บทที่3

เสียงกาน้ำร้อนเดือดเตือนอยู่นาน ทำให้คนที่เผลอฟุบหลับอยู่บนโต๊ะทำงานเงยหน้าขึ้นมามองทางต้นเสียง ก่อนจะหันมามองที่มุมหนึ่งของห้องจุดที่เคยมีร่างเด็กสาวนอนขดตัวอยู่แต่ทว่ากลับว่างเปล่าบดินทร์เดินงัวเงียมาที่โต๊ะกลางห้องทั้งที่ยังสะลึมสะลือ ตรงหน้าของเขามีจานใส่ปาท่องโก๋อยู่สี่ห้าตัววางอยู่ ให้เขาเดานี่คงเป็นฝีมือของเพียงขวัญ

เมื่อเขามองออกไปทางระเบียงเล็กๆ ของห้อง นกพิราบสีขาวก็บินมาเกาะที่ราวระเบียง ก่อนที่เจ้านกจะยกปีกขึ้นมากางราวกับจะทักทายคนที่เพิ่งตื่นนอน สายตาคมหันไปมองนาฬิกาติดผนังบอกเวลากว่าสิบโมงเช้าแล้ว

“เจ้านายแกไปไหนล่ะ?”

บดินทร์ยกยิ้มบางๆ เดินเข้าไปหานกสีขาวตัวนั้นที่สนิทสนมกับกลิ่นตัวของเขาเป็นอย่างดี บดินทร์เอื้อมมือไปลูบหัวเจ้านกน้อยเบาๆ เป็นการทักทายกลับ จังหวะเดียวกันนั้นประตูกระจกด้านหลังเขาถูกเปิดออก ร่างของเด็กสาวที่อยู่ในชุดเสื้อผ้าตัวใหม่ไม่ใช่ชุดเดิมของเมื่อคืนเดินเข้ามาแล้วยิ้มกว้างอย่างดีใจที่เห็นนกของตนบินมาถึงที่นี่ก่อนที่ตัวเองจะมาถึงเสียอีก

“เจ้าแสบมันเก่งขึ้นทุกวัน เดี๋ยวนี้จำทางมาห้องพี่ภาคินได้ไม่หลงแล้ว” เพียงขวัญรีบเดินตรงมาหาเจ้านกพิราบที่รู้ใจกับเจ้านายของมันเป็นอย่างดี

“พี่ภาคินทำงานก็ดึก แต่ตื่นเร็วกว่าที่คิดอีกนะ ของขวัญนึกว่าพี่จะตื่นบ่ายๆ ซะอีก ของขวัญเลยไม่ได้หาข้าวมาไว้ให้พี่ภาคินกินเลย มีแต่ปาท่องโก๋หน้าปากซอย”

“แค่นี้ก็พอแล้ว”

บดินทร์ในชุดกางเกงขาสั้นลายการ์ตูนลูกหมีขัดกับบุคลิกของตัวเองเดินผิวปากเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำชำระร่างกาย ให้หัวสมองได้คลายเครียดหลังจากฝ่าฟันงานที่หนักหน่วงตลอดทั้งสัปดาห์จนพึ่งจะสิ้นสุดในวันนี้ เมื่อบดินทร์กลับมาอีกครั้งก็เห็นเด็กสาวกำลังสนใจกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขา ทุกครั้งที่เขามีเวลาว่างบดินทร์ก็มักจะสอนให้เธอได้ฝึกใช้เครื่องไฮเทคชิ้นนี้ดูบ้าง เจ้าตัวก็ดูสนใจไม่น้อย และไม่เคยบ่นเวลาที่เขาแกล้งดุ หรือใช้ให้พิมพ์งานเลยสักครั้งออกจะชอบและอยากทำมันทุกครั้งราวกับเด็กเจอของโปรด

“งานเสร็จแล้วเหรอคะ?”

เพียงขวัญเอ่ยถามเมื่อเห็นเจ้าของห้องเดินเข้ามาใกล้ตัว จนได้กลิ่นแชมพูสระผมกับกลิ่นสบู่จางๆ ที่ลอยมาสัมผัสจมูกของเด็กสาว

“อืม” เขาตอบรับในลำคอ ก่อนจะจิบกาแฟดำที่เพียงขวัญชงไว้รอ แล้วหยิบหนังสือพิมพ์รายวันขึ้นมาอ่านดูข่าวสาร

“ถ้างานชิ้นนี้ผ่านไปได้ด้วยดี พี่จะพาของขวัญไปเลี้ยงฉลองเลยนะ”

