LOGINShare
1
publish date:
2026-06-23 13:52:27น้ำขิงมองประตูรั้วตรงหน้า เด็กสาวเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะกดออดอีกหน...
มือของเธอจับตรงบริเวณหน้าท้อง ที่ยังคงแบนเรียบ...ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เธอผอมลงเสียด้วยซ้ำ ซึ่งนั่นก็เป็นการดี เพราะตาของเธอยังไม่ผิดสังเกต แม้จะสงสัยว่าทำไมน้ำขิงถึงนอนเก่ง และวิ่งไปอาเจียนบ่อยๆ
ป้าร้านของชำอาจจะผิดสังเกต เพราะน้ำขิงไม่ได้ไปซื้อผ้าอนามัยกับแกมาสองเดือนแล้ว...น้ำขิงก็หวังจะให้ป้าจ้อย สนใจเรื่องอื่น บ้านหลังอื่น ลูกหลานคนอื่นมากกว่าเธอ มากกว่ามาจับผิดเธอ
พอรู้ข่าวว่าเขามา น้ำขิงก็รีบตรงดิ่งมาในทันที...เขาต้องรับรู้
สาวน้อยตัดสินใจว่า ถ้ากดอีกทีแล้วเขายังไม่ออกมา เธอคงจะต้องปีนรั้ว เธอก้มลงมองนาฬิกาที่ข้อมือ มันยังเดินตรงเวลาแม้จะผ่านการใช้งานมานาน ของขวัญชิ้นสุดท้ายของแม่...ก่อนที่ท่านจะเสียไป น้ำขิงเก็บรักษาและใช้อย่างถนอม
จะบ่ายสามแล้วเดี๋ยวตาจะต้องร้องเรียกหา เพราะเริ่มมีลูกค้าทยอยมาหา มาซื้อของ เธอจะต้องไปช่วยตา แม้จะเหม็นกลิ่นเหล้าต้ม และเหล้าสาโทมาก ในระยะนี้แต่น้ำขิงก็ต้องอดทนทำตัวให้เป็นปรกติ เธอทอดเวลานานไปกว่านี้ไม่ได้ ถ้าความแตก...ตาอาจจะให้เธอ...
คิดแล้วก็น้ำตาไหลพราก เด็กกำพร้าแบบเธอ...มีทางเลือกสักกี่ทางกัน เธอเลือกทางนี้เพราะไม่อยากทำร้ายชีวิตน้อยๆ ที่กำลังเริ่มเติบโต แม้มันจะเป็นเพราะอุบัติเหตุ เรื่องคาดไม่ถึงก็ตามที ตอนแรกน้ำขิงคิดว่าจะปิดเงียบไว้ เธอโกรธตอนที่เขายัดเงินใส่มือให้เธอ และคิดว่าเธอจะไม่มองหน้าเขาอีกไปตลอดชาติ เกือบจะไปเผาพริกเผาเกลือแช่งเขาแล้ว แต่ชะงักไว้ก่อน เพราะดันแว่วได้ยินป้าจ้อยคุยกับเพื่อนบ้าน ในสมาคมคุณป้าข้างบ้านผู้รู้ทุกสิ่ง ว่ามีคนตายที่บ้านเหนือ เพราะของดำคุณไสย และคำแช่ง น้ำขิงโกรธเขาก็จริงที่เขาปู้ยี่ปู้ยำเธอ แถมยังดูถูกเธอ แต่เธอก็ไม่อยากให้เขาถึงตายหรอก
ก่อนที่เธอจะปีนรั้วเข้าไป เจ้าของบ้านก็เดินออกมาในสภาพที่สวมเพียงแค่กางเกงเลตัวเดียว อวดมัดกล้ามและหุ่นสุดฟิต เขาเป็นผู้ชายในฝันของสาวชาวบ้านละแวกนี้ เขาเป็นหลานของกำนันเภาที่เสียไปแล้ว เป็นคนร่ำคนรวยของที่นี่ ปรกติเขาจะอยู่บ้านกรุงเทพฯ ลงมาเพียงปีล่ะหนสองหน บ้านของเขานั้นแยกต่างหากจากบ้านของกำนันเภาที่เป็นบ้านหลังใหญ่ ที่มีญาติคนอื่นอาศัยอยู่
เขามาที่บ้านทีไร...ก็จะมีปาร์ตี้และการบันเทิงกันแบบสนุกสุดเหวี่ยง
ตาให้เธอมาส่งเหล้าให้กับเขา...
