ตอนที่ 6

วันหยุดสุดสัปดาห์ควรเป็นช่วงเวลาพักผ่อนของคนสองคน ทว่าสำหรับความสัมพันธ์ระหว่างแพรไหมกับธันวา วันหยุดกลับกลายเป็นหลุมพรางแห่งความว่างเปล่าที่ต่างฝ่ายต่างไม่รู้จะถมมันด้วยสิ่งใดหญิงสาวนั่งจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ที่มืดสนิท ไร้ข้อความ ไร้สายเรียกเข้า

ห้องสี่เหลี่ยมแห่งนี้เคยอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนา แต่ปัจจุบันเหลือเพียงมวลความอึดอัดลอยคว้างอยู่ในอากาศ แพรไหมตัดสินใจมาที่คอนโดมิเนียมของเขาในวันนี้เพื่อยุติปัญหาที่คลุมเครือและบั่นทอนจิตใจเสียที

เสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลดังขึ้น ตามด้วยเสียงผลักบานประตูไม้ แพรไหมละสายตาจากโทรศัพท์หันไปมอง ธันวาก้าวเข้ามาในห้องด้วยสภาพเหนื่อยล้า เสื้อเชิ้ตสีอ่อนหลุดลุ่ย ชายหนุ่มชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นเธอนั่งอยู่บนโซฟา ก่อนจะเสหลบตาและเดินนำพวงกุญแจรถไปวางไว้บน ชั้นรองเท้าอย่างเงียบเชียบ

เขาไม่เอ่ยคำทักทาย ไม่ถามไถ่ถึงมื้อเย็นเฉกเช่นวันวาน หญิงสาวสูดลมหายใจลึก รวบรวมความกล้าเพื่อเผชิญหน้ากับความจริง

“ธัน” แพรไหมเอ่ยทำลายความเงียบ

ธันวาชะงักมือที่กำลังปลดกระดุมแขนเสื้อ เขาผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหันกลับมามองหน้าเธอ

“มีอะไรเหรอแพร”

เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ดูปกติ แต่มันแฝงความเหนื่อยหน่ายไว้จนปิดไม่มิด นัยน์ตาคู่นั้นไม่ได้จดจ่ออยู่ที่เธอ แต่มองข้ามไปยังกำแพงด้านหลัง

“เราคุยกันหน่อยได้ไหมคะ”

ชายหนุ่มนิ่งอึ้งไปอึดใจ ก่อนจะเดินมาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดียวกัน แต่กลับเลือกทิ้งระยะห่างออกไปจนสุดขอบอีกฝั่ง แพรไหมมองช่องว่างแคบ ๆ ระหว่างกัน แต่กลับรู้สึกถึงมหาสมุทรอันเวิ้งว้างที่ทอดตัวขวางกั้น เธอประสานมือทั้งสองข้างไว้บนตัก บีบมันเข้าหากันแน่น

“ช่วงนี้ธันดูเหนื่อยนะคะ งานหนักมากเลยเหรอ” เธอเริ่มต้นด้วยคำถามธรรมดา หวังเพียงหยั่งเชิงความรู้สึก

“อืม ก็หนัก” ธันวาตอบสั้น ๆ ทอดสายตาตรงไปข้างหน้าโดยไม่คิดจะหันมาสบตา

“โพรเจกต์ใหม่เพิ่งเริ่ม ปัญหาจุกจิกมันเยอะ ต้องคอยตามแก้ ไม่เว้นแต่ละวัน ลูกค้าก็เร่งจะเอางานให้ได้ตามกำหนด”

แพรไหมนั่งฟังอย่างสงบ เธอไม่เคยปฏิเสธว่างานของเขามีความกดดันสูง แต่เธอเองก็เป็นคนวัยทำงานที่ต้องรับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองเช่นกัน เธอไม่เคยนำความเหนื่อยล้าเหล่านั้นมาสาดใส่ความสัมพันธ์เลยสักครั้ง

“แพรเข้าใจค่ะว่างานธันหนัก แพรเห็นธันทุ่มเทกับมันมาตลอด” แพรไหมหยุดเว้นจังหวะ ก่อนจะเอ่ยประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น

“แต่ความเหนื่อยจากงาน มันลามมาถึงเรื่องของเราด้วยหรือเปล่าคะ”

ประโยคนั้นราวกับสวิตช์ที่ทำให้ธันวาหันขวับกลับมามอง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน นัยน์ตาที่เคยอิดโรยแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดฉับพลัน

“แพรหมายความว่ายังไง”

“แพรหมายความตามที่พูดเลยค่ะ”

หญิงสาวสบตาเขาตรง ๆ นัยน์ตาสงบนิ่งและว่างเปล่า ไร้หยาดน้ำตา

“เรารู้จักกันมานานพอที่แพรจะดูออกว่า ธันไม่ได้แค่เหนื่อยกับงาน แต่กำลังเหนื่อยกับแพรด้วย ธันหลบหน้าแพร เลื่อนนัดแพร ไม่มีเวลาให้แพร”

ธันวาขยับตัวอย่างอึดอัด แต่ยังคงปิดปากเงียบ แพรไหมจึงพูดต่อ

“แต่ธันกลับมีเวลาไปนั่งสอนงานคนอื่น มีเวลาไปกินข้าวกับคนอื่น มีรอยยิ้มให้คนอื่น ในขณะที่กับแพร ธันมีให้แค่คำว่าไม่ว่างกับคำว่าเหนื่อย”

