บทที่2

“พี่ภาคินคะ ของขวัญมีกลมาโชว์ด้วยล่ะ” 

บดินทร์สะดุ้งเมื่ออยู่ๆ เด็กสาวในห้องก็ร้องบอกเสียงดัง แล้วดีดตัวเองขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ กับเขา ดวงตาสดใสที่แอบซ่อนรอยเศร้าหมองไว้ลึกๆ จับจ้องมาที่ใบหน้าของเขาเป็นเชิงขออนุญาตเล่นกลโชว์อย่างที่ตัวเองบอก

“ก็เอาสิ แต่พี่มีเวลาไม่มากนะ” 

บดินทร์เรียกแทนตัวเองว่าพี่ เพราะอายุที่มากกว่าถึงหกปี แม้ว่าเขาจะย้ายมาพักที่นี่ได้เพียงสามเดือน แต่ก็สนิทกับเพียงขวัญและขิมมากเป็นพิเศษ

ขิมซึ่งเปรียบเสมือนเป็นพี่ของเพียงขวัญนั้นเป็นสาวประเภทสอง มีร้านอาหารตามสั่งอยู่ใกล้ๆ กับคอนโดที่เขาพักอยู่ นอกจากจะทำอาหารตามสั่งแล้วยังมีบริการส่งถึงห้องพักในคอนโดที่เขาอยู่อีกด้วย จึงเป็นที่ฝากท้องยามหิวโหยสำหรับคนไม่ชอบออกไปไหนอย่างเขา และเพียงขวัญก็มีหน้าที่บริการส่งอาหาร ทำให้เขาสนิทกับทั้งสองไปด้วย

“ดูนี่นะ เห็นเหรียญนี้ไหม?”

เด็กสาวส่งเหรียญสิบบาทให้คนหนุ่มดู เขารับมาพลิกดูไปมาก่อนส่งคืน เพียงขวัญหยิบปากกาที่เขาถือติดมือมาด้วยยกขึ้นชูให้เขาเห็นว่าไม่มีอะไรซ่อนเร้น แล้วใช้ปากกาเจาะทะลุเหรียญสิบบาทเข้าไปอย่างง่ายดาย

“ทำได้ไง?”

บดินทร์ถามอย่างสงสัย จะเอื้อมมือไปจับแต่อีกฝ่ายก็ไวกว่า ถอยหนีแล้วดึงปากกาออกมาอย่างเดิม ส่งเหรียญให้คนสงสัยรับไปดู

“บอกไม่ได้ ไม่งั้นก็รู้ไต๋นักมายากลหมดสิ” เพียงขวัญอวดแล้วยิ้มอย่างได้ใจ

คนถูกหลอกให้นั่งดูอย่างบดินทร์หัวเราะเบาๆ ก่อนลุกขึ้นยืนเดินมาขยี้เส้นผมสีน้ำตาลแดงเล่น แล้วเดินไปโต๊ะทำงานเพื่อจัดการงานของตนเองต่อ

“คืนนี้แฟนพี่ภาคินมาค้างหรือเปล่า?”

“ถามทำไม ไม่ใช่เรื่องของเด็ก” เขาเหลือบมองเพียงขวัญที่ทำหน้าตากลืนไม่เข้าคายไม่ออกคล้ายว่ามีเรื่องไม่สบายใจแต่ไม่กล้าเอ่ย เด็กสาวเว้นช่วงสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดออกมาอย่างแผ่วเบา

“พี่ภาคิน...คืนนี้ของขวัญนอนที่นี่ได้ไหม?”

“แล้วทำไมไม่นอนบ้านตัวเองเล่า?”

บดินทร์ถามแต่สายตากลับมองมาที่กองเอกสารตรงหน้า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้ยินคำขอร้องแบบนี้ออกมาจากปากของเด็กสาวที่ชื่อเพียงขวัญ และเขาก็รู้ถึงเหตุผลที่เธอมาขอนอนที่ห้องของเขาดี

“พ่อไปหิ้วผู้หญิงที่ไหนมานอนที่บ้านอีกแล้วก็ไม่รู้” 

น้ำเสียงราบเรียบคล้ายเฉยชา แต่ทว่ากลับซ่อนเสียงสะอื้นอยู่ลึกๆ เพียงขวัญไม่รอให้เจ้าของห้องจะตอบรับหรือปฏิเสธคำขอร้องของเธอ เจ้าตัวเดินไปหยิบหมอนใบโตตัวเดิมที่เคยใช้หนุนนอนประจำทุกครั้งที่มาห้องบดินทร์ เธอทิ้งตัวซุกหลับที่พื้นมุมหนึ่งของห้องแม้จะเย็นและแข็งแต่มันก็ดีกว่าการที่กลับบ้านแล้วไปเจอกับความtocixในบ้าน

“ของขวัญ...” 