คิดถึงคืนอันแสนร้ายนั้น น้ำขิงก็ปาดน้ำตา เธอเม้มปาก และจับที่ท้องไว้แน่น เขาดูงงๆ เมื่อเห็นหน้าเธอ แต่ก็ยิ้มกว้างส่งให้ แล้วปิดปากหาว พลางเปิดประตูรั้วเรียกให้เธอเข้าบ้าน
“ส่งมาแต่เช้าเลยแหะ เข้ามาก่อนสิ...เด็กไอ้แป๋งใช่ไหมเราน่ะ ทำไมหน้าตาเด็กจัง ฉันจะไม่ติดคุกใช่ไหมสาวน้อย”
“คุณจำหนูไม่ได้เหรอ?”
น้ำขิงถามเขา ตากลมโตนั่นจ้องเขา คมธรณ์มองกวาดไปทั่ววงหน้าเล็กๆ นั่น แม้จะยังงัวเงียอยู่บ้างเพราะเมื่อคืนเรียกได้ว่าหนัก...กว่าเขาจะหลับฟุบก็ตีสาม ขณะที่เพื่อนๆ ยังคงเฮฮากัน ไม่รู้ว่าใครหามเขามาส่งบ้าน น่าจะไอ้แป๋งเพื่อนสนิท ที่เขามาบ้านปู่ทีไร เพื่อนซี้จะต้องลากเขาไปสำมะเลเทเมาแบบสุดขั้ว ซึ่งเขาก็ชอบเสียด้วยสิ ใครจะไม่ชอบกับความสนุกแบบนั้น เหล้า ยา นารี ไอ้ยานั้น นานๆ หนหรอก คมธรณ์จะสักที...เขากลัวว่าเขาจะช็อคตายไม่ก็เสพติดมัน เอฟเฟ็กต์ของมันแต่ล่ะหนทำให้เขาไม่ปลื้มนัก ก็ไอ้แป๋งนั่นล่ะตัวดี ตัวแสบ บางทีก็หามาในรูปแบบเม็ดแล้วยัดใส่ปากเขา ผสมเหล้าให้มั่ง กว่าจะรู้ก็เรียบร้อยไปแล้วทุกที
“เคยมาที่นี่ด้วยหรือ”
เขาเลิกคิ้ว หล่อนเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ผอมไปนิด แต่บางส่วนไม่ได้เล็ก มันดันเสื้อยืดตัวใหญ่นั่นออกมาอย่างเห็นได้ชัด ไม่ได้สวยมาก แต่ดูเพลินตาสะอาดสะอ้าน จุดเด่นบนหน้านั้นคือตาโตๆ คู่นั้น ตาของหล่อนสีน้ำตาลอ่อนสวย ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกใจเต้น...
“เคย...หนูเคยมาส่งเหล้า”
เธอทวนความจำเขา ขณะที่เขาหัวเราะ แล้วยิ้มส่งให้เธอ น้ำขิงตาลายไปแป๊บหนึ่ง เพราะเขาช่างหล่ออะไรขนาดนี้กันนะ ปรกติเธอไม่เคยมองเขาเต็มตาสักที ถึงเขาหล่อยังไง เขาก็ไม่ใช่คนดี! สาวน้อยตัดสินเขาไปแล้ว เพราะเหตุที่ตัวเองเคยเผชิญ
“อ้อ...อย่างนั้นก็ดี ถ้าเคยกันแล้ว ปะ...เข้าไปข้างในกัน”
“เอ่อ...”
