เข้าสู่ระบบแชร์
7
วันที่เผยแพร่:
2026-06-23 13:56:03แกไม่ต้องกลับมาที่บ้านนี้อีก (ธรรม)
ผมไม่ได้เดือดร้อนที่จะไม่กลับไปครับพ่อ พ่อนั่นละ อย่าเรียกผมกลับไปที่บ้านนะ ถ้าเรียกผมไม่ไป พ่อต้องจ้างนะครับถ้าอยากจะเห็นหน้าหลาน (คมธรณ์)
ไอ้ลูกเวร! (ธรรม)
คมธรณ์หัวเราะเบาๆ กับข้อความที่บิดาส่งมา เอาเถอะ...เขาจะขยันยั่ว ท่านจะได้จ้างเขาจริงๆ ถ้าอยากให้เขากลับไป
กับพ่อเขาก็ไม่ลดราวาศอกหรอกหึ!
แล้วท่านจะได้รู้ว่าระหว่างเขาหรือเมียใหม่ของพ่อ นังทิชานั่นใครจะอยู่ใครจะไป
ระหว่างนี้เขาให้เพื่อนสืบเรื่องของทิชาและสืบเรื่องตาโอ่งเพิ่มไปด้วย ที่ให้สืบเรื่องตาโอ่ง ไม่ใช่อะไร กลัวแกมาราวีวุ่นวายกับหลานสาวของแกนั่นแหละ
ฟังประวัติมาจากไอ้แป๋ง ก็ยังไม่เชื่อเสียทีเดียว เขาสัมผัสได้ว่าไอ้แป๋งเพื่อนรักไม่ได้ชอบน้ำขิง และไม่อยากให้เขารับผิดชอบน้องสักเท่าไหร่ เขาไม่ใช่หมานี่หว่า ที่ได้แล้วจะทิ้ง ร่อนเร่หาไปผสมพันธุ์ต่อ เขามันเป็นคน มีหัวจิตหัวใจ มีความสงสาร
กับน้ำขิง สงสารมากกว่าอย่างอื่น
วันนี้เขาตื่นแต่เช้า น้องคงจะเพลียมากแปลกที่ด้วยไม่รู้จะนอนหลับไหม ร่างกายที่เปลี่ยนแปลงไปอีก เขานึกเป็นห่วงเลยแอบเปิดประตูห้องไปดูน้อง เห็นว่าน้ำขิงหลับสนิทเลยไม่ได้ปลุก สาวน้อยไม่ยอมเปิดแอร์นอน เปิดระเบียงไว้แทน...ดีที่อากาศไม่ร้อนมากเพราะฝนเพิ่งตกเมื่อคืน แต่ก็ไม่ได้เย็นสบาย เขาเห็นเหงื่อน้องซึมนิดๆ ด้วยซ้ำ เขาเลยเข้าไปปิดระเบียงแล้วเปิดแอร์ให้ ก่อนจะออกมาอย่างเงียบกริบ
ตื่นเช้าแล้วเขาก็เตรียมอาหารให้คนท้อง
คมธรณ์ไม่ได้มีฝีมือทำอาหารอะไรหรอกนะ เขาไถหน้าจอโทรศัพท์ เพื่อหาร้านอาหารแล้วสั่งมาเป็นอาหารให้เธอและตัวเอง เขาไม่อยากให้เธอกินอาหารกล่องหรือพวกอาหารสำเร็จ อยากให้กินอาหารสดใหม่เพื่อโภชนาการที่ดีต่อตัวเองและลูกในครรภ์
แบบนี้เขาเรียกว่าเห่อหรือเปล่า?
คนโสดเพิ่งมีเมียหมาดๆ แถมมีลูกไม่รู้ตัวถามตัวเอง
แต่เขาก็สั่นหน้า บอกกับตัวเองว่าสงสารต่างหาก น้ำขิงผู้มีชีวิตที่เขานึกอนาถ แถมเขาก็ไปซ้ำเติม ปู้ยี่ปู้ยำทำให้น้องตกที่นั่งเลวระยำเข้าไปอีก เขาต้องรับผิดชอบ ต้องทำดีกับน้องให้มากๆ
“ไอ้หมอทิม...ตื่นยังวะ”
“เอ่อ นอนอยู่แต่กูต้องตื่นเพราะมึงโทรมานี่แหละ”
ปลายสายงัวเงียและเกรี้ยวกราด เขาเพียงแค่หัวเราะใส่ รู้อารมณ์เพื่อนดีว่าตอนตื่นใหม่จะขี้โวยวายและอารมณ์บูด
“ถามอะไรหน่อยสิ”
“อื้อ...” เขาได้ยินเสียงไอ้หมอหาว
“คนท้องกินไส้กรอกได้ไหมวะ?”
