ไม่ไกลออกไปบนพื้น หนึ่งในนั้นนอนนิ่งไร้การเคลื่อนไหว ส่วนอีกหนึ่งชีวิต...เริ่มเคลื่อนไหว สิ่งแรกที่ขยับคือเปลือกตาบางที่ใช้แรงในการควบคุมน้อยที่สุดจางจิ่วเม่ยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากเย็นโลกเบื้องหน้าของนางยังพร่ามัว ยังดีที่มีแสงจันทร์จากเบื้องบนพอมองเห็นสิ่งแวดล้อมรอบกายได้บ้างไม่มากก็น้อย“ที่นี่คือ…”น้ำเสียงแผ่วหลุดออกมาเพียงในลำคอแห้งผาก หญิงสาวพยายามขยับ

  • เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย   54เสียงสุดท้ายที่ได้ยิน

    บทที่ห้าสิบสี่เสียงสุดท้ายที่ได้ยิน“เตรียมพร้อมไว้ซื่อหลิน บางทีพวกเราอาจถูกจู่โจม”รถม้าคันหรูยังคงเคลื่อนตัวไปข้างหน้า หากแต่ไม่ใช่ในเส้นทางที่ควรจะเป็นอีกต่อไปจางจิ่วเม่ยก้มมองพื้นรถม้าที่สั่นสะเทือนเล็กน้อยเป็นจังหวะ ต่างจากเมื่อตอนขาไปในตัวเมืองโดยสิ้นเชิง และความผิดปกติยิ่งทวียิ่งขึ้นเมื่อเสียงล้อบดผ่านทางที่ขรุขระมากขึ้นเรื่อย ๆ สองข้างทางเริ่มไร้ร่องรอยของผู้คนและสิ่งปลูกสร้าง“นี่ไม่ปกติแล้วล่ะ…” นางพึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบาแต่ดวงตาคมกริบ“เจ้าว่าอย่างไรนะ” เหยียนซื่อหลินเงยหน้าขึ้นจากการสนทนา สังเกตความตึงเครียดในแววตาของสหายใหม่“เราไม่ได้อยู่ในเส้นทางเดิม พวกมันพาเราไปที่อื่น”ยังไม่ทันพูดจบ รถม้าก็สั่นสะเทือนแรงขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงปึงและแรงสั่นสะเทือนมาจากข้างบนหลังคาหญิงสาวทั้งสองสะดุ้งหันไปมองหน้ากัน เหมือนว่ามันคือเสียงของใครบางคนกระโดดขึ้นมาบนหลังคารถม้า“มีคนอยู่บนหลังคา” จางจิ่วเม่ยขบกรามแน่นเพียงครู่เดียวเสียงกระแทกดังขึ้นอีกครั้งตรงประตูทางเข้าเป็นคนร้ายในชุดดำมิดชิดผลักบานประตูเปิดเข้ามาอย่างรุนแรง“อย่าแม้แต่จะขยับ” เสียงทุ้มต่ำกดดัน พร้อมมีดสั้นเงาวาวแนบ

  • เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย   53บางทีพวกเราอาจถูกจู่โจม