เธอเกือบจะสะบัดมือหนีเมื่อเขาตรงมาจับข้อมือเธอ แล้วดึงเธอเข้าบ้าน กระแสบางอย่างแล่นขึ้นมาเมื่อมือของเขา จับแขนเธอแบบนั้น
“ฉันยังไม่ชวนเราเล่นสนุกกันแต่เช้าหรอกน่า ฉันหิวข้าว ทำอะไรเป็นบ้างล่ะ ทำให้กินหน่อย แล้วเดี๋ยวเราค่อยกินกัน”
เขาพูดแกมทะลึ่งทะเล้นใส่ พร้อมกับขยิบตาวิ้งให้ น้ำขิงเม้มปาก กำมือไว้แน่น...เธออยากจะฟาดปากเขาสักที เธอไม่ได้มาให้เขากินอีกหรอกนะ ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว สาวน้อยยังคงทำหน้านิ่ง ไม่ได้ยิ้มแย้มหรือพูดจาอ้อนฉอเลาะเหมือนเด็กคนอื่นๆ ที่เคยมา คมธรณ์สังเกตดู เธอมองจ้องเขาด้วยตาโตๆ คู่นั้น มองเขาเหมือนเป็นไอ้ตัวอะไรสักอย่าง มันเริ่มทำให้เขารู้สึกแปลกๆ
เอ...
เราไปเคยทำอะไรให้โกรธหรือเปล่าว่ะ?
แต่ก็เปย์หนักทุกหนเวลาตื่นนี่นา
เขาปล่อยให้เธอไปทำครัว รอไม่นาน กลิ่นอาหารก็โชยฟุ้ง คมธรณ์สูดจมูกฟุตฟิต กลิ่นอาหารหอมฟุ้งทำให้ท้องยิ่งร้องโครก น้องหน้านิ่งท่าทางจะทำกับข้าวอร่อยเด็ด กลิ่นดีมาก และเขาก็พบว่านอกจากกลิ่นรสชาติก็ดีอีกด้วย
เธอยังคงนั่งนิ่งมองเขากิน มือนั้นจับที่ท้องตลอดเวลา จนคมธรณ์ชักจะรู้สึกแปลกๆ เขาอิ่มแล้ว จึงเอาโทรศัพท์มาจิ้มไลน์ส่งไปหาไอ้แป๋ง แต่มันยังไม่อ่าน ไม่ตอบ สงสัยจะยังไม่ตื่น
น้องเอาจานชามไปเก็บล้าง จนป่านนี้ก็ยังไม่ได้แนะนำตัวกัน ผิดกับสาวคนอื่นๆ ที่เคยมา
และเขากับน้องก็เล่นเกมจ้องตากันอีกหน เมื่อน้องมาทรุดนั่งตรงที่เดิม แล้วมองเขาด้วยตาโตๆ คู่นั้น มันเจือแววโกรธไว้ เขารู้สึกอึดอัดพิกลอย่างบอกไม่ถูก
“คุณอิ่มแล้วใช่ไหม?”
เสียงเล็กๆ นั่นถาม เขาพยายามทบทวนอยู่ว่า ไปทำอะไรให้แม่สาวน้อยตาโตนี่ไม่พอใจอะไรในเกมกามหรือเปล่า เขาอาจจะสั่ง หรืออาจจะทำอะไรเพี้ยนๆ แบบไม่ได้ตั้งใจเพราะอารมณ์พาไป เคยเล่นเกมอุบาทว์อะไรกับน้องไปหรือเปล่า
“จะชวนไปขึ้นห้องแล้วเหรอจ๊ะ”
เขาลองแหย่ดู ทางนั้นมองบนใส่เขาแล้วก็ถอนหายใจเสียงดัง อา...ไอ้ท่านี้ทำไมแม่สาวน้อยทำเหมือนแม่ของเขาเลยแหะ...ท่านมักจะทำใส่เวลาที่ไม่พอใจเขา ให้ตายเถอะ! เด็กออฟของไอ้แป๋งเสือกมาทำให้เขานึกถึงแม่!