“พูดจริงเหรอคะ?” น้ำเสียงดีใจ ไม่แพ้ดวงตากลมโตที่ฉายแววสดใสขึ้นมาทันที ทุกครั้งที่คนพี่ทำงานสำเร็จลุล่วงไปได้ดีบดินทร์มักจะพาเธอไปกินของอร่อยๆ ที่เธอไม่เคยกินอีกทั้งยังซื้อของจุกจิกที่ผู้หญิงชอบให้เธออีก

“อย่ามาหลอกกันนะ”

“ลูกผู้ชายพูดแล้วไม่คืนคำหรอกนะ”

“แต่ลูกผู้ชายบางคนทำตัวไม่ดีไม่น่าเชื่อถือเลยก็มีนะ”

น้ำเสียงแผ่วเบาปนเศร้าจนคนฟังรู้สึกน้อยใจที่แอบแฝงในรูปประโยคเมื่อครู่ บดินทร์ลุกขึ้นลากเก้าอี้มานั่งใกล้ๆ เพียงขวัญหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาด27นิ้ว

“เล่นเกมกันดีกว่าไหมตัวแสบ พี่มีของใหม่มาให้เราลองเล่น” เขาบอกพร้อมกับหยิบแผ่นซีดีโชว์ให้ดู

“แล้วแผ่นนี้ล่ะ?” เพียงขวัญถามพร้อมกับหยิบแผ่นซีดีอีกแผ่นขึ้นมาดูอย่างสนใจ

“แผ่นนี้ต้องห้าม พี่ก๊อปงานลงไว้ในนี้หมดแล้ว ถ้าหายพี่แย่แน่” เขาบอกแล้วรีบเอื้อมมือไปรับคืน แต่อีกฝ่ายยึดไว้ก่อน

“งั้นดูนี่นะ” เด็กสาวบอกแล้วหมุนแผ่นซีดี ก่อนที่จะทำท่าคล้ายจะร่ายเวทมนตร์ นิ้วเรียวเล็กพริ้วขยับไปมา แผ่นซีดีในมือของเธอก็หายไปเฉยๆ

“เฮ้ย!” บดินทร์ร้องขึ้นเสียงดังอย่างตกใจ ใบหน้าหล่อไม่สู้ดีเลยสักนิดหากงานเขาหายจริงๆ เขาคงต้องปั่นงานหัวหมุนเหมือนศพเดินได้แน่ๆ

เพียงขวัญยกนิ้วเรียวขึ้นมาจุ๊ปากอีกฝ่ายเป็นเชิงให้เขาเงียบลงก่อนจะยื่นมือมาไว้ด้านหลังศีรษะของบดินทร์ แล้วแผ่นซีดีก็กลับมาปรากฏในมือของเธอต่อหน้าเขาอีกครั้ง

“ทำได้ยังไงกัน ถ้าหายขึ้นมาจริงๆ แล้วจะทำยังไง?”

บดินทร์ต่อว่าด้วยน้ำเสียงเข้มแต่ก็ไม่ได้รุนแรงนัก ส่วนคนถูกดุหัวเราะระรื่นไม่เกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย แล้วอธิบายมายากลที่ตัวเองพึ่งแสดงจบไป

“พี่ภาคินไม่ได้มองที่มือข้างขวาที่ของขวัญจากแผ่นซีดีไว้ตั้งแต่แรก พี่ภาคินมองแต่มือข้างซ้าย จริงๆ แล้วมันอยู่มือข้างขวา แต่ของขวัญซ่อนไว้ในแขนเสื้อ แล้วดึงกลับมาในตอนที่พี่ภาคินไม่รู้ตัวต่างหาก”

“เก่ง” เขาว่าอย่างประชด ก่อนเก็บแผ่นซีดีแผ่นนั้นไว้ในลิ้นชักโต๊ะ เพราะเริ่มไม่ไว้ใจนักมายากลคนเก่งไม่รู้เจ้าตัวจะเล่นอะไรให้หัวใจเขากระตุกวูบหล่นลงไปยังตีนเล่นอีกไหม

“ทีเรื่องเรียนไม่เห็นสนใจแบบนี้บ้างเลยนะตัวแสบ ถ้าของขวัญใส่ใจเรื่องเรียนแบบเรื่องมายากล พี่ว่าของขวัญคงต้องเป็นคนเรียนเก่งมากแน่ๆ เลย” เขาพูดยิ้มๆ พลางลูบกลุ่มผมเด็กสาวแล้วออกแรงขยี้อย่างเบามือด้วยความเอ็นดู แต่อีกฝ่ายกลับแสดงสีหน้าตรงกันข้าม มีแต่ใบหน้าเรียบเฉยผิดกับเมื่อครู่ลิบลับที่ยังคงยิ้มหัวเราะอยู่เลย

