4 ทำงานวันแรกเป็นอย่างไร

แม้พ่อของเธอจะเป็นเพียงผู้ชายไม่เอาไหน ไม่เพียงเท่านั้นยังติดคุกติดตะรางให้แม่อับอายอยู่นาน แต่เธอที่เป็นลูกไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับความผิดของท่าน และสิ่งเดียวที่เธอมีไม่เหมือนน้องก็แค่เพียงเลือดเนื้อเชื้อไขอีกครึ่งหนึ่งในตัวก็เท่านั้น

ช่างเถอะ คร้านจะใส่ใจ... เบื่อที่จะหาคำตอบด้วยว่าแม่เริ่มไม่รักเธอตั้งแต่ตอนไหน ตอนที่มีลลิน ตอนที่แต่งงานกับคุณลุง หรือตอนที่เธอเกิดมาด้วยสาเหตุของความผิดพลาดกัน

เพราะจะว่าไปแล้วมันก็ไม่สลักสำคัญต่อชีวิตในปัจจุบัน เมื่ออย่างไรแล้วเธอก็ไม่ได้กลายเป็นลูกแท้ ๆ ของสามีใหม่ และแม่เองก็ไม่สามารถกลับไปแก้ไขความผิดพลาดของตัวเองในวัยสิบเจ็ดสิบแปด ตอนที่ปล่อยให้เธอลืมตาขึ้นมาดูโลก

       คำว่า ชื่นชีวาหรือแจ่มใสที่เธอได้มา ไม่เห็นจะทำให้ชีวิตของเธอสดใสหรือชุ่มชื่นขึ้นมาเลยสักนิด มีแต่ตรงกันข้ามไปเสียหมด

“ทำงานวันแรกเป็นยังไงบ้าง”

ระหว่างที่ลงมือแต่งหน้าให้คนเป็นแม่ ชื่นชีวาก็ได้ยินคำถามจากเรียวปากสวยซึ่งฟังดูเหมือนจะชวนคุยมากกว่าเป็นห่วงเป็นใยว่าแท้จริงแล้วเธอจะเป็นอย่างไร

มือเล็กจึงชะงักเล็กน้อย ตกใจระคนแปลกใจ แต่ก็ไม่ถึงเสี้ยววินาทีด้วยซ้ำเธอก็สามารถทำสิ่งที่อยู่ตรงหน้าต่อไปได้อย่างชำนิชำนาญ ก่อนจะตอบคำถามของท่านด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติ ไม่ได้แสดงถึงความรำคาญหรือน้อยใจ

“อ๋อ… ก็คงดีค่ะ”

“ดี…?”

“ก็... ทำความเข้าใจกับระบบทั่วไป ยังไม่ได้ลงไม้ลงมืออย่างจริงจังเลยค่ะ”

“แล้วแกได้เจอกับไอ้ฌานหรือเปล่า”

ประโยคแรกวรรณรสาถามด้วยน้ำเสียงปกติ หากประโยคหลังกลับชัดเจนว่าเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ไม่เพียงเท่านั้นยังเรียกขาน ‘คุณฌาน’ ของชื่นชีวา ด้วยสรรพนามที่ไม่น่าฟัง ทำเอาคนที่เทิดเข้าไว้เหนือเกล้าแอบขมวดคิ้วเล็กน้อย เนื่องจากไม่ใคร่จะพอใจ

“ไม่ได้เจอหรอกค่ะ คุณฌานเป็นผู้บริหาร... ส่วนแจ่มเป็นแค่ธุรการทั่วไป”

 หรือพูดง่าย ๆ ก็คือเบ๊ของทุกฝ่าย ไม่ต่างอะไรจากเด็กชงกาแฟหรือไม่ก็คนส่งเอกสารที่ต้องวิ่งวุ่นทั้งวัน

บริษัทของฌานเป็นบริษัทกราฟิกดีไซเนอร์และการตลาดออนไลน์ รับออกแบบและทำการตลาดทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะบริการโฆษณาธุรกิจ สื่อออนไลน์ ออฟไลน์ สร้างความโดดเด่นของแบรนด์สู่ยอดขายอะไรเทือกนั้น ซึ่งชื่นชีวาเป็นเด็กจบใหม่ เธอเพิ่งได้ใบรับรองวุฒิเมื่ออาทิตย์ก่อน ยังไม่ทันได้รับปริญญาเลยด้วยซ้ำ แถมยังถูกฝากงานจากคุณลุงโตมร...

