LOGINShare
2
publish date:
2026-06-23 13:52:56เขากับเด็กนั่นยังคงเล่นเกมจ้องตากัน ตอนนี้เปลี่ยนสถานที่เป็นที่ในห้องรับแขก คมธรณ์ปิดประตูหน้าต่างมิดชิด เหมือนกับว่ากลัวใครจะมาเห็นว่าเขารับน้ำขิงเข้ามา
เขาจำได้...จำเจ้าหล่อนได้แล้ว
เมื่อเดือนที่แล้ว...
เขามาหลบภัยที่นี่ เหตุเกิดจากแม่เลี้ยงคนใหม่ของเขา นัง...เอ่อ อาจจะไม่สุภาพ แต่เขาไม่รู้ว่าจะเรียกผู้หญิงแบบนั้นว่าอะไรดี ทิชา...ภูมิหลังของหล่อนไร้ที่มา รู้แต่ว่าพ่อของเขาในวัยดึก ไม่รู้กลับไปคึกได้ยังไง ถึงไปโฉบได้เจ้าหล่อนมา เขาให้เพื่อนที่เป็นสำนักงานทนายความสืบในเชิงลึก ได้ข้อมูลมานิดๆ หน่อยๆ ยังไม่ได้อะไรมามาก แต่แค่นั้นก็ทำให้คมธรณ์ขนหัวลุกซู่
พ่อของเขาเข้าโรงพยาบาล...นังนี่ดันกลับมาที่บ้าน แล้วถือวิสาสะไปนอนแก้ผ้ารอเขาบนเตียง แม่งเอ๊ยอย่างหลอน...เขาถีบหล่อนตกลงไปบนพื้น ปิดประตูใส่หน้าแถมท้าย! ไม่กี่นาทีต่อมา พ่อเขาโทรมาด่าหาว่าเขาไปจับก้นแม่เลี้ยง? อื้อหือ...หนักล่ะแบบนี้อยู่ไม่ได้แล้วบ้าน คมธรณ์เลยตีรถมาบ้านปู่ เขาอยู่บ้านไม่ได้พักใหญ่ล่ะแบบนี้
วันนั้นก็เลยหนักไปหน่อยเพราะเรื่องที่เจอมันแสนจะหน่วงหัวใจ เป็นคนโดนกล่าวหาว่าจะคิดมิดีมิร้ายกับแม่เลี้ยง...เหอะ เขายกตำแหน่งให้หล่อนแค่กระหรี่ของพ่อเท่านั้นแหละ คอยดูเขาจะขวางขั้นสุด ถ้าพ่อจะไปจดทะเบียนกับมัน
ไอ้แป๋งเพื่อนรักเพื่อนเลิฟ มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกับเขา ใช้นามสกุลเดียวกัน โตมาด้วยกันเลยจัดหนักทั้งเหล้าทั้งยา และบอกว่ามีเด็กมาให้เขา สดๆ ซิงๆ
มันปล่อยเขาไว้ที่บ้าน บอกว่าสั่งเด็กมาให้แล้ว อีกสิบนาทีจะมา ก่อนจะแว้นจากไป ทิ้งให้เขานั่งคอแข็ง...คอล่างไม่ใช่คอบน อยู่ตรงโซฟา
มีคนมากดกริ่ง เขาไปเปิดให้พบว่าเป็นเด็กสาว ตากลมโต มองเขาอยู่และบอกว่ามาส่งของ
เท่านั้นแหละเขาก็อุ้มหล่อนเข้าบ้าน ไม่ฟัง ไม่พูด ทำอย่างเดียว...เพราะตอนนั้นกำลังเคลิ้มอย่างหนัก กำลังได้ที่อย่างแรง
