3 ลูกที่ไม่รัก

ชื่นชีวาพยักหน้ารับพร้อมกับสำรวจร่างกายของตัวเองอย่างถี่ถ้วน เธอต้องอยู่ในสภาพไม่ที่ดูดี ไม่ใช่คนที่เพิ่งผ่านการร่วมรักกลับมาเพราะถ้าอีกฝ่ายรู้ว่าเธอแอบไปมีความสัมพันธ์กับชายอื่น มีหวัง…หากไม่กลายเป็นศพก็คงไม่มีวันได้ออกจากบ้าน และที่สำคัญคือเธอต้องไม่โดดเด่นเกินหน้าเกินตา ‘ท่าน’ ต่อให้ใบหน้างามจะถอดแบบราวกับออกจากพิมพ์เดียวกัน แต่ก็ห้ามภูมิใจกับความงามของตัวเองเด็ดขาด

เพราะไม่อย่างนั้นคุณผู้หญิงของบ้านอาจจะไม่พอใจ จากที่ทำตัวไม่ดีกับคนอย่างเธออยู่แล้ว อาจจะร้ายแรงถึงขั้นที่ชื่นชีวาไม่สามารถกัดฟันทนต่อไปได้

“เรียบร้อยแล้วค่ะ”

หญิงสาวยังมีความกังวล ท่าทางจึงพะว้าพะวังเล็กน้อย แต่พอนิ่มยืนยันออกมาเป็นคำพูดและสายตา ก็เพิ่มความมั่นใจให้กับเธอมากพอที่จะวิ่งขึ้นไปบนห้องนอนใหญ่ที่มีคนรออยู่

“แกกล้าดียังไงถึงกลับบ้านช้าเป็นชั่วโมง หา นังแจ่ม...”

หลังจากที่เคาะประตูห้อง และได้รับอนุญาตให้เปิดเข้าไป ชื่นชีวาก็ต้องกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ทัน เพราะประโยคแรกที่เจ้าของห้องตะโกนถาม มันช่างจิกกัด อีกทั้งยังบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าอารมณ์ที่มีอยู่ในขั้นไหน

“ขอโทษค่ะ แจ่มเพิ่งไปทำงานวันแรก ก็เลยลงรถเมล์เลยป้าย”

เลือกที่จะโกหกเป็นการแก้ตัวไป ขืนให้คนที่นั่งหน้าหงิกอยู่หน้ากระจกทราบว่าไปทำอะไรมาบ้าง ไม่วายหญิงสาวจะได้ตายคาเท้าไม่วันนี้ก็วันพรุ่ง

“โง่จริง ๆ”

วรรณรสาตวัดสายตามองคนที่หน้าตาคล้ายคลึงกับเธอราวกับโขลกกันมา หากมีสิ่งเดียวบนใบหน้าที่ไม่เหมือนกันก็คงเป็นดวงตาที่เฉี่ยวสวยของมันที่ถอดแบบเอามาจากคนที่เธอเกลียดชังน้ำหน้าพร้อมกับก่นด่าด้วยถ้อยคำที่พูดจนติดปาก

คำก็โง่ สองคำก็โง่ ต่อให้เป็นเรื่องที่ไม่เคยสร้างความเดือดร้อนหรือเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับวรรณรสาเลย หล่อนก็ยังจะก่นด่าราวกับเป็นสิ่งที่ชินปาก แต่แน่นอนว่าคำพูดบริภาษมาดร้ายเหล่านี้ย่อมเกิดขึ้นตอนที่อยู่กันเพียงแค่สองคน และไม่มีคนอื่นเก็บเอาไปนินทาเท่านั้น

เพราะถ้ามีบุคคลที่สามเข้ามารับรู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นย่อมไม่งามแน่ เรื่องอะไรคุณผู้หญิงของบ้านจะสร้างภาพลักษณ์ที่ไม่ดีให้กับตัวเอง

“ขอโทษค่ะ”

“ขอโทษ ๆ ๆ คนอย่างแกก็ดีแต่ขอโทษไปทั้งชีวิตแหละ เพราะแกมันโง่เหมือนพ่อไง”

