แขกไม่ได้รับเชิญ

หนึ่ง แขกไม่ได้รับเชิญ

ขณะนี้จางจิ่วเม่ยเดินมานั่งในลานกว้าง เบื้องหน้ากองเอกสารบัญชีของกิจการไหม มือเรียวยาวค่อย ๆ เลื่อนปลายนิ้วไล่ไปตามตัวเลขในสมุดบัญชี ท่าทางของนางสงบนิ่ง มุมปากแต้มรอยยิ้มบางเมื่อเห็นตัวเลขกำไรที่เพิ่มขึ้น ทว่าพอหยิบสมุดรายงานเล่มถัดมาขึ้นมาเปิดดูช่องว่างระหว่างคิ้วของหญิงสาวพลันเกิดร่องขึ้น

จางจิ่วเม่ย เงยหน้ามองสตรีชราผู้เป็นยายของตน...อู๋ชิวอิ่ง หญิงชราผู้ยังคงเปี่ยมไปด้วยอำนาจบารมีในเรือนใหญ่แห่งนี้ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก ท่าทางสุขุมสง่างาม แต่แววตายังคงเฉียบคมดังเดิมก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคารพ

"ท่านยายเจ้าคะ...กิจการสาขาเมืองหลวงเพิ่งส่งจดหมายรายงานมา"

อู๋ชิวอิ่งวางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา พลางพยักหน้าให้หลานสาวกล่าวต่อ

"พวกเขาบอกว่ามีคนบางกลุ่มต้องการ ‘ซื้อตัว’ ผู้จัดการของเราด้วยเงินจำนวนมากเจ้าค่ะ"

หญิงชราหยุดชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ "ก็มิแปลกนัก กิจการของพวกเราเวลานี้ทั้งมั่นคงและทำกำไรเป็นกอบเป็นกำ ไม่ว่าใครก็อยากได้คนของเราไปเป็นกำลัง" นางสบตาหลานสาว พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเปี่ยมเมตตา "ยายเชื่อมือเจ้า เรื่องนี้ให้เจ้าตัดสินใจจัดการเองเถอะ"

จางจิ่วเม่ยพยักหน้ารับอย่างมั่นคง "เจ้าค่ะ ท่านยาย"

พลันเสียงหัวเราะใส ๆ ดังแทรกเข้ามาในบทสนทนา

ดวงตากลมโตของผิงผิงจ้องมองมารดากับทวดตาแป๋ว

เด็กหญิงตัวน้อยวัยสามหนาวเกือบสี่หนาว สวมอาภรณ์ผ้าแพรสีชมพูอ่อน ดวงหน้าขาวผ่องราวหิมะนุ่ม ดวงตากลมแป๋วเปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

นางยืนเกาะขอบเก้าอี้ ตัวเล็กเท่าแมวนั่งมอง ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อขยับพูดเสียงใส

"ท่านแม่ ท่านทวด พูดอะไรกันหรือเจ้าคะ ผิงผิงฟังไม่เข้าใจ"

จางจิ่วเม่ยมองบุตรสาว ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ ดึงตัวนางเข้ามากอด

"เจ้ายังเด็กนัก ไปเล่นกับสหายเจ้าดีกว่าเดี๋ยวอีกหนึ่งก้านธูป เข้าไปข้างในเรือนได้แล้วนะ อาการป่วยของเจ้ายังไม่หายดี หากมัวแต่ห่วงเล่นจากหายป่วยจะกลายเป็นป่วยหนักขึ้น"

ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ผิงผิงทำปากยื่น เด็กน้อยเบะปากทันที

"แต่...ผิงผิงยังอยากเล่นอยู่เลย!"