“กินได้สิ ทำไมจะกินไม่ได้ล่ะ”
“ในกระทู้พันทิป บอกว่าไม่ควรกินน่ะสิ กูเลยกลัวน้ำขิงเป็นอะไร เมื่อวานน้องกินเข้าไปหลายอันด้วย กูไม่ให้กินก็ร้องไห้โฮใส่...เลยต้องให้กิน ไม่เป็นอันตรายใช่มะ”
“ไม่เป็นหรอก ไม่ตายทั้งแม่ทั้งลูกนั่นแหละ โอ๊ย...มึงอย่าไปอ่านกระทู้มาก เดี๋ยวจะเป็นประสาทนะไอ้ธรณ์”
“เห็นว่าไม่ควรกินอาหารพวกแบบนี้นี่หว่า กูก็กังวลสิ กลัวว่าไอ้พวกสารกันบูดอะไรจะทำให้ลูกกูเป็นอะไร”
“เฮ้อ...”
ทิวาถอนใจใส่เพื่อน ไอ้ธรณ์น่าจะอาการหนัก เขาคิดว่าต่อไปจากนี้ ท่าจะต้องรับสายเพื่อนบ่อยๆ แหงๆ
“เฮ้อ...นี่ยังไงวะ”
“กินได้แต่ไม่ควรกินบ่อย กินพอหายอยากอะไรแบบนี้น่ะ แต่จะให้ดีก็กินพวกอาหารปรุงสุกใหม่ แล้วจะให้ดีก็ไม่ควรประสาทจนเกินไป โอเคไหมเพื่อน?”
“กูควรซื้อวิตามินอะไรเสริมให้น้ำขิงอีกไหมวะ กระทู้พันทิปบอกว่า...”
“ไม่ต้อง พอ หยุดไปดูกระทู้พันทิป! ฟังกูนี่ไอ้ธรณ์ กูเป็นหมอ...กูให้ไปก็เพียงพอแล้ว ไม่ต้องไปหาซื้อเติมล่ะ สงสัยอะไรถามกูนี่ ไม่ต้องไปดูกระทู้พวกนี้”
“ตกลงกูถามมึงได้ตลอดนะ”
“เอ่อ...”
ตอบแบบปัดรำคาญแล้วก็ไปนอนต่อ แล้วทิวาก็พบว่าไม่ควรจะบอกเพื่อนไปแบบนั้นเลย เพราะเขาต้องรับสายคมธรณ์อีกสองหน จนตาตื่น และสรุปคือไม่ได้หลับได้นอนกันละ ลาก่อน วันพักของหมอทิวา...
......................................................................................................................................................
“ตื่นแล้วเหรอน้ำขิง นอนสบายไหม ปะ ไปกินข้าวกัน”
เสียงดังตอบรับเมื่อน้ำขิงเปิดประตูห้องออกมา เธอยิ้มนิดหนึ่งส่งให้เขาแล้วพยักหน้า เขาจึงทำท่าจะจับมือน้องแต่น้ำขิงเอามือหลบเสีย คมธรณ์เลยเอามือมาเสยผมแก้เก้อ แล้วเดินนำเข้าไปในห้องครัวเล็กที่มีระเบียงเปิดได้ไปอีกทางหนึ่ง และเขาจัดไว้เป็นที่รับประทานอาหารมื้อเกือบบ่าย
“หนูตื่นสายมาก” น้ำขิงว่าเบาๆ พลางยกมือไหว้เขา
“ขอโทษนะคะ”
“จะมาขอโทษทำไม เรื่องแค่นี้เอง อยู่กับพี่น้ำขิงจะทำอะไรก็ได้ พี่ไม่ว่าครับ เอ้า...ปลานึ่งซีอิ้วอร่อยนะ” ว่าแล้วก็เริ่มตักกับข้าวให้น้อง
กลิ่นของอาหาร และรสชาติ ทำให้น้ำขิงกินอย่างเอร็ดอร่อย บนโต๊ะเต็มไปด้วยของดีๆ ที่เธอไม่เคยกิน บางอย่างเคยแค่ได้ยินชื่อเพิ่งจะได้มาลิ้มรสชาติก็วันนี้
“กินเยอะๆ ไม่ต้องเกรงใจ เพิ่มข้าวอีกไหม?”