ยิ่งชื่นชีวาทำท่าทางเจียมตัว วรรณรสายิ่งไม่พอใจ ปากก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถึงรากเหง้าของหญิงสาวซึ่งเป็นคนเดียวกับคนที่เธอเกลียดชังมานาน

“สมกับเป็นลูกไอ้ขี้คุกเสียจริงเชียว จะฉลาดได้สักเสี้ยวหนึ่งของฉันก็ไม่ได้”

เกลียดพ่อพาลเอากับลูก และนับตั้งแต่ที่เกิดเรื่องเกิดราวแค่เห็นหน้าชื่นชีวา วรรณรสาก็อารมณ์เสียไปได้ทั้งวัน แต่ก็ทิ้งไม่ได้เพราะความจำเป็น นอกจากยัยเด็กนี่จะมีประโยชน์กับเธอในการเป็นที่รองมือรองเท้า และเป็นเด็กรับใช้ประจำตัวแล้ว

มันยังเป็น ‘ลูกสาว’ ของเธอ... ที่เกิดจากสามีเก่าขี้คุก เรียกได้ว่า… ทั้งสองพ่อลูกเป็นจุดด่างพร้อยเดียวในชีวิตที่ทำให้ความงดงามของเธอหม่นหมองยามเมื่อมองย้อนกลับไป

“แม่ต้องรีบไปงานตอนหนึ่งทุ่มใช่ไหมคะ นี่เพิ่งหกโมงกว่าเอง ยังไงก็ทันอยู่แล้วค่ะ”

หากคนเป็นลูกไม่เก็บเอาคำพูดร้ายกาจเหล่านั้นมาใส่ใจ ตรงกันข้าม... ชื่นชีวากลับเลือกที่จะปล่อยให้มันเข้าหูซ้ายทะลุออกหูขวา จากนั้นก็เดินเข้าไปหาคนเป็นแม่ที่นั่งหน้าบึ้งอยู่หน้ากระจก เพื่อเริ่มงานของตัวเอง

“ทันแบบชุ่ย ๆ น่ะสิ แกลืมไปแล้วหรือไงว่าวันนี้น้องไปด้วย นอกจากแต่งหน้าทำผมให้ฉันแล้ว แกต้องไปแต่งตัวให้หนูลิซอีกนะ”

“ยังไงก็ทันค่ะ เดี๋ยวแจ่มให้พี่นิ่มช่วยทำผมให้น้องก็ได้”

“ไม่ได้ มันเป็นหน้าที่แก จะให้คนอื่นมาทำได้ยังไง”

วรรณรสาไม่ยอมหรอก เธอไม่ไว้ใจฝีมือคนอื่น

“วันนี้เป็นงานวันเกิดเพื่อนสนิทของคุณใหญ่ แกจะให้หนูลิซกระเซอะกระเซิงเข้างานหรือไงนังแจ่ม”

“โธ่แม่ น้องแค่ห้าหกขวบเองนะคะ แค่ถักเปียเรียบ ๆ ก็ได้”

“คิดจะขัดคำสั่งฉันเหรอ”

ผู้เป็นแม่ตวัดสายตามองชื่นชีวาอย่างไม่พอใจ ในขณะที่หญิงสาวกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมเครื่องสำอางอยู่ตรงหน้า

“ฉันเป็นแม่แกนะ”

“เปล่าค่ะ แจ่มรับทราบแล้วค่ะคุณแม่”

ชื่นชีวาแอบถอนหายใจออกมา อยากจะพูดเหลือเกินว่า ถ้าแม่เป็นแม่จริง ก็สมควรที่จะทำตัวให้สมกับการเป็นแม่ของเธอหน่อยไหม เพราะดูเหมือนวรรณรสาจะลืมว่านับตั้งแต่ที่แต่งงานใหม่ นอกจาก ‘หนูลิซ’ หรือลลินแล้ว วรรณรสายังมีเธอเป็นลูกสาวคนโตอีกคนหนึ่งนะ