ไม่รู้ว่าทำไปแบบไหนไปบ้าง ยาและหื่นมันพาไป รู้ตัวอีกทีตื่นมาเด็กคนนี้นั่งร้องไห้ มองเขาอย่างตัดพ้อ ตบหน้าเขาด้วย บอกว่าไม่ได้มาขายตัว เขาก้มลงมองเห็นร่องรอยเลือดบนเตียง ก็ตกใจนิดหน่อย แต่ไม่ได้ตกใจมาก อาจจะเป็นเด็กที่ไอ้แป๋งดีลมา...มันก็ไม่ใช่หนแรกที่เขาได้เด็กเวอร์จิ้นมาออฟ
เขายัดเงินใส่มือเธอไปห้าพัน แล้วบอกว่าถ้าไม่พอก็มาเอาอีกนะ โดนตบอีกหน...แล้วเธอก็จากไปพร้อมกับเงินที่เขายัดให้
เขายังด่าไอ้แป๋งไปว่า เด็กของมันตบเก่ง ตบเอา ตบเอา พบว่าตัวเขามีร่องรอยทั้งหยิก ข่วน เขียวช้ำเป็นจ้ำๆ มีรอยกัดด้วยสองสามรอย ยัยเด็กซาดิสม์ ดีนะที่เขาเมามึน ไม่อย่างนั้นคงจะไล่ออกไปแน่ๆ เขาไม่นิยมความรุนแรง
ไอ้แป๋งเพียงแค่หัวเราะใส่...ไม่ได้พูดอะไรตอบ บอกว่าหนหน้าจะจัดให้ใหม่ เอาแบบมีประสบการณ์ก็แล้วกัน เขาเลยด่ามันอีกรอบว่าไม่ได้ชอบพวกเวอร์จิ้นสักหน่อย เอามาให้ทำไมก็ไม่รู้
ตอนนี้ก็รู้แจ้งแล้วว่า หล่อนไม่ใช่เด็กที่ไอ้แป๋งออฟมาให้
น้ำขิงเม้มปาก มือกำเข้าหากันแน่น เธอมองจ้องเขา แม้จะกลัว...เพราะเขาก็เป็นหลานกำนันผู้มีอิทธิพล แม้จะตายไปแล้ว แต่ก็ยังมีอำนาจ อำนาจเงินนั่นแหละ ตอนวันที่โดนขืนใจ น้ำขิงตอนแรกก็โกรธอยากไปแจ้งความ แต่เมื่อประจักษ์ว่า เธอไม่อาจจะเอาไม้จิ้มฟันอย่างเธอไปงัดกับไม้ซุงตระกูลดรุณทองของเขาได้หรอก เธอก็เลือกที่จะเงียบ...ถ้าเกิดบอกกับตาโอ่ง แกอาจจะด่าทับซ้ำเติม ทำให้ยิ่งช้ำใจมากขึ้นไปอีก ว่าสันดานแม่ก็ตกมาถึงลูก ถึงได้ทำให้แกยากลำบาก...ตาไม่มีทางเชื่อว่าเธอนั้นโดนขืนใจ คิดไปด้วยว่าเธอเต็มใจ สิ่งที่แม่ทำฝังใจตา การตายของแม่ก็ทำให้ตายิ่งโกรธเธอ น้ำขิงคิดด้วยซ้ำ ว่าตาอาจจะเกลียดเธอด้วย
น้ำขิงเติบโตมาอย่างยากลำบาก
จนในรุ่นลูก...ลูกของเธอ เธอก็ไม่อยากให้แกได้มาเจออะไรแบบนี้ แม้จะไม่เต็มใจให้แกได้เกิด แต่เมื่อทุกอย่างมันเป็นไปแล้ว เธอก็ต้องพยายามทำให้มันดีที่สุด ในสิ่งที่สมองของน้ำขิงจะคิดทางออกให้กับลูกและตัวเธอได้
“เอ่อ...คือว่า”
“หนูอายุสิบเจ็ดตอนนี้ ยังไม่เต็มสิบแปด...”
ขนของคมธรณ์ลุกขึ้นเกรียวในทันที เมื่อคิดทบทวนถึงโทษถ้าเกิดว่าเจ้าหล่อนไปแจ้งความ เอาความกับเขาจริงๆ
“หนูจะให้ฉันทำยังไง ต้องการอะไร?”
“หนูต้องการให้คุณรับผิดชอบ...”
