5 ลูกชังที่... ไม่รัก

ฝ่ายนั้นก้าวนำแม่เลี้ยงสาวไปหลายขั้น หากนับเป็นเวลาก็เกือบสามปีแล้วที่ลูกสาวคนโตของวรรณรสากลายเป็นนางบำเรอของฌาน และดูเหมือนว่า จะเป็นเมียเก็บที่เอาใจลงไปเล่นเสียด้วย เพราะนอกจากจะเสียตัวให้เขาแล้ว ชื่นชีวายังมอบดวงใจน้อย ๆ ให้กับชายหนุ่มก่อนวันที่เขาจะล่วงเกินเธอทางร่างกายด้วยซ้ำ

“ค่ะแม่ แจ่มรับทราบแล้วค่ะ”

ซึ่งชื่นชีวาไม่ต่อความยาวสาวความยืด เธอโตพอที่จะเรียนรู้ว่าความบาดหมางของตนกับคนเป็นแม่จะไม่เกิดขึ้น ถ้าหากเธอยอมเออออกับท่านและทำตามคำสั่งทุกอย่าง

หญิงสาวแสร้งทำเป็นตกปากรับคำ ในขณะที่มือเรียวก็ง่วนอยู่กับการทำเรื่องที่ตัวเองถนัดนั่นก็คือการแต่งหน้า แต่งตัว และทำผมให้กับท่านเพื่อเตรียมไปออกงาน หนึ่งชั่วโมงผ่านไป... เป็นเวลาหนึ่งทุ่มพอดีเป๊ะที่ทุกอย่างเสร็จสรรพพร้อมทุกอย่าง

วรรณรสากลายเป็นหญิงสาววัยสี่สิบที่มีใบหน้าอ่อนเยาว์ ไม่ต่างอะไรกับคนที่อายุยี่สิบปลาย ๆ เข้ากันดีเหลือเกินกับทรงผมแสกกลางตรงสวยแต่แอบมีม้วนปลายอย่างเป็นธรรมชาติ

ยิ่งร่างกายสมส่วนของคุณแม่ลูกสองอยู่ในชุดเกาะอกสีครีมฟูฟ่องสั้นแค่เข่ายิ่งทำให้ความงดงามโดดเด่นเชื่อเลยว่าวันนี้แม่จะต้องกลายเป็นดาวของงานวันเกิดไฮโซอะไรสักอย่างที่ชื่นชีวาไม่มีโอกาสได้รู้จัก

“รีบไปแต่งตัวให้หนูลิซได้แล้ว”

เมื่อพึงพอใจกับผลงานของลูกสาวคนโต วรรณรสาก็หันไปสั่งการ

“ให้น้องทำผมทรงเดียวกับฉัน”

“ได้ค่ะ”

ชื่นชีวารับคำสั่งเข้าใจทันทีว่าชุดของน้องสาวคงคล้ายคลึงกับชุดของท่าน และตามสื่อต่าง ๆ ในโซเชียลวันนี้ก็คงเต็มไปด้วยภาพของสองแม่ลูกที่แต่งตัวเหมือนกันคงตั้งใจสร้างภาพความน่ารักของครอบครัวอันแสนอบอุ่นให้ปรากฏแก่สายตาคนอื่นเพื่อปิดบังรอยร้าวในอดีตที่เกิดขึ้นและยังคงไม่หายไป

“แล้วก็อย่าเพิ่งนอนล่ะ อย่าลืมว่าแกต้องขึ้นมาดูแลฉันตอนที่กลับมาจากงานอีกด้วย”

วรรณรสาหมายถึงการลบเครื่องสำอาง ล้างหน้า สระผม รวมไปถึงการอาบน้ำ หลายสิ่งหลายอย่างที่ชื่นชีวาจะต้องตอบแทนบุญคุณของผู้ที่ให้กำเนิดด้วยการปรนนิบัติแบบที่เธอต้องการซึ่งไม่ถือว่าเป็นเรื่องหนักหนาสาหัส อันที่จริงลูกก็น่าจะชินกับการทำเพื่อเธอแบบนี้แล้วด้วยซ้ำ