“หนูมีเรื่องจะมาเจรจากับคุณ ตกลงคุณจำได้ใช่ไหมว่า คุณทำอะไรกับหนูคืนนั้น”
จำได้บ้างไม่ได้บ้าง...
ถ้าตอบไปแบบนี้ ยัยเด็กตาโตดุนี่ จะเอาอะไรขว้างหัวเขาหรือเปล่านะ?
หลอนแหละ เพราะคุณมาลาทำ...เวลาที่เขากวนท่าน มีอันโดนของอะไรที่อยู่ใกล้มือขว้างเอาทุกที ไม่มีคนทำกับเขาแล้วล่ะ...ตอนนี้ เพราะท่านไปสวรรค์มาสองปีแล้ว
“ก็..พอจะจำได้”
“ก็ดี...” น้ำขิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกพลังใจ ก่อนจะเอ่ยออกไปเสียงหนักแน่น
“หนูท้องเพราะคุณ คุณจะต้องรับผิดชอบ”
“หะ!”
Latest chapter
เริ่มที่ร้าย ปลายที่รัก บทส่งท้าย
หนึ่งปีต่อมา...บ้านดรุณทองวันนี้มีงานเลี้ยงฉลองงานมงคลสมรส ระหว่างน้ำขิง และ คมธรณ์ ซึ่งมีทั้งงานพิธีอย่างถูกต้องในตอนเช้า และเลี้ยงฉลองในช่วงเย็น แขกมีแต่คนกันเอง คนสนิท น้ำขิงนั้นสวยงามเฉิดฉายในชุดราตรีสั้นแบบเกาะอกฟูฟ่องสีชมพูโอโรส สีที่เข้ากับผิวของเธอ ขับให้เธอสวยเด่นกว่าใคร ในอ้อมแขนของเธอ มีตาหนูน้ำหนึ่งที่ตอนนี้กำลังน่ารักน่าชัง และเป็นจุดศูนย์กลางของคนในงาน เพราะมีแต่คนเวียนมาอุ้มหยอก ตาหนูอารมณ์ดี ใครอุ้มก็หัวเราะยิ้มตาหวานส่งให้ ชอบเป็นพิเศษคือสาวสวย ตอนนี้ตาหนูอยู่ในอ้อมแขนของมทินา มองอามุกคนสวยตาแป๋ว ยิ้มหวานตาเยิ้มส่งให้ ปรากฏที่ควงมากับเธอ ถึงกับมันเขี้ยว แกล้งเอานิ้วจิ้มหน้าผากเจ้าตัวน้อยหยอกๆ แล้วเอ่ยเสียงเข้ม“นี่ เชื้อพ่อแรงนะเราน่ะ นี่ของอา...อย่ามามองตาหวานมาก อาหึง” “นี่มันเด็กนะคะพี่ป๋องแป๋ง” คำเรียกชื่อเขาจากปากของมทินา ทำให้ปรากฏทำหน้าดุใส่เธอ มทินาทำหน้าตาย เหมือนไม่รับรู้ว่าเขาห้ามขาดแล้วกับชื่อเล่นนี้ไม่ให้เธอเรียกอีกต่อหน้าผู้คน“มุกขา พี่เคยขอแล้วว่าไม่ให้เรียกไอ้ชื่อป๋องแป๋งนี่ มันฟังกะโหลกกะลา ปัญญาอ่อนมาก ไม่เหมาะกับหนุ่มสุดหล่อ ว่าที่ สจ.อย่างพ
เริ่มที่ร้าย ปลายที่รัก 30