ผู้เป็นสามีใหม่ของแม่ หรือในทางตรงข้ามก็เป็นพ่อบังเกิดเกล้าของคุณฌาน แน่นอนว่าธรรมเนียมปฏิบัติของบริษัทที่ก่อร่างสร้างตัวโดยคนรุ่นใหม่ เกลียดเรื่องเส้นสายเข้าสายเลือดแบบนั้น แทนที่ชื่นชีวาจะได้รับการปฏิบัติที่ดีกว่าคนอื่น เธอกลับต้องกลายเป็นแกะดำของบริษัท และคงต้องใช้เวลาพิสูจน์ตัวเองอีกนาน

“ไม่เจอก็ดี แต่ถ้าเจอก็อย่ายอมให้มันกลั่นแกล้งแกล่ะ ยิ่งโง่ ๆ อยู่ด้วย”

คนเป็นแม่พูดเหมือนเป็นห่วง แต่แท้จริงแล้วมันไม่ต่างอะไรกับการกดลูกสาวคนโตให้น้อยเนื้อต่ำใจยิ่งกว่าเดิม

“แล้วอย่าลืมด้วยว่าแกต้องเข้าไปอยู่ในจุดที่สำคัญของบริษัทนั้นให้ได้ ฉันให้เวลาแกห้าปี... ทำยังไงก็ได้ให้ตัวเองเข้าไปอยู่ในบอร์ดบริหาร”

จะบ้าหรือเปล่า... ชื่นชีวาคิดว่ามารดาของตัวเองเพ้อเจ้อ แต่ด้วยความที่เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของวรรณรสามาหลายปี อีกทั้งอายุอานามก็ต่างกันแค่สิบเจ็ดปีเท่านั้น

ถึงจะโง่อย่างท่านก่นด่า หากก็พอจะรู้ตัวอยู่บ้างว่าสิ่งไหนควรพูด สิ่งไหนควรเงียบ และสิ่งไหนควรจะตอบโต้ออกไปซึ่งการที่ท่านอยากจะให้เธอเข้าไปทำงานในบริษัทของฌานตั้งแต่ต้น ตอนแรกชื่นชีวาเข้าใจว่าแม่อยากจะแกล้งลูกเลี้ยงของตน อย่างน้อยที่สุดการยัดเยียดเธอเข้าไปในองค์กรของเขา ผ่านคำสั่งของคนเป็นพ่อที่แตกหักกันไปนาน

แน่นอนว่ามันย่อมทำให้เขาเกิดความไม่พอใจ และการที่ชายหนุ่มยอมให้ชื่นชีวาเข้าไปทำงานด้วย มันก็ไม่ต่างอะไรกับการยอมแม่ง่าย ๆ คงสร้างความสะใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้กับคนที่เกลียดชังกัน

แต่ตอนหลังเธอเพิ่งมารู้และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องเพ้อเจ้อเกินไปก็ตอนที่วรรณรสาผู้เป็นแม่สั่งการให้เธอทำตัวให้โดดเด่น เก่งกาจ ให้ผู้ใหญ่เห็นผลงานเพื่อที่วันหนึ่งแม่จะได้อ้อนวอนขอให้เธอหรือตัวท่านเองเป็นหุ้นส่วนของบริษัทนั้น

เนื่องจากหุ้นส่วนเกินกว่าครึ่งเป็นของฌานก็จริง แต่อีกเกือบครึ่งนั้นเป็นของโตมรผู้เป็นพ่อซึ่งแม่ของเธอวาดหวังเอาไว้อย่างสวยงามว่า ส่วนที่เป็นของพ่อเลี้ยงจะต้องตกอยู่ในมือของท่านอย่างแน่นอน

วรรณรสาจึงบังคับให้ชื่นชีวาเลือกเรียนแบบฌาน เก่งแบบเขามีความรู้ความสามารถไม่ต่างจากผู้ชายคนนั้นโดยหารู้ไม่ว่านอกเหนือจากความสัมพันธ์แม่เลี้ยงลูกเลี้ยงที่ไม่ลงรอยกัน