น้ำขิงเม้มปาก เก็บน้ำตาไว้เสีย เธอหวังว่าเขาจะยอมในข้อเสนอ
“รับผิดชอบแบบไหน แต่งงาน? อย่างนั้นเหรอ”
คมธรณ์ทำเสียงเข้ม เขาไม่ได้คิดจะยกความโสดให้กับแม่เด็กตาโตดุนี่ จะว่าหน้าตัวเมียไม่ยอมรับผิด มักง่าย...เอ่อ ก็ยอมให้ด่า มนุษย์ทุกคนย่อมปกป้องตนเอง
“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้”
น้ำขิงกำมือแน่น ตกลงใจพูดสิ่งที่เธอต้องการออกมา หวังว่าเขาจะยอมให้ แลกกับการที่เขาไม่ต้องไปเข้าคุก หรือฉาวโฉ่ขึ้นมาเพราะข่มขืนเธอจนท้อง คืนนั้น...มันก็...แก้มของน้ำขิงแดงหน่อยๆ เมื่อคิดทบทวนไปถึงเรื่องคืนนั้น เรียกว่าฝืนใจเธอก็ต้องแบบนั้นนั่นแหละ เธอไม่ได้ยอม แม้ตอนหลังๆ มาจะเพริดไปเพราะอารมณ์บ้างก็เถอะ แต่จะอย่างไรแล้ว มันก็ไม่ใช่ความสุขตั้งแต่แรกเริ่ม จนจบสิ้นกระบวนความ
“หนูต้องการแค่ ให้คุณไปบอกกับตาของหนู ว่าเราสองคนได้กัน...หนูขอเงินคุณสัก...” สมองน้อยๆ กำลังคิดว่า เธอจะต้องการทุนเท่าไหร่ และต้องเลี้ยงลูกไปนานเท่าไหน ถึงจะทำมาหากินได้
“สองแสนเป็นค่าเลี้ยงดู คุณอยู่กับหนูให้แค่พ้นช่วงลูกคลอด เราก็จะทำว่าเราทะเลาะกัน เลิกกัน ตาของหนูจะได้ไม่ตามไปเอาเรื่อง และจะได้ไม่ต้องบังคับให้หนูเอาเด็กออก เงินที่คุณให้มาหนูจะเอาทำทุน จะได้มีเลี้ยงลูก”
แม้จะไม่ใช่ลูกที่เกิดจากความตั้งใจ แต่ชีวิตทั้งชีวิต หมาแมวเขายังรักเอ็นดู นี่คนแท้ๆ เขาปล่อยให้ตาของเด็กนี่ ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก
จำนวนเงินที่เจ้าหล่อนเรียกทำให้เขาแปลกใจเล็กน้อย
จริงๆ แล้วระดับคมธรณ์ ดรุณทอง หล่อนเรียกเป็นล้านเขาก็มีจ่ายให้
“ถามได้ไหม?”
“ได้”
“เอ่อ...ทำไมถึงได้มาบอกให้ฉันรับผิดชอบ”
เขาจ้องตากลมโตนั่น เธอมองเขาแล้วเม้มปาก มือกำแน่นเหมือนอยากจะเอามันทุบมาบนหน้าเขา ออร่าการอยากทุบเขาแผ่ซ่านออกมาเลยแหละ
เด็กนี่น่าจะสู้เขายิบตาล่ะคืนนั้น
ห่าเอ๊ย! เขานึกโกรธเพื่อนก่อนเป็นอันดับแรก ที่เสือกให้เขาเล่นยา แถมบอกว่าจะให้เด็กมาจัด เขาก็จัดหนักไปน่ะสิ ใครจะไปรู้ว่าเด็กนี่มาส่งเหล้าให้จริงๆ ไม่ได้มาเพื่อให้เขาจัด ไอ้ร่องรอยทั้งหมดที่เขานึกว่าทำกันเพราะอารมณ์น่าจะแรงเพราะยา กลายเป็นว่าเขาคงบังคับขู่เข็ญ...คิดแล้วจิตสำนึกก็เต้นเร่า อา...เขาควรจะรับผิดในสิ่งที่เขาทำมันลงไป
“เพราะหนูไม่อยากให้ตารู้ว่าหนูท้องไม่มีพ่อ เพราะตาจะให้หนูไปเอาลูกออก หนูไม่อยากฆ่าแก”
“ก็บอกตาไปสิว่าฉัน...ทำไม่ดีกับหนูคืนนั้น”
“หนูบอกไปแบบนั้นตาก็ไม่เชื่ออยู่ดีนั่นแหละ ถ้าคุณไม่รับผิดชอบ ไม่ตกลงด้วย...มันก็เหลือทางเดียวคือหนูจะไปแจ้งความคุณ...”
น้ำขิงเม้มปาก แล้วเผลอพูดต่อเสียงแข็ง
“ซึ่งหนูคิดว่าตำรวจก็คงจะไม่สนใจอะไรหรอก...”