เมื่อเช็กอินเรียบร้อย น้ำขิงก็ถูกพี่ลากเข้าไปในห้องไม่ทันได้พูดอะไรสักคำ คมธรณ์ก็อุ้มเธอลอยขึ้น น้ำขิงตกใจกับการกระทำสุดห่ามนั่น เขาโยนเธอลงบนเตียงกว้าง ก่อนจะกระโจนตามขึ้นมา น้ำขิงยังไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไร เขาก็ประกบริมฝีปากลงมาและจูบเธอ จูบ และจูบ พายุจูบละเพียงแค่สูดลมหายใจเพราะจะขาดอากาศเท่านั้น ก่อนจะบดลงมารอบแล้วรอบเล่าน้ำขิงที่ไม่ได้หายใจหายคอ หัวหมุนคว้างไปหมดเพราะรสชาติจุมพิตของเขา ทำให้เธอมึนเมา และอ่อนเปียกในอ้อมอกของคมธรณ์“ไม่มีเงื่อนไขอะไรแล้ว”เขาคำรามเสียงเป็นกระซิบ น้ำขิงปรือตาขึ้นมามองเขา สีหน้าของเขาตอนนี้ดุดันเหลือเกิน สายตาก็ราวกับมีเปลวไฟอยู่ในนั้น“พะ พี่ธรณ์”“น้ำขิงต้องเป็นเมียพี่ตลอดไปไม่มีเลิกกัน”“แต่...”“ไม่มีแต่ ห้ามแต่ ไม่เอาคำว่าแต่”เขางึมงำ พรมจูบไปตามซอกคอหอมกรุ่นของสาวน้อย มือไม้ของเขาก็วุ่นวายสาละวน ถอดนั่นดึงนี่ ครู่เดียวร่างน้อยก็เปลือยเปล่า ทรวงอกอวบใหญ่ของเธอคัดเต่ง พร้อมที่จะให้นมบุตร มันเลยใหญ่กว่าขนาดธรรมดา ป้านทรวงมีสีเข้มขึ้น และเห็นเส้นเลือดชัดเจนเพราะผิวน้องขาว ท้องที่ขยายเพราะคลอดบุตร ตอนนี้แทบจะกลายเป็นปรกติ มีพุงนิดๆ พอน่
เริ่มที่ร้าย ปลายที่รัก 29
งานพิธีของตาโอ่งผ่านไปอย่างเรียบง่ายอาจจะเพราะไม่มีญาติและเพื่อนสนิทที่ไหน มาแสดงความเสียใจ และบอกลาแกเป็นครั้งสุดท้ายเกินสิบคน นับได้แค่นั้น แขกในงานมีแค่สหายร่วมเมาของตาโอ่งสองคน เจ้าหนี้ที่มารอเก็บเงินอีกสามคน มทินาที่อาสาเป็นแม่งานช่วยเขา เขาและน้ำขิงเขาจ่ายเงินให้กับเจ้าหนี้ของตาโอ่ง น้ำขิงค้านว่าจะจ่ายเอง เขาไม่ยอมบอกว่าเขาจะรับผิดชอบให้ รวมถึงให้ค่าเสียเวลามทินาด้วย ที่ช่วยจัดการจัดแจงและบางส่วนก็ออกเงินไปก่อน เธอก็ไม่ขอรับเช่นกัน บอกว่าทำบุญเป็นหนสุดท้ายให้กับคนตาย“รับไปเถอะ”“ไม่ค่ะ” เธอยังยืนยัน พร้อมกับยิ้มหวานส่งให้กับเพื่อนของพี่ชาย...“พี่ไม่สบายใจนะ” คมธรณ์ว่า“ไม่เป็นไรค่ะ แค่พี่ธรณ์ช่วยดูแลคุณป๋องแป๋งก็โอเคแล้วค่ะ”เขากลืนน้ำลายอย่างฝืดๆ ไอ้แป๋งมีชื่อเล่นจริงว่าป๋องแป๋ง ซึ่งมีแต่คนในบ้านที่เรียก มันห้ามเรียกชื่อเล่นเต็มๆ ของมันมานานมากแล้ว เว้นแต่พ่อ และแม่ ที่ห้ามไม่ได้ เพราะก็ยังยืนยันที่จะเรียกชื่อนี้เหมือนกับลูกชายยังเป็นเด็กเล็กๆ “เอ่อ...น้องมุกรู้”“คะ?”เธอมองหน้าเขาแล้วกะพริบตาปริบๆ เขามองพินิจคนใบหน้ารูปไข่ตรงหน้า มทินายิ่งโตยิ่งสวย จากที่ดูแล้วน