เด็กน้อยทำตาโตใสแจ๋ว แล้วค่อย ๆ กวาดตามองไปรอบข้างเนื่องจากต้องการหาผู้ช่วย

และแล้ว...นางก็พบผู้ช่วยของตนเอง

อู๋ชิวอิ่งมองหลานสาวตัวน้อยด้วยแววตาอบอุ่น นางรู้ดีว่าเหลนรักคิดอะไรอยู่

"ผิงผิงเพิ่งเล่นกับเพื่อนได้ไม่นานเองจิ่วเม่ย...เจ้าอย่าเข้มงวดกับเด็กนักเลย" หญิงชรากล่าวขึ้นเสียงนุ่ม

จางจิ่วเม่ยถอนหายใจ "ข้าเพียงแค่เป็นห่วงลูกสาวเท่านั้นเจ้าค่ะท่านยาย"

"ฮิฮิ มีท่านทวดอยู่ ผิงผิงไม่กลัวแม่แล้ว!" เด็กน้อยยกมือขึ้นตบมือแปะ ๆ อย่างดีใจ

"เจ้านี่!" จางจิ่วเม่ยแตะหน้าผากลูกสาวเบา ๆ ทว่ามุมปากกลับมีรอยยิ้มจาง ๆ

ไม่ทันไร สหายตัวน้อยอีกสามคนของผิงผิงก็กรูกันเข้ามาล้อมวง

"ท่านอาเจ้าคะ! ขอเวลาเล่นต่ออีกหน่อยเถอะ"

"ท่านอา ใจดีที่สุดเลยขอรับ"

"พวกเรากับผิงผิงยังเล่นกันไม่เสร็จนี่นา"

เด็กน้อยสี่คนล้อมจางจิ่วเม่ย น้ำเสียงออดอ้อนประหนึ่งลูกแมวน้อย ดวงตากลมใสแปดคู่ส่งสายตาอ้อนวอนอย่างไร้เดียงสา

จางจิ่วเม่ยมองพวกนาง ใจหนึ่งก็เป็นห่วงสุขภาพของบุตรสาว แต่อีกใจหนึ่งก็ไม่ใช่สตรีใจดำ

อย่างน้อยแม่อย่างนางก็ขอแกล้งกอดอก ทำท่าเหมือนจะปฏิเสธหน่อยเถอะ

ทว่าเมื่อเห็นสายตาของเหล่าเด็ก ๆ ที่มองมาพร้อมพยักหน้าขึ้นลงราวกับลูกเจี๊ยบ

สุดท้าย...จางจิ่วเม่ยก็ใจอ่อนไม่อยากแกล้งต่อในที่สุด

"เฮ้อ...เจ้าพวกเด็กน้อย"

นางส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ได้ ข้าให้พวกเจ้าเล่นต่ออีกครึ่งชั่วยามก็แล้วกัน"

"เย้!"

เสียงเด็กน้อยทั้งสี่คนดังขึ้นพร้อมกัน พวกนางกระโดดโลดเต้นไปรอบ ๆ ผิงผิงรีบโผเข้ากอดขาของมารดาแน่น ก่อนเงยหน้าขึ้นแล้ววยิ้มหวานจนตาหยี

"แม่ใจดีที่สุดเลย"

จางจิ่วเม่ยส่ายหน้า ลูบศีรษะบุตรสาวเบา ๆ "เจ้านี่ ช่างรู้จักพูดให้คนใจอ่อนจริง ๆ"

อู๋ชิวอิ่งมองภาพนั้นแล้วหัวเราะเบา ๆ

ในบ่ายวันนั้นเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ และรอยยิ้มของผู้ใหญ่ ล้วนเต็มไปด้วยความสุข

แต่แล้ว...เสียงฝีเท้าแผ่วเบาของสาวใช้คนหนึ่งก็ดังขึ้น

นางค้อมตัวเล็กน้อย ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเคารพ "คุณหนูเจ้าคะ ที่หน้าจวนมีแขกมาขอพบเจ้าค่ะ"

จางจิ่วเม่ยเงยหน้าขึ้นจากสมุดบัญชี คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย "ใครกันมาขอพบข้า วันนี้ไม่ได้มีนัดกับใครนี่นา"

สาวใช้ก้มศีรษะตอบ "ฝ่ายนั้นไม่ได้บอกว่าเป็นใครเจ้าค่ะ แต่แจ้งว่ามาจากเมืองหลวง ต้องการเข้าพบ...องค์หญิงบุญธรรมแห่งแคว้นหาน"

บรรยากาศในห้องชะงักงันไปชั่วขณะ

จางจิ่วเม่ยวางพู่กันลง ดวงตาคู่งามพลันฉายแววครุ่นคิด

เมืองหลวง?

องค์หญิงบุญธรรม?