“แพรจะเอาเรื่องมิลินมาพูดอีกทำไม”

น้ำเสียงของเขาเริ่มขุ่นมัว เขายกมือขึ้นเสยผมอย่างงุ่นง่าน

“ธันบอกแล้วไงว่ามันเป็นเรื่องงาน น้องเพิ่งเข้ามาใหม่ ธันในฐานะหัวหน้าก็ต้องดูแล”

ท่าทีปกป้องผู้หญิงอีกคนอย่างออกนอกหน้าทำให้แพรไหมรู้สึกชาวาบราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่

“ดูแลถึงขั้นต้องไปกินข้าวกันสองต่อสองในวันหยุดเลยเหรอคะ ในวันที่บอกว่าอยากนอนพัก ไม่อยากออกไปไหน”

“น้องยังไม่คุ้นแถวนี้ ธันแค่พาไปเลี้ยงข้าวต้อนรับ แพรจะชวนทะเลาะทำไม ธันเหนื่อยมาทั้งสัปดาห์แล้วนะ” เขาตอบกลับเสียงกระด้าง

“แพรไม่ได้อยากพูดถึงมิลินเลยค่ะธัน แพรไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าธันจะไปดูแลใคร” แพรไหมสวนทันควัน น้ำเสียงยังคงรักษาระดับความเยือกเย็นเอาไว้

“สิ่งที่แพรสนใจคือ สิ่งที่ธันทำกับแพรต่างหาก รู้ตัวไหมว่าช่วงหลังมานี้ ธันทำเหมือนแพรไม่มีตัวตน ทำเหมือนความรู้สึกของแพรไม่มีความหมาย”

“ธันทำแบบนั้นตอนไหน แพรอย่าคิดมากไปเองได้ไหม”

“ธันปล่อยให้แพรรอ และปล่อยให้เผชิญความรู้สึกแย่ ๆ เพียงลำพัง วันครบรอบของเราที่ร้านอาหาร ธันปล่อยให้แพรนั่งรออยู่คนเดียวเกือบสองชั่วโมง” แพรไหมเอ่ยถึงเหตุการณ์บาดลึกที่เพิ่งผ่านพ้นไป

“...”

“แพรโทรหาธันกี่สาย ธันจำได้ไหม”

“ธันบอกแล้วไงว่าตอนนั้นระบบของลูกค้าล่ม ธันรับสายไม่ได้จริง ๆ ถ้าไม่เข้าไปดู งานทั้งทีมจะพังหมด”

“แค่ส่งข้อความสั้น ๆ ว่ามาไม่ได้ มันเสียเวลาแก้ปัญหามากขนาดนั้นเลยเหรอคะ” เธอตั้งคำถามอย่างใจเย็น

“แล้วสุดท้ายธันก็ส่งข้อความมาบอกตอนที่ร้านใกล้จะปิด โดยที่ไม่เคยหันกลับมามองเลยว่าแพรกำลังแตกสลายแค่ไหน ไม่แม้แต่จะโทรมาอธิบายหรือขอโทษให้เป็นเรื่องเป็นราวด้วยซ้ำ”

ธันวานิ่งงัน กล้ามเนื้อกรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสัน เขาอ้าปากคล้ายจะโต้แย้งทว่ากลับต้องกลืนถ้อยคำลงคอ ความจริงที่หญิงสาวสาดเข้าใส่หน้าทำให้เขาไร้ซึ่งข้อแก้ตัว

“ธันคิดว่าเดี๋ยวก็เสร็จ ตั้งใจจะรีบตามไป” เขาตอบเสียงแผ่ว

“แต่ก็ไม่ได้ไป แถมยังปล่อยให้แพรรอจนร้านปิด ธันคิดเอาเองว่าความรักของเรามันคือความเข้าใจที่รั้งรอได้เสมอใช่ไหมคะ”

แพรไหมสูดลมหายใจ ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาชายหนุ่ม พยายามค้นหาเศษเสี้ยวความผูกพัน

“ธันคะ แพรขอถามตรง ๆ แบบไม่ต้องรักษาน้ำใจกันเลยนะ”

บรรยากาศรอบกายตกอยู่ในความเงียบสงัด

“ธันยังรักแพรเหมือนเดิมไหมคะ”

ธันวานิ่งขึง หลบสายตาของเธออีกครั้งพลางก้มมองมือที่ประสานแน่นบนหน้าตัก ความเงียบงันคือคำตอบที่ดังกึกก้องที่สุดในความรู้สึก หากเขายังรัก คงไม่เสียเวลาลังเลแม้แต่วินาทีเดียว คงรีบดึงเธอเข้ามากอดและปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา

“ธันไม่รู้”

คำตอบสั้น ๆ เพียงสามพยางค์หลุดออกจากริมฝีปากหยัก น้ำเสียงแผ่วเบาหวิว ทว่ากลับฟาดลงกลางใจคนฟังอย่างรุนแรง ธันวาสูดลมหายใจลึกก่อนจะเงยหน้าสบตาเธอ แววตาเขาพร่ามัวไปด้วยความสับสน