บดินทร์เรียกชื่อเบาๆ เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากคนช่างเจรจา เขาก็ลุกขึ้นเดินมานั่งมองร่างที่นอนขดตัวอยู่มุมห้อง เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนหยิบผ้าห่มที่เตรียมมาคลี่คลุมร่างที่นอนหลับสนิท เขาอดที่จะเอื้อมมือไปลูบสัมผัสเส้นผมสั้นๆ นุ่มลื่นมือของเด็กสาวตรงหน้าไม่ได้

ถึงแม้เขาจะดูเป็นคนเย็นชาพูดจาไม่ค่อยดีกับเธอบ่อยๆ แต่ดวงตาที่บดินทร์มองเพียงขวัญคือแววตาห่วงใยและอาทรเสมอ อดนึกสงสารชีวิตของเด็กสาวบ้านแตกสาแหรกขาดคนนี้ไม่ได้

ความเงียบยามดึกเข้ามาแทนที่ แสงจันทร์ส่องลอดเข้ามากระทบใบหน้าสวยที่นอนหลับ ทำให้เขาหวนนึกถึงเวลาแรกที่ได้รู้จักกับเด็กสาวคนนี้ ไม่รู้ว่าเพราะความบังเอิญหรือโชคชะตา ไม่ก็อาจจะเป็นเพราะวันนั้นที่เขาทะเลาะกับคนรัก ตอนนั้นคิดว่าตัวเองคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคนรัก หัวใจเขาสลายทำให้คนที่ไม่เคยคิดดื่มสุราเลือกดื่มเหล้าเพื่อดับทุกข์แสนสาหัส บดินทร์จำได้ดีว่าตัวเองในวันนั้นดื่มหนักและเมามายเพราะเหล้าที่ดื่มราวกับน้ำเปล่า ทั้งที่ตัวเขาเองไม่ใช่นักดื่มอะไรเลย เมาจนแทบไม่มีสติและไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกค้นของมีค่าออกจากเนื้อตัว ถ้าไม่ใช่เพราะเด็กสาวดวงตาโศกเศร้าแต่จิตใจแข็งแกร่งและห้าวหาญคนนี้เข้ามาช่วยไว้ เขาคงหมดตัวและหมดใจไปในวันนั้นเป็นแน่

เพียงขวัญคือชื่อเรียกของเด็กสาวคนนั้น เธอก็เหมือนเด็กวัยรุ่นคนอื่นๆ ที่อาศัยอยู่ในย่านที่มีแหล่งท่องเที่ยวยามค่ำคืนมากมาย พ่อแท้ๆ เป็นใครเพียงขวัญเองก็ไม่รู้จัก เธอรู้แค่ว่าแม่ของเธอนั่งแต่งหน้าสวยอยู่ในตู้กระจกเพื่อรอให้ผู้ชายเอาเงินมาโปรยให้แลกกับการร่วมเสพสมร่างกายแม่ ให้เงินเธอเอาไว้ใช้ในบางวันและปล่อยเธอไว้กับพ่อเลี้ยงที่วันๆ เอาแต่เมาหัวราน้ำ

บดินทร์เชื่อเสมอ เขาเชื่อว่าความเป็นคนดีต้องได้สิ่งที่ดีตอบแทนส่วนคนจะเลวก็อยู่ที่ตัวเองใช่ว่าอยู่ที่ชาติตระกูล มีบางเหตุผลที่ทำให้เขาต้องย้ายมาอยู่คอนโดเก่าๆ ที่ปล่อยเช่าราคาไม่แพงนัก มันเป็นห้องพักที่เพียงขวัญแนะนำให้ในวันที่เธอหิ้วปีกลากเขามาที่ห้องของขิมสาวประเภทสองที่เพียงขวัญรักมาก แม้จะไม่ใช่ญาติพี่น้องแท้ๆ แต่ขิมก็ดูแลเพียงขวัญแทนพ่อกับแม่ที่ไม่ค่อยมีเวลาใส่ใจ

ห้องพักที่นี่ถึงแม้จะเล็กและแคบกว่าที่เขาเคยอยู่ แต่รายได้ที่น้อยนิดของเขาทำให้มีทางเลือกไม่มากนัก การอยู่แบบตัวใครตัวมันกลับทำให้เขารู้สึกว่าชีวิตเงียบสงบอย่างไม่น่าเชื่อ อาจเพราะไม่มีใครคอยมาบ่นมาใส่ใจเรื่องของเขาอีกแล้ว ถึงจะเงียบจนหวิวใจและความอ้างว้างเดินทางมาเยี่ยมเยียนเสมอ

ถ้าจะวุ่นวายก็มีแต่เด็กสาวคนนี้เข้ามาก่อกวนแทบจะทุกครั้งที่เจอกัน แต่ก็ไม่ทำให้เขารู้สึกรำคาญนัก เพียงขวัญชอบหาเล่นมายากลง่ายๆ ที่บางครั้งเขาก็เดาออก แต่ก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเพื่อเอาใจเธอ เพียงขวัญอ้างว่าจำมาจากคาเฟ่ที่เจ้าตัวเข้าไปขอเงินแม่บ่อยๆ และจากตำราเรียนเล่นกลราคาถูกในห้องของเธอ

บ่อยครั้งที่เขามักถามถึงเรื่องเรียน แต่อีกฝ่ายจะเงียบเฉยแกล้งไม่ได้ยิน หรือทำเป็นไม่รับรู้อะไร ทั้งที่เขาคิดว่าเธอจะสนิทใจกับเขาจนเปิดใจพูดหลายๆ เรื่องให้ฟังได้แล้วเสียอีก บดิทร์เพียงแค่อยากให้อีกฝ่ายได้เล่าเรียนตามที่เจ้าตัวนั้นชอบมาเสมอ

บดินทร์ถอนลมหายใจแรงๆ ก่อนจะลุกขึ้นบิดตัวไปมาและกลับมาสนใจงานของตัวเองต่อ โดยไม่ลืมที่จะกล่าวบอกราตรีสวัสดิ์กับคนที่นอนอยู่มุมหนึ่งของห้องเขา มุมที่ไม่มีแสงไฟเล็ดลอดผ่านไปปลุกให้เธอตื่นได้ในเวลานี้