    บทที่ห้าสิบสามบางทีพวกเราอาจถูกจู่โจม“ว่าแต่คุณหนูท่านนี้คือ…”คุณหนูเหยียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะประสานมือคำนับแล้วกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงกล้าหาญ“หม่อมฉันเหยียนซื่อหลิน บุตรีคนโตของแม่ทัพเหยียนจวินเฉิงเพคะ”“หืม…” หวางชุนเทียนพยักหน้าเบา ๆ อย่างมิได้ใส่ใจมากนัก “บุตรีแม่ทัพอาวุโสเหยียนนี่เอง”“เพคะ”“อืม...” องค์รัชทายาทรับคำอย่างเรียบง่าย ไม่มีท่าทีตอบสนองใดเป็นพิเศษ ก่อนจะหันกลับมาทางจางจิ่วเม่ยอีกครั้งราวกับว่าประโยคนั้นเป็นประโยคสุดท้ายที่ต้องการสนทนากับนาง ในที่สุดเหยียนซื่อหลินที่แม้ยืนอยู่ข้างกายจางจิ่วเม่ยก็คล้ายถูกตัดขาดออกจากบทสนทนาของพวกเขาสองคนเหยียนซื่อหลินยืนนิ่ง น้ำเสียงขององค์ชายที่เอ่ยชมสตรีผู้อื่นอยู่เบื้องหน้า ทุกถ้อยคำกลับฝังลึกลงในใจนางยิ่งกว่าเข็มปลายแหลมที่แทงไม่ให้เลือดออกทว่าทำให้เจ็บปวดทรมานอยู่ข้างในไม่เป็นไรเหยียนซื่อหลินปลอบใจตนเอง นางเพียงเคยฝันว่าเพียงได้เข้าใกล้บุรุษผู้เพียบพร้อมผู้นี้ เพียงแสดงความสามารถให้อยู่ในสายตาบ้าง ขอแค่เพียงให้เขาสนพระทัยสักเล็กน้อย เขาไม่จำเป็นต้องเหลียวมองสตรีต่ำต้อยเช่นนางก็ได้ทว่าพอเอาเข้าจริง การได้เห็นว่าสายตาของบุ

  • เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย   52เป็นศัตรูกันอย่างแท้จริง

    บทที่ห้าสิบสองเป็นศัตรูกันอย่างแท้จริงในขณะนั้นเองเมื่อเสียงกลอนประตูถูกปลดออก แสงแดดภายนอกก็สาดเข้ามากระทบพื้นพรมโดยมีจางจิ่วเม่ยยืนสีหน้านิ่งอยู่ตรงขอบบานประตู มองกลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้า มีเหยียนซื่อหลินยืนกอดอกอยู่เบื้องหลังอีกทีกลายเป็นฝ่ายเดียวกันไปโดยปริยายนางกำนัลในชุดสีน้ำเงินใบหน้าเคร่งเครียดยามมองเข้าไปข้างใน และเบื้องหลังของนางมีทหารสามนายยืนเรียงแถวในท่าทางคล้ายพร้อมบุกเข้าไป“พวกเจ้าต้องการทำอะไร”“ใช่ เจ้าพาทหารมาหน้าตำหนักของข้า...ด้วยเหตุใด”นางกำนัลสะดุ้งไปวูบหนึ่ง ก่อนโค้งศีรษะลงตัวสั่นแล้วเอ่ยว่า “หม่อมฉันได้ยินเสียงหนูดังจากข้างในตำหนักขององค์หญิงเพคะ จึงคิดว่าควรรีบกำจัดด้วยเกรงว่าจะทำความเสียหายกับของมีค่าและทำให้องค์หญิงตกพระทัย”“เสียงหนูอย่างงั้นหรือ” จางจิ่วเม่ยแค่นหัวเราะเบา ๆ “แล้วเหตุใดจึงไม่แจ้งขันทีดูแลตำหนักวังหลัง แต่เจ้ากลับไปพาทหารเฝ้าประตูวังมายังตำหนักของสตรีแทน” น้ำเสียงของจางจิ่วเม่ยเยือกเย็นยิ่งนัก ดวงตาคมกริบประดุจคมมีดสลักใจ “เจ้ามีเหตุผลในการกระทำสิ้นคิดนี้หรือไม่”นางกำนัลผู้นั้นเริ่มหน้าเสีย “หม่อมฉัน...หม่อมฉันเห็นว่าทหารคล่องแคล่วกว่าจึง

  • เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย   51ความหวังดีของคุณหนูเหยียน