“ทำไมล่ะ”
คมธรณ์ขมวดคิ้ว ตอนแรกเธอขู่จะแจ้งความ พอบทเขาจะไม่ยอมขึ้นมาจริงๆ ก็ดูเหมือนว่าเจ้าหล่อนกลับดูจะถอดใจ
“คุณนามสกุลดรุณทอง...ส่วนหนูนามสกุลฟ้าแดง”
“...”
ชายหนุ่มถึงกับอึ้ง
มีความเงียบปกคลุมเขาและหล่อนไปเกือบนาที
น้ำขิงมองหน้าเขา เมื่อเห็นเขายังนิ่งแบบนั้น สาวน้อยก็เหมือนทอดอาลัยกับชะตาชีวิตของตัวเอง เธอลุกขึ้น แล้วทำทีว่าจะไป แต่มือใหญ่นั้นจับมือของเธอไว้เสียก่อน
“เดี๋ยวจะไปไหน”
“ถ้าหนูไม่อยากให้ลูกตาย...หนูก็ต้องรีบหนีก่อนที่ท้องจะโต ไม่งั้นตาก็ตีหนูกับลูกตายอยู่ดี”
เด็กคนนี้มีความเป็นอยู่แบบไหนกันนะ โตมาแบบไหน? คมธรณ์คิด ขณะที่มองกวาดไปทั่วร่างเล็กบาง ที่ยังไม่มีร่องรอยของความเป็นแม่คน ท้องยังคงจะอ่อนไม่เกินสองเดือน ตา...ที่เด็กคนนี้อยู่อาศัยด้วย ต้องเป็นคนแบบไหนกันนะ?
“หนีไปไหน”
“ไม่รู้” เธอสั่นหน้า “เงินที่คุณยัดใส่มือให้หนูยังไม่ใช้ มันอาจจะพอช่วยได้”
เขายิ่งเหมือนรู้สึกว่าเธอเอาตีนถีบเข้าที่หน้าเขา
“ไม่ต้องไปไหนหรอก รอแป๊บหนึ่ง ให้ฉันไปเอาเสื้อมาใส่ แล้วเราจะไปหาตาของหนูด้วยกัน”
“คุณหมายความว่า...เอ่อ...จะไปกับหนูเหรอ”
“อืม”
คมธรณ์ว่า แล้วเขาก็ตาพร่ากับรอยยิ้มของคนตรงหน้า ที่ช่างยิ้มได้สดใสเหลือเกิน ตอนแรกมองแค่ว่าตาสวย แต่พอยิ้มแบบนี้แล้ว ช่างสวยสดใสไปทั้งหน้า
นี่มันอะไรของชีวิตของเขากันนะ
พักนี้พระศุกร์นังแม่เลี้ยงเข้า และพระเสาร์ยัยเด็กตาดุนี่แทรกชัดๆ
ไอ้ธรณ์...มีเมีย แถมมีลูกมาแบบโคตรงง
Latest chapter
เริ่มที่ร้าย ปลายที่รัก บทส่งท้าย
หนึ่งปีต่อมา...บ้านดรุณทองวันนี้มีงานเลี้ยงฉลองงานมงคลสมรส ระหว่างน้ำขิง และ คมธรณ์ ซึ่งมีทั้งงานพิธีอย่างถูกต้องในตอนเช้า และเลี้ยงฉลองในช่วงเย็น แขกมีแต่คนกันเอง คนสนิท น้ำขิงนั้นสวยงามเฉิดฉายในชุดราตรีสั้นแบบเกาะอกฟูฟ่องสีชมพูโอโรส สีที่เข้ากับผิวของเธอ ขับให้เธอสวยเด่นกว่าใคร ในอ้อมแขนของเธอ มีตาหนูน้ำหนึ่งที่ตอนนี้กำลังน่ารักน่าชัง และเป็นจุดศูนย์กลางของคนในงาน เพราะมีแต่คนเวียนมาอุ้มหยอก ตาหนูอารมณ์ดี ใครอุ้มก็หัวเราะยิ้มตาหวานส่งให้ ชอบเป็นพิเศษคือสาวสวย ตอนนี้ตาหนูอยู่ในอ้อมแขนของมทินา มองอามุกคนสวยตาแป๋ว ยิ้มหวานตาเยิ้มส่งให้ ปรากฏที่ควงมากับเธอ ถึงกับมันเขี้ยว แกล้งเอานิ้วจิ้มหน้าผากเจ้าตัวน้อยหยอกๆ แล้วเอ่ยเสียงเข้ม“นี่ เชื้อพ่อแรงนะเราน่ะ นี่ของอา...