เริ่มที่ร้าย ปลายที่รัก 28
สองวันต่อมา...น้ำขิงปวดท้องตอนสามทุ่ม ทำให้เกิดความโกลาหลไปทั้งบ้าน เพราะคมธรณ์ที่จิตหลุด เกิดแรงมหาศาลอุ้มเมียวิ่งไปหน้าบ้าน...ตั้งท่าจะวิ่งไปจนถึงโรงพยาบาล ลืมไปเลยว่าต้องขับรถ ทำให้บิดาต้องขับรถตามลูกชายกับลูกสะใภ้ ก็วิ่งไปแล้วหลายเมตร คุณธรรมทั้งขำทั้งโมโหลูก ที่ตกใจจนสติแตก อุ้มเมียวิ่งแบบนั้นถ้าพากันหกล้มหกลุก จะยิ่งวุ่นวายคูณสองเลยเอามะเหงกเขกหัวลูกไปโป๊กพอเป็นพิธี น้ำขิงนั้นก็ขำเขา...จะหัวเราะก็ไม่ได้เพราะปวดท้องหน่วงมากไปถึงโรงพยาบาล น้ำขิงก็ถูกเข็นเข้าห้องตรวจ ทีมของหมอทิวาที่ดีลไว้เตรียมพร้อมเรียบร้อย ไอ้หมอทิวาบอกว่าจะควบคุมดูแลกำกับ แต่จะไม่ไปดูช่วงล่างเด็ดขาด คมธรณ์ตกลงและขอเข้าห้องคลอดด้วยเวลาตีสองปากมดลูกเปิด คมธรณ์ที่อดหลับอดนอนเฝ้าวนหน้าห้องคลอดถูกพาไปล้างไม้ล้างมือ สวมชุดกันเชื้อและพาเข้าไปพร้อมกับหมอทิวาตีสองสิบห้านาทีต่อมา เขาถูกเข็นออกมาเพราะเป็นลมเนื่องจากเห็นเลือดของน้ำขิงตาหนูคลอดออกมาปลอดภัยครบสามสิบสอง ด้วยการคลอดแบบธรรมชาติ สัญญาณทุกอย่างดี แกร้องเสียงดัง น้ำขิงที่อ่อนเพลียจากการเบ่งคลอด เหลือบมองหน้าเล็กๆ นั่น น้ำตาคลอ ตื้นตันไปหมดเมื่อเห็นลูก
เริ่มที่ร้าย ปลายที่รัก 27
คมธรณ์นอนหลับไปนานมาก...ตื่นขึ้นมาอีกที น้ำขิงก็ไม่อยู่แล้ว เขาบิดขี้เกียจยังคงมึนๆ อยู่นิดๆ เพราะสมองยังปรับจูนเรื่องเขตเวลาไม่เข้าที่เท่าไหร่ เพราะเดินทางไกลจากแอลเอมาถึงเมืองไทยก็หลายชั่วโมง มาก็ไม่ได้พัก...เขาใช้กำลังเฮือกสุดท้ายไปกับ...คิดแล้วก็ยิ้มอย่างพึงใจเขาใกล้น้องได้ในระดับนี้ กอด จูบ และสัมผัสได้ขนาดนี้ เพราะการห่างกันนั่นแหละ ความคิดถึงโหยหาได้ทลายกำแพงใดๆ ระหว่างกันจนพังไปหมดอย่าหวังว่าน้องจะได้ไปไหน ไม่มีทางที่เขาจะปล่อยให้น้ำขิงไปอยู่ที่อื่นสัญญา เงื่อนไข เขาจะบอกน้องว่ามันไม่มีอีกต่อไปแล้วนะคมธรณ์ลุกขึ้นอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วลงไปข้างล่าง พบว่าตอนนี้ทุกคนรวมตัวกันอยู่ในห้องโถง คุณธรรม จิตรา และน้ำขิง“มาแล้วหรือเจ้าธรณ์”คุณธรรมเอ่ยทัก