เด็กสาวพยักหน้า เขาตักข้าวให้ มองน้องกินตุ้ยๆ น่าเอ็นดู พอน้องอิ่มของคาวแล้ว เขาก็เสิร์ฟผลไม้ต่อ
“เชอรี่เคยกินไหม? อร่อยนะ”
เขาป้อนให้แทบจะถึงปาก แต่พอน้องได้กลิ่นก็ทำหน้าเบ้ พลางส่ายหน้า
“มันกลิ่นแปลกๆ ค่ะ”
“หืม แปลกตรงไหน อร่อยออก มีประโยชน์มากด้วย ไม่ต้องเกรงใจพี่”
เขาตีความไปว่าน้องเกรงใจ แต่หนนี้น้ำขิงรีบยกมือขึ้นห้ามเมื่อเขาจะป้อนเธออีกหน
“มันกลิ่นไม่ดีจริงๆ หนูจะ เอ่อ จะอาเจียนอะ”
“อา...”
ลิสต์ในรายชื่อผลไม้ต้องห้ามน้องไว้ กระทู้พันทิปบอกว่าบางทีแล้ว คุณแม่จะมีอาการแปลกๆ ตอนท้องเช่นว่าชอบกินอะไรที่ปรกติไม่เคยกิน เหม็นอะไรที่ปรกติไม่เคยเหม็น ชอบอะไรที่ปรกติไม่เคยชอบ แบบนั้นเขาเรียกว่าแพ้ท้อง
น้องอาจจะแพ้ท้อง
จดรายการไว้อีกหนึ่งว่าจะต้องโทรไปถามไอ้หมอ...
เขาให้น้องนั่งเฉยๆ ส่วนตัวเขารับหน้าที่เก็บล้าง น้ำขิงยืนหันรีหันขวางเพราะไม่รู้ว่าจะไปทางไหน เธอยังแปลกที่อยู่มาก เลยตกลงใจยืนอยู่จนเขาเก็บล้างเสร็จ เธอปิดปากหาวเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาหันมาเห็นพอดี
“เอ่อ...หนูขอโทษเพิ่งตื่นมาง่วงอีกแล้ว หนูเหมือนคนขี้เกียจเลย”
เธอว่าเสียงเบา หน้าแดงนิดๆ คมธรณ์ยิ้ม ก่อนะจับมือน้องแล้วพาจูงไปในห้องโถงกลางของบ้าน หนนี้น้ำขิงดึงมือหนีไม่ทัน เลยปล่อยมือเล็กไว้ในอุ้งมืออุ่นของเขา
“บอกแล้วไงว่าอยู่กับพี่อยากทำอะไรก็ทำ พี่ไม่ว่า ขออย่างเดียวดูแลตัวเองดูแลลูกดีๆ อยากดูอะไรไหม? มาพี่จะสอนเปิดทีวี”
เขาว่าเพราะรู้แน่ล่ะว่าน้องเปิดทีวีจอยักษ์แบบนี้ไม่เป็นหรอก น้ำขิงชอบดูภาพยนตร์มาก งานวัดมีทีไรเธอไม่เคยพลาดถ้าเขาฉายหนัง ทีวีบ้านเขาใหญ่เกือบเท่าจอหนังเลย เขาบอกวิธีการใช้รีโมท น้ำขิงจดจำทุกอย่างรวดเร็ว เสร็จแล้วเขาก็เกริ่นถามน้อง
“เมื่อคืนไม่เปิดแอร์เหรอ ไม่ร้อนเหรอน้ำขิง”
“ไม่ร้อนค่ะ นอนที่บ้านหนูร้อนกว่านี้อีกบางที บ้านคุณถือว่าเย็นแล้ว เอ่อ...หนูเปิดไม่เป็นค่ะ”
น้ำขิงตอบพร้อมกับยิ้มแหยส่งให้กับคมธรณ์
โธ่...น่าเอ็นดู
เขามองเจ้าของดวงตาโตแป๋วแหววนั่นแล้วก็ให้ความรู้สึกนี้จริงๆ
ต้องโตมาแบบไหนกันนะสาวน้อย
ดีที่ถนอมตัวไว้จนมาเจอเขา
ในเรื่องร้ายที่เธอมาเจอะเจอเขาในวันนั้น ก็ยังดีที่เป็นเขา ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่น...เขาก็ไม่รู้ว่าสาวน้อยตาโตตรงหน้านี้จะต้องเจอเรื่องแบบไหนอีก...