อย่ามามองตาหวานมาก อาหึง” “นี่มันเด็กนะคะพี่ป๋องแป๋ง” คำเรียกชื่อเขาจากปากของมทินา ทำให้ปรากฏทำหน้าดุใส่เธอ มทินาทำหน้าตาย เหมือนไม่รับรู้ว่าเขาห้ามขาดแล้วกับชื่อเล่นนี้ไม่ให้เธอเรียกอีกต่อหน้าผู้คน“มุกขา พี่เคยขอแล้วว่าไม่ให้เรียกไอ้ชื่อป๋องแป๋งนี่ มันฟังกะโหลกกะลา ปัญญาอ่อนมาก ไม่เหมาะกับหนุ่มสุดหล่อ ว่าที่ สจ.อย่างพ
เริ่มที่ร้าย ปลายที่รัก 30
เมื่อเช็กอินเรียบร้อย น้ำขิงก็ถูกพี่ลากเข้าไปในห้องไม่ทันได้พูดอะไรสักคำ คมธรณ์ก็อุ้มเธอลอยขึ้น น้ำขิงตกใจกับการกระทำสุดห่ามนั่น เขาโยนเธอลงบนเตียงกว้าง ก่อนจะกระโจนตามขึ้นมา น้ำขิงยังไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไร เขาก็ประกบริมฝีปากลงมาและจูบเธอ จูบ และจูบ พายุจูบละเพียงแค่สูดลมหายใจเพราะจะขาดอากาศเท่านั้น ก่อนจะบดลงมารอบแล้วรอบเล่าน้ำขิงที่ไม่ได้หายใจหายคอ หัวหมุนคว้างไปหมดเพราะรสชาติจุมพิตของเขา ทำให้เธอมึนเมา และอ่อนเปียกในอ้อมอกของคมธรณ์“ไม่มีเงื่อนไขอะไรแล้ว”เขาคำรามเสียงเป็นกระซิบ น้ำขิงปรือตาขึ้นมามองเขา สีหน้าของเขาตอนนี้ดุดันเหลือเกิน สายตาก็ราวกับมีเปลวไฟอยู่ในนั้น“พะ พี่ธรณ์”“น้ำขิงต้องเป็นเมียพี่ตลอดไปไม่มีเลิกกัน”“แต่...”“ไม่มีแต่ ห้ามแต่ ไม่เอาคำว่าแต่”เขางึมงำ พรมจูบไปตามซอกคอหอมกรุ่นของสาวน้อย มือไม้ของเขาก็วุ่นวายสาละวน ถอดนั่นดึงนี่ ครู่เดียวร่างน้อยก็เปลือยเปล่า ทรวงอกอวบใหญ่ของเธอคัดเต่ง พร้อมที่จะให้นมบุตร มันเลยใหญ่กว่าขนาดธรรมดา ป้านทรวงมีสีเข้มขึ้น และเห็นเส้นเลือดชัดเจนเพราะผิวน้องขาว ท้องที่ขยายเพราะคลอดบุตร ตอนนี้แทบจะกลายเป็นปรกติ มีพุงนิดๆ พอน่
เริ่มที่ร้าย ปลายที่รัก 29
งานพิธีของตาโอ่งผ่านไปอย่างเรียบง่ายอาจจะเพราะไม่มีญาติและเพื่อนสนิทที่ไหน มาแสดงความเสียใจ และบอกลาแกเป็นครั้งสุดท้ายเกินสิบคน นับได้แค่นั้น แขกในงานมีแค่สหายร่วมเมาของตาโอ่งสองคน เจ้าหนี้ที่มารอเก็บเงินอีกสามคน มทินาที่อาสาเป็นแม่งานช่วยเขา เขาและน้ำขิงเขาจ่ายเงินให้กับเจ้าหนี้ของตาโอ่ง น้ำขิงค้านว่าจะจ่ายเอง เขาไม่ยอมบอกว่าเขาจะรับผิดชอบให้ รวมถึงให้ค่าเสียเวลามทินาด้วย ที่ช่วยจัดการจัดแจงและบางส่วนก็ออกเงินไปก่อน เธอก็ไม่ขอรับเช่นกัน บอกว่าทำบุญเป็นหนสุดท้ายให้กับคนตาย“รับไปเถอะ”“ไม่ค่ะ” เธอยังยืนยัน พร้อมกับยิ้มหวานส่งให้กับเพื่อนของพี่ชาย...