ท่านนั่งติดกับจิตรา น้ำขิงกำลังนั่งพลิกอ่านหนังสือ ที่จิตราหามาให้“มาแล้วครับพ่อ ขอบคุณที่พ่อดูแลน้ำขิงกับหลานให้นะครับ” “พ่อมีเรื่องจะคุยกับแก เรื่องของน้ำขิงน่ะ”คุณธรรมเอ่ยเสียงจริงจัง น้ำขิงเงยหน้าขึ้นมองท่าน นัยน์ตากลมโตมองจ้องท่านอย่างสงสัย ความระแวงและปมในใจทำให้ใจแกว่ง หรือคุณท่านจะรู้แล้วนะ เรื่องที่เธอตกลง
เริ่มที่ร้าย ปลายที่รัก 26
และเมื่อจัดการเรื่องบิดาเรียบร้อย ระหว่างที่รอเรื่องขึ้นศาล คมธรณ์ก็ไปส่งปรากฏไปหาที่เรียนที่แอลเอ เขาวุ่นวายกับไอ้ตัวแสบเกือบสามเดือน ตอนแรกคิดจะกลับมาก่อนเพราะบอกไว้ว่าจะอยู่แค่เดือนเดียว แต่เพื่อนไม่ยอม งอแงหนักมาก แถมบอกว่าจะสร้างความร้าวฉานให้กับเขาและน้ำขิง เพราะได้ถ่ายคลิปตอนที่คมธรณ์เข้าผับลับเฉพาะที่เพื่อนชาวอเมริกันพาไปซ่าไว้ด้วย สร้างไปเหอะ น้องไม่ร้าวหรอก!ใจอยากบอกเพื่อนแบบนั้น แต่ก็ไม่อยากให้น้ำขิงเห็นอยู่ดี จากกันมาแบบเขายังงอนน้องอยู่นิดๆ แต่คนทำงอนดูเหมือนจะไม่รู้เรื่อง เขาก็ได้แต่ถอนใจนั่นแหละ อดโทรหาทุกวันไม่ได้ ส่งข้อความไปคุยด้วย นัดเวลาวีดีโอคลอ เพราะเวลาไม่ตรงกันเขายอมอดนอนเพื่อให้ได้คุยกับน้อง กลางวันเพื่อนก็ลากไปตะลอน เขาป่วยส่งท้ายก่อนกลับไทย เสียค่ารักษาตัวไปฉ่ำๆ เพราะค่ารักษาที่นั่นแพงมาก เลยทำให้กำหนดเวลาเลตมากขึ้นไปอีกปรากฏได้ที่เรียน ที่พักแล้วเรียบร้อย ทุกอย่างไอ้ตัวแสบบอกให้เขาปิดเป็นความลับ ตอนนี้พ่อกับแม่ของมันตามหาให้ควั่กแล้ว ไอ้หมอนั่นดันหัวเราะเมื่อรู้ว่าพวกท่านเดือดร้อน แถมบอกว่าเอ่อ...สมน้ำหน้าให้วุ่นวายเสียบ้าง ไว้เรียบร้อยแล้วจะติดต่อก
You May Also Like
ขย่มรักพ่อผัวกับเพื่อนๆของเขาอีกหลายคน
กาสะลอง132.2K viewsนางบำเรอ BAD GUY
ลำเจียก69.6K viewsรักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา62.0K viewsพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่602.5K viewsราตรีสีเทา
ผัดบวบ20 viewsภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก
อิ๋นอู้8.0K viewsนายหัวคชา (NC 20+)
ผัดบวบ16 viewsเมียจ้างที่คุณไม่มีวันรัก
สามสิบเอ็ดมีนา_118 views