ความรู้สึกบางอย่างทำให้คมธรณ์เกิดอ่อนไหว เขาดึงน้ำขิงมากอด พร้อมกับลูบผมสาวน้อยเบาๆ เขาเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย
“ไม่เป็นอะไรแล้วนะน้ำขิง ไม่มีใครมาทำอะไรน้ำขิงได้อีกแล้ว”
น้ำขิงได้แต่ทำตาโต กับอกกว้าง เขาตัวโตมากจริงๆ เมื่อกอดเธอแบบนั้นเธอเหมือนหายจมลงไปในอกเขา
ภาพคืนนั้น...ทำให้เธอหวนคิดแล้วตัวแข็ง กลัวนิดๆ ว่าเขาจะทำอะไรเธอซ้ำเหมือนวันนั้น
อาการตัวแข็งทื่อของน้ำขิง ทำให้คนใจอ่อนบางเหมือนจะคิดได้ ว่าตัวเองเคยทำอะไรสาวน้อยไปบ้าง จนเกิดเหตุนี้ เขาจึงค่อยๆ ปล่อยน้องอย่างละม่อม จุมพิตหน้าผากน้องเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงนุ่มนวล ตาของเขาแดงบ่งบอกว่ากำลังข่มกลั้นอารมณ์ไม่ให้อ่อนแอ
“พี่ขอโทษนะน้ำขิง กับสิ่งที่ทำไม่ดีกับน้ำขิงลงไป ต่อไปนี้ระหว่างเราจะไม่มีเรื่องร้ายๆ แล้วนะ”
“เอ่อ ค่ะ”
“พี่จะไปธุระข้างนอกจะไปกับพี่ไหม? ไปเที่ยวเมือง เคยมาไหมกรุงเทพฯ”
“ไม่เป็นไรค่ะ หนูอยู่บ้านดีกว่า” น้ำขิงว่า
“พี่จะรีบไปรีบกลับ พรุ่งนี้พี่จะพาน้ำขิงไปซื้อเสื้อผ้าของใช้ อยากกินอะไรตอนเย็นเป็นพิเศษไหม”
“อะไรก็ได้ค่ะ”
ร่ำลาสั่งเสียกับน้องอีกสองสามคำ พร้อมกับสอนเปิดแอร์เพิ่มอีกอย่าง บอกกับน้องย้ำๆ ว่าไม่ต้องเกรงใจ ก่อนจะตัดใจออกมาได้
น้ำขิงมองตามหลังผู้ชายตัวใหญ่ เธอค่อยๆ เอนหลังกับโซฟาตัวโต เสียงจากจอโทรทัศน์ดึงดูดความสนใจของเธอ น้ำขิงเบนสายตาไปให้ความสนใจกับภาพที่เริ่มบนจอและเริ่มเพลิดเพลินไปกับมัน ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปแบบก้าวกระโดด หลังจากเกิดเรื่องนั้น
เธอมองท้องของตัวเองที่ยังแบนราบ ยิ้มให้กับเจ้าตัวน้อย ใครจะว่าเธอบ้าไหมนะถ้าเธอจะคุยกับลูกแล้วก็ชวนแกดูทีวี แต่ช่างเถอะ อยู่คนเดียวนี่นา
“แม่รักลูกนะ ออกมาไวๆ นะแล้วเราจะได้ออกไปอยู่ด้วยกัน จะได้ไม่ต้องอยู่รบกวนคุณธรณ์เขา”
เธอย้ำกับลูกและย้ำกับตัวเองแบบนั้น
บทล่าสุด
เริ่มที่ร้าย ปลายที่รัก บทส่งท้าย