“ค่ะแม่”

คนที่โดนสั่งการก็เลือกที่จะตกปากรับคำโดยไม่มีข้อกังขาเหมือนทุกครั้ง กลายเป็นเรื่องปกติเสียอีกที่เธอต้องถ่างตารอคนเป็นแม่แบบที่ไม่บ่น ไม่งอแง แม้ว่าวันรุ่งขึ้นตัวเองต้องออกไปเหนื่อยหนักกับการเรียนหรือกระทั่งตอนที่เข้าสู่วัยทำงานก็ตาม

อาจเป็นเพราะความเคยชิน หรือเพราะความรักที่เธอยังคงมีให้แก่ท่านอยู่เสมอก็ไม่ทราบที่ส่งผลให้ชื่นชีวาอดทนและอดทนจนถึงที่สุด ต่อให้ชีวิตที่ผ่านมาคล้ายคลึงกับการเป็น ‘สาวใช้’ มากกว่าลูกสาวคนโตของท่าน

เมื่อแม่ก็ยังเป็นแม่ ผู้หญิงคนนี้ให้กำเนิดและเลี้ยงดูเธอมาโดยที่ไม่คิดจะทอดทิ้งกัน เพียงคิดเท่านี้ในหัวสมองของชื่นชีวาก็เต็มไปด้วยคำว่า ‘บุญคุณ’ ซึ่งไม่รู้จริง ๆ ว่าทำอย่างไรถึงจะทดแทนหมด และมองไม่ออกเลยว่า มันจะใช้ระยะเวลาสักเท่าไรจนกว่าเธอจะมีเจ้าชีวิตคนใหม่ หรือจนกว่าใครคนใดคนหนึ่งจะจากไปเพราะหมดลมหายใจกัน

       ชื่นชีวาตื่นตั้งแต่ตีห้าในทุก ๆ วันเพื่อออกไปช่วยนิ่มกับแม่บ้านคนอื่น ๆ เตรียมกับข้าวให้กับเหล่าสมาชิกในบ้าน ไม่ว่าจะเป็นโตมรผู้เป็นพ่อเลี้ยง วรรณรสาผู้เป็นแม่ และลลินผู้เป็นน้องสาวต่างก็ต้องรับประทานอาหารเช้าในเวลาเจ็ดโมงตรงไม่ขาดไม่เกิน ถือว่าเป็นระบบระเบียบที่ไม่มีการยืดหยุ่นได้

ส่วนเธอนั้น นอกจากจะมีศักดิ์เป็นลูกสาวคนโตของคุณนายวรรณรสาแล้ว ชื่นชีวาก็ไม่ได้มีชีวิตแตกต่างจากคนรับใช้ทั่วไป นับตั้งแต่ที่เธออายุสิบเจ็ดที่แม่แต่งงานและย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังใหญ่ ที่ประจำของเธอก็คือห้องครัวกับหลังบ้าน มีห้องส่วนตัวเป็นของตัวเองก็จริง แต่ก็อยู่ด้านหลังซึ่งมีลักษณะเดียวกันกับห้องของนิ่มกับเหล่าแม่บ้านและคนขับรถของคุณท่าน

ต้องตื่นมาช่วยคนอื่นทำกับข้าวไม่พอ เธอยังต้องกินข้าวอยู่ในห้องครัวตั้งแต่ย้ายเข้ามากระทั่งเรียนจบ มีงานทำ ก็ยังมีชีวิตไม่ต่างจากเดิมเท่าไรนัก คือแหกตาตั้งแต่เช้าตรู่ กว่าจะหลับตาลงได้ก็ตอนที่มั่นใจว่ามารดาจะไม่เรียกใช้ซึ่งทั้งหมดทั้งมวลมันทำให้เธอเข้าใจ ว่าโชคชะตาของลูกสาวขี้คุกอย่างเธอมันคงได้เท่านี้แหละ

เธอบอกตัวเองอยู่ทุกวันด้วยว่าแค่ที่ได้รับก็ดีมาก ๆ ดีกว่าต้องไปตกระกำลำบากที่อื่นให้วุ่นวาย