ตอนที่ 5

หลายวันต่อมา

วันนี้คือวันครบรอบสองปีที่คบหาดูใจกัน แพรไหมจองโต๊ะในร้านอาหารสุดหรูบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางกรุงเทพฯ สถานที่ซึ่งธันวาเคยเปรยว่าอยากมาสัมผัสบรรยากาศตั้งแต่หลายเดือนก่อน เธอจำได้ทุกรายละเอียด แม้กระทั่งเมนูซิกเนเจอร์ที่เขาอยากลิ้มลอง

หญิงสาวจองโต๊ะมุมส่วนตัวที่เห็นวิวเมืองยามค่ำคืนงดงามที่สุด พร้อมสั่งเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มรสโปรดของเขาเตรียมไว้ แพรไหมสวม เดรสสีครีมตัวใหม่ แต่งหน้าทำผมพิถีพิถัน และประพรมน้ำหอมกลิ่นละมุนที่เขาเคยเอ่ยชม ทุกอย่างเตรียมไว้อย่างดี ขาดเพียงคนสำคัญที่ควรมานั่งส่งยิ้มอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

‘แพรถึงร้านแล้วนะ ธันออกมาหรือยังคะ รถติดไหม’

แพรไหมพิมพ์ข้อความส่งหาเขาเมื่อเข็มนาฬิกาบอกเวลาหนึ่งทุ่มตรง เธอกดล็อกหน้าจอ วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ทอดสายตามองไปยังประตูทางเข้า ทุกครั้งที่บานประตูเปิดออก หัวใจเธอจะเต้นแรงด้วยความหวัง ก่อนจะร่วงหล่นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเมื่อพบว่าคนที่เดินเข้ามาไม่ใช่เขา

“คุณผู้หญิงต้องการสั่งอาหารเลยไหมครับ” บริกรหนุ่มค้อมศีรษะถามอย่างสุภาพเมื่อเวลาล่วงเลยมาถึงทุ่มครึ่ง

“ขอรอเพื่อนอีกสักครู่นะคะ” แพรไหมเงยหน้าส่งยิ้มบาง ๆ ที่ดูฝืนเต็มทน

“รับทราบครับผม”

บริกรรับคำแล้วเดินจากไป

เธอหยิบแก้วน้ำเย็นขึ้นจิบ ทว่าลำคอแห้งผากตีบตันจนแทบ กลืนไม่ลง โต๊ะอาหารรอบข้างคลาคล่ำไปด้วยคู่รักที่มาฉลองค่ำคืนวันศุกร์ เสียงพูดคุยหยอกล้อ รอยยิ้ม และการจับมือกัน เคล้าไปกับเสียงดนตรีแจซที่ขับกล่อมให้บรรยากาศยิ่งโรแมนติก ทว่าสำหรับแพรไหม ภาพความสุขเหล่านั้นกลับยิ่งตอกย้ำให้รู้ซึ้งว่าเธอกำลังนั่งโดดเดี่ยวเพียงใด

สองทุ่มตรง เธอตัดสินใจโทรหาเบอร์คุ้นตา สัญญาณรอสายดังเป็นจังหวะยาวนานจนหัวใจที่เคยเต้นรัวค่อย ๆ เยียบเย็นลงทีละน้อย กระทั่งระบบตัดสายไปอัตโนมัติ

“รับสายหน่อยสิธัน อย่างน้อยก็รับสายแพรหน่อยเถอะนะ”

เธอกระซิบแผ่วเบาพร้อมหลับตาแน่น ข่มความปวดร้าวลึก ๆ ไว้ข้างใน ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบงัน

“ขอประทานโทษนะครับคุณผู้หญิง จะให้ทางเรานำเค้กที่สั่งไว้มาเสิร์ฟเลยดีไหมครับ” บริกรคนเดิมเดินกลับมาถามด้วยสีหน้าเกรงใจเมื่อเวลาสองทุ่มสิบห้านาที

“ยังค่ะ รบกวนรออีกนิดเดียวนะคะ” แพรไหมปรายตามองเค้กช็อกโกแลตที่สเตชันด้านข้าง ก่อนจะฝืนยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก

“ได้ครับคุณผู้หญิง” บริกรค้อมศีรษะรับ

เมื่ออยู่เพียงลำพัง หญิงสาวก้มมองมือที่ประสานบนตัก

สองทุ่มสี่สิบห้านาที หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้น แพรไหมรีบคว้ามาเปิดดูทันที หัวใจกลับมาเต้นระรัวด้วยความหวังอันริบหรี่ บางทีเขาอาจกำลังขึ้นลิฟต์มา รถติดหนัก หรือมีเหตุผลที่ฟังขึ้นมากพอจะทำให้เธอยอมใจอ่อนให้อภัยได้อีกครั้ง