หนึ่งปีต่อมา...บ้านดรุณทองวันนี้มีงานเลี้ยงฉลองงานมงคลสมรส ระหว่างน้ำขิง และ คมธรณ์ ซึ่งมีทั้งงานพิธีอย่างถูกต้องในตอนเช้า และเลี้ยงฉลองในช่วงเย็น แขกมีแต่คนกันเอง คนสนิท น้ำขิงนั้นสวยงามเฉิดฉายในชุดราตรีสั้นแบบเกาะอกฟูฟ่องสีชมพูโอโรส สีที่เข้ากับผิวของเธอ ขับให้เธอสวยเด่นกว่าใคร ในอ้อมแขนของเธอ มีตาหนูน้ำหนึ่งที่ตอนนี้กำลังน่ารักน่าชัง และเป็นจุดศูนย์กลางของคนในงาน เพราะมีแต่คนเวียนมาอุ้มหยอก ตาหนูอารมณ์ดี ใครอุ้มก็หัวเราะยิ้มตาหวานส่งให้ ชอบเป็นพิเศษคือสาวสวย ตอนนี้ตาหนูอยู่ในอ้อมแขนของมทินา มองอามุกคนสวยตาแป๋ว ยิ้มหวานตาเยิ้มส่งให้ ปรากฏที่ควงมากับเธอ ถึงกับมันเขี้ยว แกล้งเอานิ้วจิ้มหน้าผากเจ้าตัวน้อยหยอกๆ แล้วเอ่ยเสียงเข้ม“นี่ เชื้อพ่อแรงนะเราน่ะ นี่ของอา...อย่ามามองตาหวานมาก อาหึง” “นี่มันเด็กนะคะพี่ป๋องแป๋ง” คำเรียกชื่อเขาจากปากของมทินา ทำให้ปรากฏทำหน้าดุใส่เธอ มทินาทำหน้าตาย เหมือนไม่รับรู้ว่าเขาห้ามขาดแล้วกับชื่อเล่นนี้ไม่ให้เธอเรียกอีกต่อหน้าผู้คน“มุกขา พี่เคยขอแล้วว่าไม่ให้เรียกไอ้ชื่อป๋องแป๋งนี่ มันฟังกะโหลกกะลา ปัญญาอ่อนมาก ไม่เหมาะกับหนุ่มสุดหล่อ ว่าที่ สจ.อย่างพ
เริ่มที่ร้าย ปลายที่รัก 30
เมื่อเช็กอินเรียบร้อย น้ำขิงก็ถูกพี่ลากเข้าไปในห้องไม่ทันได้พูดอะไรสักคำ คมธรณ์ก็อุ้มเธอลอยขึ้น น้ำขิงตกใจกับการกระทำสุดห่ามนั่น เขาโยนเธอลงบนเตียงกว้าง ก่อนจะกระโจนตามขึ้นมา น้ำขิงยังไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไร เขาก็ประกบริมฝีปากลงมาและจูบเธอ จูบ และจูบ พายุจูบละเพียงแค่สูดลมหายใจเพราะจะขาดอากาศเท่านั้น ก่อนจะบดลงมารอบแล้วรอบเล่าน้ำขิงที่ไม่ได้หายใจหายคอ หัวหมุนคว้างไปหมดเพราะรสชาติจุมพิตของเขา ทำให้เธอมึนเมา และอ่อนเปียกในอ้อมอกของคมธรณ์“ไม่มีเงื่อนไขอะไรแล้ว”เขาคำรามเสียงเป็นกระซิบ น้ำขิงปรือตาขึ้นมามองเขา สีหน้าของเขาตอนนี้ดุดันเหลือเกิน สายตาก็ราวกับมีเปลวไฟอยู่ในนั้น“พะ พี่ธรณ์”“น้ำขิงต้องเป็นเมียพี่ตลอดไปไม่มีเลิกกัน”“แต่...”“ไม่มีแต่ ห้ามแต่ ไม่เอาคำว่าแต่”เขางึมงำ พรมจูบไปตามซอกคอหอมกรุ่นของสาวน้อย มือไม้ของเขาก็วุ่นวายสาละวน ถอดนั่นดึงนี่ ครู่เดียวร่างน้อยก็เปลือยเปล่า ทรวงอกอวบใหญ่ของเธอคัดเต่ง พร้อมที่จะให้นมบุตร มันเลยใหญ่กว่าขนาดธรรมดา ป้านทรวงมีสีเข้มขึ้น และเห็นเส้นเลือดชัดเจนเพราะผิวน้องขาว ท้องที่ขยายเพราะคลอดบุตร ตอนนี้แทบจะกลายเป็นปรกติ มีพุงนิดๆ พอน่