“พี่ไม่สบายใจนะ” คมธรณ์ว่า“ไม่เป็นไรค่ะ แค่พี่ธรณ์ช่วยดูแลคุณป๋องแป๋งก็โอเคแล้วค่ะ”เขากลืนน้ำลายอย่างฝืดๆ ไอ้แป๋งมีชื่อเล่นจริงว่าป๋องแป๋ง ซึ่งมีแต่คนในบ้านที่เรียก มันห้ามเรียกชื่อเล่นเต็มๆ ของมันมานานมากแล้ว เว้นแต่พ่อ และแม่ ที่ห้ามไม่ได้ เพราะก็ยังยืนยันที่จะเรียกชื่อนี้เหมือนกับลูกชายยังเป็นเด็กเล็กๆ “เอ่อ...น้องมุกรู้”“คะ?”เธอมองหน้าเขาแล้วกะพริบตาปริบๆ เขามองพินิจคนใบหน้ารูปไข่ตรงหน้า มทินายิ่งโตยิ่งสวย จากที่ดูแล้วน
เริ่มที่ร้าย ปลายที่รัก 28
สองวันต่อมา...น้ำขิงปวดท้องตอนสามทุ่ม ทำให้เกิดความโกลาหลไปทั้งบ้าน เพราะคมธรณ์ที่จิตหลุด เกิดแรงมหาศาลอุ้มเมียวิ่งไปหน้าบ้าน...ตั้งท่าจะวิ่งไปจนถึงโรงพยาบาล ลืมไปเลยว่าต้องขับรถ ทำให้บิดาต้องขับรถตามลูกชายกับลูกสะใภ้ ก็วิ่งไปแล้วหลายเมตร คุณธรรมทั้งขำทั้งโมโหลูก ที่ตกใจจนสติแตก อุ้มเมียวิ่งแบบนั้นถ้าพากันหกล้มหกลุก จะยิ่งวุ่นวายคูณสองเลยเอามะเหงกเขกหัวลูกไปโป๊กพอเป็นพิธี น้ำขิงนั้นก็ขำเขา...จะหัวเราะก็ไม่ได้เพราะปวดท้องหน่วงมากไปถึงโรงพยาบาล น้ำขิงก็ถูกเข็นเข้าห้องตรวจ ทีมของหมอทิวาที่ดีลไว้เตรียมพร้อมเรียบร้อย ไอ้หมอทิวาบอกว่าจะควบคุมดูแลกำกับ แต่จะไม่ไปดูช่วงล่างเด็ดขาด คมธรณ์ตกลงและขอเข้าห้องคลอดด้วยเวลาตีสองปากมดลูกเปิด คมธรณ์ที่อดหลับอดนอนเฝ้าวนหน้าห้องคลอดถูกพาไปล้างไม้ล้างมือ สวมชุดกันเชื้อและพาเข้าไปพร้อมกับหมอทิวาตีสองสิบห้านาทีต่อมา เขาถูกเข็นออกมาเพราะเป็นลมเนื่องจากเห็นเลือดของน้ำขิงตาหนูคลอดออกมาปลอดภัยครบสามสิบสอง ด้วยการคลอดแบบธรรมชาติ สัญญาณทุกอย่างดี แกร้องเสียงดัง น้ำขิงที่อ่อนเพลียจากการเบ่งคลอด เหลือบมองหน้าเล็กๆ นั่น น้ำตาคลอ ตื้นตันไปหมดเมื่อเห็นลูก
เริ่มที่ร้าย ปลายที่รัก 27