“ที่พี่พูดไปเพราะหวังดีกับเราทุกอย่างนะ” มือหนาแตะไหล่ของเด็กสาว เธอยิ้มเป็นเชิงขอบคุณ ก่อนจะเดินไปหาเจ้านกพิราบที่เกาะอยู่เก้าอี้โต๊ะทานข้าว เพียงขวัญเลี้ยงเจ้านกไว้เล่นมายากลเหมือนกัน

“แล้วเล่นมายากลมันไม่ดีตรงไหนเหรอ?”

“มันก็ไม่ใช่ว่าไม่ดีหรอก” ชายหนุ่มระบายลมหายใจหนักๆ อย่างจนคำตอบ

“มันเหมือนกับเราเป็นคนโกหกตลอดเวลา ไม่มีใครเชื่อถือเรานะโกหกตบตาและเหมือนกับนักหลอกลวง” เขาพยายามอธิบายให้อีกฝ่ายเข้าใจถึงความหวังดีของเขา

“นั่นเป็นเพราะคนดูจากทริคของกล จะเอามาตัดสินของขวัญไม่ได้หรอกนะ อีกอย่างนั่นไม่ใช่หลอกลวงสักหน่อย” เธอเถียง

“มันก็เหมือนๆ กันนั่นแหละ” เขาตัดบทอย่างไม่นึกอยากต่อล้อต่อเถียงกับอีกคนเพราะกลัวจะยาวกว่านี้

“พี่ภาคินนั่นแหละที่ไม่เข้าใจ” แต่เพียงขวัญยังคงเถียงต่อน้ำเสียงแผ่วเบาแฝงด้วยความน้อยใจ มีแต่เสียงถอนหายใจเท่านั้นที่ดูจะรุนแรง

“เอ่อ...เปลี่ยนเรื่องดีกว่า วันนี้ของขวัญว่างไหม พี่จ้างซักผ้าหน่อย ตู้ซักผ้าหยอดเหรียญข้างล่างมันเสียน่ะ” บดินทร์เฉไฉออกนอกเรื่อง และมันก็ได้ผลอีกฝ่ายก็คลี่ยิ้มแล้วพยักหน้าแทนคำตอบ แล้วลุกขึ้นทำตามที่เขาบอกทันที เพราะเมื่อไรที่มีเรื่องเงินเข้ามา เพียงขวัญจะทิ้งความรู้สึกทุกอย่างและทำทุกอย่างที่ได้เงินมา เขาไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายร้อนเงินหรือต้องการเงินไปทำอะไรเพราะเมื่อถามออกไปเจ้าตัวก็ไม่ตอบอยู่ดี

บดินทร์ระบายลมหายใจแรงๆ เสยเส้นผมที่ชื้นน้ำอย่างเคยชินในเวลาที่หัวสมองของเขากำลังครุ่นคิด เขาเองก็เริ่มสงสัยและตั้งคำถามให้กับหัวใจของตนเอง ทำไมกันนะ...ทำไมเมื่อเขาเห็นเพียงขวัญเศร้าใจเขาถึงไม่ชอบใจและอยากให้เด็กคนนี้มีแต่รอยยิ้มสดใสตามวัยไม่อยากให้มีรอยเศร้าหมองแอบแฝงในดวงตาหรือใบหน้า ทำไมถึงต้องรู้สึกห่วงใยทั้งที่เขาเป็นแค่คนแปลกหน้า เป็นเพียงลูกค้าประจำของพี่คนสนิทที่เจ้าตัวช่วยงานอยู่ เขาได้แต่ห้ามใจเจ้ากรรมอย่าคิดอะไรเกินเลยกับอีกฝ่ายอีก เพราะในสังคมแบบนี้จะมีใครไว้ใจใครได้อีกขนาดคนที่รักกันมานาน ยังจากกันไปโดยง่ายดาย อยู่ดีๆ ก็เหมือนฟ้าผ่าฝนตกอย่างไม่มีเค้าเมฆฝน และในวันที่ท้องฟ้าสวยสดแบบนี้เมื่อนึกถึงความหลังที่เจ็บปวด ถ้าหากเกิดมีพายุถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัวอีกครั้งเหมือนอย่างที่แล้วมา เขาจะทำอย่างไรดีกับหัวใจที่ช่างรู้สึกง่ายดายและบอบบางของเขา