เริ่มที่ร้าย ปลายที่รัก 29
งานพิธีของตาโอ่งผ่านไปอย่างเรียบง่ายอาจจะเพราะไม่มีญาติและเพื่อนสนิทที่ไหน มาแสดงความเสียใจ และบอกลาแกเป็นครั้งสุดท้ายเกินสิบคน นับได้แค่นั้น แขกในงานมีแค่สหายร่วมเมาของตาโอ่งสองคน เจ้าหนี้ที่มารอเก็บเงินอีกสามคน มทินาที่อาสาเป็นแม่งานช่วยเขา เขาและน้ำขิงเขาจ่ายเงินให้กับเจ้าหนี้ของตาโอ่ง น้ำขิงค้านว่าจะจ่ายเอง เขาไม่ยอมบอกว่าเขาจะรับผิดชอบให้ รวมถึงให้ค่าเสียเวลามทินาด้วย ที่ช่วยจัดการจัดแจงและบางส่วนก็ออกเงินไปก่อน เธอก็ไม่ขอรับเช่นกัน บอกว่าทำบุญเป็นหนสุดท้ายให้กับคนตาย“รับไปเถอะ”“ไม่ค่ะ” เธอยังยืนยัน พร้อมกับยิ้มหวานส่งให้กับเพื่อนของพี่ชาย...“พี่ไม่สบายใจนะ” คมธรณ์ว่า“ไม่เป็นไรค่ะ แค่พี่ธรณ์ช่วยดูแลคุณป๋องแป๋งก็โอเคแล้วค่ะ”เขากลืนน้ำลายอย่างฝืดๆ ไอ้แป๋งมีชื่อเล่นจริงว่าป๋องแป๋ง ซึ่งมีแต่คนในบ้านที่เรียก มันห้ามเรียกชื่อเล่นเต็มๆ ของมันมานานมากแล้ว เว้นแต่พ่อ และแม่ ที่ห้ามไม่ได้ เพราะก็ยังยืนยันที่จะเรียกชื่อนี้เหมือนกับลูกชายยังเป็นเด็กเล็กๆ “เอ่อ...น้องมุกรู้”“คะ?”เธอมองหน้าเขาแล้วกะพริบตาปริบๆ เขามองพินิจคนใบหน้ารูปไข่ตรงหน้า มทินายิ่งโตยิ่งสวย จากที่ดูแล้วน
เริ่มที่ร้าย ปลายที่รัก 28
สองวันต่อมา...น้ำขิงปวดท้องตอนสามทุ่ม ทำให้เกิดความโกลาหลไปทั้งบ้าน เพราะคมธรณ์ที่จิตหลุด เกิดแรงมหาศาลอุ้มเมียวิ่งไปหน้าบ้าน...ตั้งท่าจะวิ่งไปจนถึงโรงพยาบาล ลืมไปเลยว่าต้องขับรถ ทำให้บิดาต้องขับรถตามลูกชายกับลูกสะใภ้ ก็วิ่งไปแล้วหลายเมตร คุณธรรมทั้งขำทั้งโมโหลูก ที่ตกใจจนสติแตก อุ้มเมียวิ่งแบบนั้นถ้าพากันหกล้มหกลุก จะยิ่งวุ่นวายคูณสองเลยเอามะเหงกเขกหัวลูกไปโป๊กพอเป็นพิธี น้ำขิงนั้นก็ขำเขา...