    บทที่ห้าสิบเอ็ดความหวังดีของคุณหนูเหยียนหลังจากกิจกรรมยิงธนูบนหลังม้าจบลง บรรยากาศในงานขี่ม้าชมบุปผาเริ่มผ่อนคลายลง บรรดาสตรีและเหล่าบุรุษต่างแยกย้ายกันกลับไปยังตำหนักเปลี่ยนชุดเพื่อถอดอาภรณ์ขี่ม้า แล้วเปลี่ยนกลับเป็นเดิมที่ใส่มาตั้งแต่แรกจางจิ่วเม่ยเองก็เช่นกันเดินตามเส้นทางเลียบแนวไม้ตามนางกำนัลที่ดูแลจนไปถึงตำหนักเปลี่ยนชุด หญิงสาวหรี่ตามองตำหนักไม้หลังเล็กที่ปลูกในมุมลับของสวนหลวง ริมชายป่าเงียบสงัด มีเพียงนางกำนัลอีกหนึ่งคนยืนรอรับอยู่หน้าประตู“มีเพียงข้าคนเดียวที่ใช้งานตำหนักนี้หรือ…” เอ่ยถามขณะกวาดสายตาสำรวจไปรอบ ๆ บริเวณ “เพคะ เนื่องจากในงานสตรีฐานะสมาชิกของราชวงศ์จะถูกจัดตำหนักให้ทรงเปลี่ยนชุดแยกเพคะ งานในวันนี้มีฝ่ายสตรีมีเพียงองค์หญิงหนิงเย่วท่านเดียวที่เข้าร่วมงานเพคะ”“อืม”ตำหนักเปลี่ยนเครื่องแต่งกายที่ถูกจัดไว้อย่างสันโดษก็ช่าง…เหมือนกับดักที่ถูกใครบางคนวางหมากล่อเหยื่อให้นางเข้าไปติดกับดี ๆ เหลือเกินดวงตาคู่งามหรี่ลงเล็กน้อยขณะมองประตูที่เปิดแง้มอยู่ก่อนที่นางจะได้ก้าวขาเข้าไป เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากเบื้องหลัง“องค์หญิงหนิงเย่ว!”จางจิ่วเม่ยหันกลับมาโดยอัตโนมัติ

  • เมื่อแม่เลี้ยงเดี่ยวถูกกล่าวหาว่าเป็นนางร้าย   50ในอดีตพวกเราสองพี่น้องรักใคร่

    บทที่ห้าสิบในอดีตพวกเราสองพี่น้องรักใคร่“ข้าคิดถึงพี่หญิงของข้า…พี่จางจิ่วเม่ย อย่างไรเล่าเจ้าคะท่านขันที...” หลินถงหันไปประสานมือคำนับเล็กน้อยต่อหน้าฮองเฮา “หม่อมฉันเคยได้ยินจากอาจารย์ที่สินพวกเราในวัยเยาว์ชมว่าท่านพี่ยิงธนูได้แม่นยำไม่แพ้บุรุษ ทั้งยังขี่ม้าฝึกบ่อยจนชำนาญ เสียดายที่ไม่ค่อยชอบแสดงฝีมือต่อหน้าผู้คนเจ้าค่ะ”นางพูดพร้อมทำสีหน้าเสียดายเล็กน้อย พลางเหลือบตาไปทางพี่สาว ราวกับเป็นเพียงน้องสาวผู้น่ารักที่อยากให้คนได้เห็นความสามารถของพี่หญิงตนเอง“อย่างนั้นเองรึ”“หม่อมฉันภูมิใจในตัวพี่จิ่วเม่ยมากตั้งแต่เล็กที่กล้าพูดขนาดนี้เป็นเพราะอยากให้ทุกท่านได้ชื่นชมฝีมือของพี่หญิงบ้าง เผื่อจะทำให้ท่านทั้งหลายรู้ซึ้งถึง…ความเก่งกาจของสตรีมิได้จำกัดอยู่แค่การเย็บปักถักร้อยเพคะ”ฮองเฮาเลิกพระคิ้ว พลางหันพระพักตร์มองจางจิ่วเม่ยที่นั่งเงียบมาเนิ่นนาน“เช่นนั้น…องค์หญิงหนิงเย่ว เจ้าคิดเช่นไรเล่า”จางจิ่วเม่ยลุกขึ้นอย่างสงบ ก้าวเดินตรงออกมากลางลานอย่างไม่เร่งรีบ ดวงหน้านิ่งเรียบราวกับคลื่นลมบนผิวน้ำยามไร้สายลมพวกเราสองพี่น้องไม่เคยเรียนยิงธนูหรือขี่ม้าในตอนเด็กเสียหน่อย น้องสาวผู้นี้ของจาง

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status