นางมิได้ได้ยินคนเรียกตนเองด้วยตำแหน่งจอมปลอมนี้นานแค่ไหนแล้วนะ...

"ท่านแม่ ท่านแม่!"

เสียงเล็ก ๆ ดังแทรกความคิดของนาง ผิงผิงละทิ้งของเล่นแล้ววิ่งเข้ามาหา ดวงตากลมโตเปล่งประกาย

"แม่มีแขกหรือ ใครเหรอ?"

จางจิ่วเม่ยก้มลงมองลูกสาว มือเรียวลูบศีรษะนางเบา ๆ "ไม่ใช่ใครที่เจ้ารู้จักหรอก ผิงผิงน้อยจอมจุ้น"

"แต่... ผิงผิงอยากรู้!" เด็กน้อยยื่นมือเล็ก ๆ จับแขนมารดา เขย่าเบา ๆ "ผิงผิงขอไปพบด้วย ได้หรือไม่เจ้าคะ"

"ไม่ได้" นางกล่าวเสียงนุ่ม แต่แฝงความหนักแน่น "เรื่องนี้เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ ผิงผิงกลับไปเล่นกับสหายเถอะ"

เด็กหญิงทำปากยื่น "แต่ผิงผิงอยากรู้~~~"

"เด็กดีต้องฟังแม่" จางจิ่วเม่ยแตะจมูกบุตรสาวเบา ๆ

เด็กน้อยกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะกอดแขนมารดาแน่นกว่าเดิม "งั้น...แม่ไปแล้วรีบกลับมานะ!"

จางจิ่วเม่ยหัวเราะเบา ๆ "แม่จะรีบกลับมา"

นางหันไปมองสาวใช้ ก่อนพยักหน้า "พาข้าไปพบแขก"

ขณะที่จางจิ่วเม่ยเดินออกจากไป ผิงผิงและสหายน้อยทั้งสามแอบมองตามหลังด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เจ้าคิดว่าใครมาหรือ"

"ไม่รู้สิ งั้น...พวกเราไปแอบดูกันดีมะ..." ผิงผิงกระซิบกับสหายของตน ดวงตากลมโตเปล่งประกายขี้เล่น

แต่ก่อนที่นางจะทำอะไรต่อ "แฮ่ม แฮ่ม..."

เสียงกระแอมดังขึ้นมาจากด้านข้าง ทำให้เด็กน้อยทั้งสี่สะดุ้งเฮือก อู๋ชิวอิ่ง ทวดของผิงผิงที่นั่งอยู่ไม่ไกลปรายตามองหลานสาวตัวน้อย ก่อนกล่าวด้วยเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความขึงขัง

"อย่าดื้อดึงขัดคำสั่งแม่เจ้าสิ"

เด็กน้อยเม้มปากแน่น ยืนนิ่งตัวแข็ง ไม่กล้าขยับ

"ไม่ใช่หากผิงผิงโดนรายนั้นจับตีก้นลาย ทวดไม่ช่วยนะ" หญิงชราพูดพลางปรายตาไปทางจางจิ่วเม่ย

เด็กน้อยกลืนน้ำลายลงคอ รีบพยักหน้าหงึกหงักทันที

"ผิงผิงจะไม่ดื้อแล้วเจ้าค่ะ ไม่ดื้อแล้ว”

แสงแดดอ่อน ๆ ของยามบ่ายทอดผ่านม่านแพรบางเบา ขณะที่จางจิ่วเม่ย ก้าวเดินตามหลังสาวใช้ของตนไปยังหน้าจวน แต่ละย่างก้าวแม้จะดูสงบนิ่ง ท่วงท่าจะอ่อนช้อย แต่มิอาจซ่อนความเย็นชาในแววตาได้

เมื่อครู่...ยามนางได้ยินเพียงประโยคเดียว ‘ต้องการเข้าพบองค์หญิงบุญธรรมแห่งแคว้นหาน’

แค่คำเรียกนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ จางจิ่วเม่ยรู้แน่ชัดว่าแขกที่มาวันนี้มิใช่ใครอื่น

คนจากสกุลจาง...