‘วันนี้คงไปไม่ได้ ขอโทษนะ ต้องพามิลินไปแก้ปัญหางานด่วนกับลูกค้า แพรกลับเลยนะ ไม่ต้องรอ’

ทว่าตัวอักษรที่ปรากฏบนหน้าจอกลับเป็นเพียงข้อความสั้น ๆ ที่กรีดแทงใจคนอ่านจนยับเยิน

แพรไหมกวาดสายตาอ่านข้อความนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ใช่เพราะ ไม่เข้าใจ แต่เพราะจิตใจยังไม่อยากยอมรับความจริง ว่าผู้ชายที่เคย พร่ำบอกว่ารักจะกล้าส่งข้อความเย็นชาเช่นนี้มาในคืนวันครบรอบ ไม่มีแม้แต่คำอธิบายด้วยน้ำเสียงร้อนรน ไม่มีความพยายามจะขอโทษอย่างจริงจัง หรือแม้แต่ประโยคปลอบใจว่าจะพาไปชดเชยให้ มีเพียงคำสั่งสั้น ๆ ว่าไม่ต้องรอราวกับเขาไม่รับรู้เลยสักนิดว่าเธอมานั่งรออยู่ที่นี่นานแค่ไหน

หญิงสาววางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างเชื่องช้า ทอดสายตามองเค้กช็อกโกแลตตรงหน้าที่เขียนด้วยครีมสีขาวอย่างประณีตว่า

‘Happy 2^nd Anniversary’

เธอจ้องมองมันอยู่นาน รู้สึกสมเพชตัวเองจนอยากหัวเราะออกมาดัง ๆ แต่สิ่งที่หลุดรอดผ่านริมฝีปากมีเพียงลมหายใจสั่นสะท้าน

“สุขสันต์วันครบรอบนะแพรไหม” เธอเอ่ยอวยพรตัวเองเบา ๆไร้หยาดน้ำตาร่วงหล่น ไม่ใช่เพราะเข้มแข็ง แต่เพราะความบอบช้ำกระแทกเข้ากลางใจอย่างรุนแรงจนร่างกายสั่งการให้ร้องไห้ไม่ทัน

เธอไม่ได้โกรธแค้นมิลิน ไม่อยากตามไปอาละวาด ไม่ได้อยากโทรไปด่าทอธันวา หรือตั้งคำถามอีกแล้วว่าเขาลืมวันสำคัญของเราไปได้อย่างไร เพราะคำตอบทุกอย่างกระจ่างชัดอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้ลืม... เขาจำได้ดี แต่แค่เลือกให้ความสำคัญกับสิ่งอื่นก่อนเธอเสมอ

แพรไหมยกมือเรียกบริกรเพื่อเช็กบิล เธอหยิบเงินสดและบัตรเครดิตออกมาจ่ายค่าน้ำ ค่าบริการ และค่าเค้กที่ไม่มีใครตักชิมวางทิปทับไว้บนถาดเงิน

ระหว่างเดินออกจากร้านอาหาร เธอหยุดยืนตรงโถงทางเดินปูพรมชั่วครู่ ทอดสายตามองเงาสะท้อนบนกระจกบานใหญ่ของโรงแรม ผู้หญิงในนั้นยังคงแต่งกายสวยงามสะดุดตา ยืนหลังตรงสง่างาม ดูเหมือนคนที่มีชีวิตเพียบพร้อมไร้ปัญหา แต่แพรไหมรู้ตัวเองดีที่สุด ว่าข้างในหัวใจของผู้หญิงคนนั้นพังครืนลงมาจนไม่เหลือซากแล้ว

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูอีกครั้ง หน้าจอยังคงค้างอยู่ที่ข้อความล่าสุดของธันวา นิ้วหัวแม่มือเลื่อนไปลอยอยู่เหนือแป้นพิมพ์

“ไม่เป็นไร”

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอเคยพิมพ์คำนี้ส่งให้เขานับครั้งไม่ถ้วน เคยยอมหลับตาข้างหนึ่งและให้อภัยก่อนที่เขาจะเอ่ยปากขอโทษ เคยกลืนความน้อยใจทั้งหมดลงคอเพื่อประคับประคองความสัมพันธ์ที่ง่อนแง่นนี้ไว้สุดความสามารถ

แต่ในค่ำคืนนี้ เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่โกหกความรู้สึกตัวเอง อีกต่อไป

ในบางครั้ง การยอมเป็นฝ่ายปล่อยมือจากความรัก ไม่ได้แปลว่าเรารักเขาน้อยลง แต่มันหมายความว่าเราเริ่มกลับมารักตัวเองมากพอ...

มากพอที่จะไม่ขอยืนอยู่ตรงจุดที่ไม่มีใครมองเห็นคุณค่าและต้องการเราอีกต่อไปแล้ว