คมธรณ์นอนหลับไปนานมาก...ตื่นขึ้นมาอีกที น้ำขิงก็ไม่อยู่แล้ว เขาบิดขี้เกียจยังคงมึนๆ อยู่นิดๆ เพราะสมองยังปรับจูนเรื่องเขตเวลาไม่เข้าที่เท่าไหร่ เพราะเดินทางไกลจากแอลเอมาถึงเมืองไทยก็หลายชั่วโมง มาก็ไม่ได้พัก...เขาใช้กำลังเฮือกสุดท้ายไปกับ...คิดแล้วก็ยิ้มอย่างพึงใจเขาใกล้น้องได้ในระดับนี้ กอด จูบ และสัมผัสได้ขนาดนี้ เพราะการห่างกันนั่นแหละ ความคิดถึงโหยหาได้ทลายกำแพงใดๆ ระหว่างกันจนพังไปหมดอย่าหวังว่าน้องจะได้ไปไหน ไม่มีทางที่เขาจะปล่อยให้น้ำขิงไปอยู่ที่อื่นสัญญา เงื่อนไข เขาจะบอกน้องว่ามันไม่มีอีกต่อไปแล้วนะคมธรณ์ลุกขึ้นอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วลงไปข้างล่าง พบว่าตอนนี้ทุกคนรวมตัวกันอยู่ในห้องโถง คุณธรรม จิตรา และน้ำขิง“มาแล้วหรือเจ้าธรณ์”คุณธรรมเอ่ยทัก ท่านนั่งติดกับจิตรา น้ำขิงกำลังนั่งพลิกอ่านหนังสือ ที่จิตราหามาให้“มาแล้วครับพ่อ ขอบคุณที่พ่อดูแลน้ำขิงกับหลานให้นะครับ” “พ่อมีเรื่องจะคุยกับแก เรื่องของน้ำขิงน่ะ”คุณธรรมเอ่ยเสียงจริงจัง น้ำขิงเงยหน้าขึ้นมองท่าน นัยน์ตากลมโตมองจ้องท่านอย่างสงสัย ความระแวงและปมในใจทำให้ใจแกว่ง หรือคุณท่านจะรู้แล้วนะ เรื่องที่เธอตกลง
เริ่มที่ร้าย ปลายที่รัก 26
และเมื่อจัดการเรื่องบิดาเรียบร้อย ระหว่างที่รอเรื่องขึ้นศาล คมธรณ์ก็ไปส่งปรากฏไปหาที่เรียนที่แอลเอ เขาวุ่นวายกับไอ้ตัวแสบเกือบสามเดือน ตอนแรกคิดจะกลับมาก่อนเพราะบอกไว้ว่าจะอยู่แค่เดือนเดียว แต่เพื่อนไม่ยอม งอแงหนักมาก แถมบอกว่าจะสร้างความร้าวฉานให้กับเขาและน้ำขิง เพราะได้ถ่ายคลิปตอนที่คมธรณ์เข้าผับลับเฉพาะที่เพื่อนชาวอเมริกันพาไปซ่าไว้ด้วย สร้างไปเหอะ น้องไม่ร้าวหรอก!ใจอยากบอกเพื่อนแบบนั้น แต่ก็ไม่อยากให้น้ำขิงเห็นอยู่ดี จากกันมาแบบเขายังงอนน้องอยู่นิดๆ แต่คนทำงอนดูเหมือนจะไม่รู้เรื่อง เขาก็ได้แต่ถอนใจนั่นแหละ อดโทรหาทุกวันไม่ได้ ส่งข้อความไปคุยด้วย นัดเวลาวีดีโอคลอ เพราะเวลาไม่ตรงกันเขายอมอดนอนเพื่อให้ได้คุยกับน้อง กลางวันเพื่อนก็ลากไปตะลอน เขาป่วยส่งท้ายก่อนกลับไทย เสียค่ารักษาตัวไปฉ่ำๆ เพราะค่ารักษาที่นั่นแพงมาก เลยทำให้กำหนดเวลาเลตมากขึ้นไปอีกปรากฏได้ที่เรียน ที่พักแล้วเรียบร้อย ทุกอย่างไอ้ตัวแสบบอกให้เขาปิดเป็นความลับ ตอนนี้พ่อกับแม่ของมันตามหาให้ควั่กแล้ว ไอ้หมอนั่นดันหัวเราะเมื่อรู้ว่าพวกท่านเดือดร้อน แถมบอกว่าเอ่อ...สมน้ำหน้าให้วุ่นวายเสียบ้าง ไว้เรียบร้อยแล้วจะติดต่อก
You May Also Like