ตระกูลของบิดาผู้ให้กำเนิด ตระกูลผู้ทอดทิ้งสตรีที่หมดประโยชน์เช่นนางไปเมื่อแปดปีก่อน

ริมฝีปากนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน...

เมืองหลัวซานแห่งนี้ ห่างไกลจากเมืองหลวงนักแถมยังเป็นเมืองที่สงบ เรียบง่าย ผู้คนดำรงชีวิตอย่างใกล้ชิดกับธรรมชาติ ข่าวสารจากเมืองหลวงไม่ค่อยแพร่มาถึงที่นี่อย่างรวดเร็วเหมือนที่อื่น ดังนั้นชาวเมืองหลัวซานทุกคนจึงรู้จักนางเพียงในฐานะ 'คุณหนูแห่งตระกูลอู๋'

แต่แท้จริงแล้ว...พวกเขาไม่มีวันรู้ว่านางเป็นใครกันแน่

องค์หญิงบุญธรรมแห่งแคว้นหาน...ผู้ได้รับพระราชทานฉายานามว่าเป็นองค์หญิงแห่งความสุขสงบ

ตำแหน่งที่ดูสูงส่ง แต่ความเป็นจริง...มันคือผลพลอยได้จากการที่บิดาของนาง ‘ขาย’ บุตรีคนโตให้แก่ราชสำนัก

แปดปีก่อน...

นางอายุเพียงสิบสองหนาว นางต้องกลายเป็นตัวแทนเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างแคว้น ตำแหน่งที่เหมือนห่อหุ้มด้วยยศศักดิ์สูงส่ง แต่ความจริงแล้วนั่นเป็นเพียงข้ออ้างในการส่งนางเป็นตัวประกันสามปีตามเงื่อนไขในสนธิสัญญาสงบศึกระหว่างแคว้นหานและแคว้นเยี่ยที่ทำการตกลงกันว่าจะไม่ทำศึกกันอีกต่อไป

ตำแหน่งหน้าที่อันแลกกับ ‘เกียรติยศและตำแหน่งเจ้ากรมการคลัง’ ของบิดาผู้ให้กำเนิด

เหอะ...

ช่างเป็นบิดาที่เปี่ยมคุณธรรมเสียจริง!

จางจิ่วเม่ยหลุบตาลง คล้ายตกอยู่ในห้วงความคิด เงาของอดีตพุ่งเข้ามาประหนึ่งภาพฝันร้าย

‘จิ่วเม่ย เจ้าต้องไป’

เสียงของบิดาเย็นชาราวกับกล่าวถึงสิ่งของสิ่งหนึ่ง มิใช่บุตรีในสายเลือด

‘แต่ท่านพ่อ...’

เด็กสาวในวัยสิบสองเบิกตากว้าง ดวงตากลมใสสะท้อนความตื่นตระหนก นางยังเด็กนัก ยังมิรู้ว่าการเป็น ‘ตัวแทน’แลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมหมายถึงสิ่งใด รู้เพียงว่าต้องจากแคว้นอันเป็นบ้านเกิดไปก็รู้สึกไม่ปรารถนายิ่งนักแล้ว

‘ไปเสียเถอะ แล้วจงทำหน้าที่ของเจ้าที่ควรทำให้ดีด้วย’

น้ำเสียงของบิดาไร้ซึ่งความลังเลแม้แต่แววตาก็มิได้สะท้อนความเมตตาเลยแม้แต่น้อย

มันเป็นคำสั่ง...มิใช่คำขอร้อง

จางจิ่วเม่ยสะบัดศีรษะเล็กน้อย ทิ้งความทรงจำในอดีตให้จมหายไปกับการเวลา

บัดนี้...นางมิใช่เด็กสาวไร้เดียงสาที่ต้องพึ่งพาผู้อื่นอีกต่อไป

นางคือจางจิ่วเม่ยแห่งตระกูลอู๋

สตรีที่กุมอำนาจกิจการผ้าไหม สตรีที่แม้ถูกทอดทิ้งก็สร้างชีวิตใหม่ที่มีความสุขขึ้นมาเองได้

"ช่างเถอะ..."

ไหนมาดูกันสิว่า แขกไม่ได้รับเชิญพวกนั้น ต้องการอะไรจากสตรีที่พวกเขาทอดทิ้งกันแน่!