จะหัวเราะก็ไม่ได้เพราะปวดท้องหน่วงมากไปถึงโรงพยาบาล น้ำขิงก็ถูกเข็นเข้าห้องตรวจ ทีมของหมอทิวาที่ดีลไว้เตรียมพร้อมเรียบร้อย ไอ้หมอทิวาบอกว่าจะควบคุมดูแลกำกับ แต่จะไม่ไปดูช่วงล่างเด็ดขาด คมธรณ์ตกลงและขอเข้าห้องคลอดด้วยเวลาตีสองปากมดลูกเปิด คมธรณ์ที่อดหลับอดนอนเฝ้าวนหน้าห้องคลอดถูกพาไปล้างไม้ล้างมือ สวมชุดกันเชื้อและพาเข้าไปพร้อมกับหมอทิวาตีสองสิบห้านาทีต่อมา เขาถูกเข็นออกมาเพราะเป็นลมเนื่องจากเห็นเลือดของน้ำขิงตาหนูคลอดออกมาปลอดภัยครบสามสิบสอง ด้วยการคลอดแบบธรรมชาติ สัญญาณทุกอย่างดี แกร้องเสียงดัง น้ำขิงที่อ่อนเพลียจากการเบ่งคลอด เหลือบมองหน้าเล็กๆ นั่น น้ำตาคลอ ตื้นตันไปหมดเมื่อเห็นลูก
เริ่มที่ร้าย ปลายที่รัก 27
คมธรณ์นอนหลับไปนานมาก...ตื่นขึ้นมาอีกที น้ำขิงก็ไม่อยู่แล้ว เขาบิดขี้เกียจยังคงมึนๆ อยู่นิดๆ เพราะสมองยังปรับจูนเรื่องเขตเวลาไม่เข้าที่เท่าไหร่ เพราะเดินทางไกลจากแอลเอมาถึงเมืองไทยก็หลายชั่วโมง มาก็ไม่ได้พัก...เขาใช้กำลังเฮือกสุดท้ายไปกับ...คิดแล้วก็ยิ้มอย่างพึงใจเขาใกล้น้องได้ในระดับนี้ กอด จูบ และสัมผัสได้ขนาดนี้ เพราะการห่างกันนั่นแหละ ความคิดถึงโหยหาได้ทลายกำแพงใดๆ ระหว่างกันจนพังไปหมดอย่าหวังว่าน้องจะได้ไปไหน ไม่มีทางที่เขาจะปล่อยให้น้ำขิงไปอยู่ที่อื่นสัญญา เงื่อนไข เขาจะบอกน้องว่ามันไม่มีอีกต่อไปแล้วนะคมธรณ์ลุกขึ้นอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วลงไปข้างล่าง พบว่าตอนนี้ทุกคนรวมตัวกันอยู่ในห้องโถง คุณธรรม จิตรา และน้ำขิง“มาแล้วหรือเจ้าธรณ์”คุณธรรมเอ่ยทัก ท่านนั่งติดกับจิตรา น้ำขิงกำลังนั่งพลิกอ่านหนังสือ ที่จิตราหามาให้“มาแล้วครับพ่อ ขอบคุณที่พ่อดูแลน้ำขิงกับหลานให้นะครับ” “พ่อมีเรื่องจะคุยกับแก เรื่องของน้ำขิงน่ะ”คุณธรรมเอ่ยเสียงจริงจัง น้ำขิงเงยหน้าขึ้นมองท่าน นัยน์ตากลมโตมองจ้องท่านอย่างสงสัย ความระแวงและปมในใจทำให้ใจแกว่ง หรือคุณท่านจะรู้แล้วนะ เรื่องที่เธอตกลง
เริ่มที่ร้าย ปลายที่รัก 26
และเมื่อจัดการเรื่องบิดาเรียบร้อย ระหว่างที่รอเรื่องขึ้นศาล คมธรณ์ก็ไปส่งปรากฏไปหาที่เรียนที่แอลเอ เขาวุ่นวายกับไอ้ตัวแสบเกือบสามเดือน ตอนแรกคิดจะกลับมาก่อนเพราะบอกไว้ว่าจะอยู่แค่เดือนเดียว แต่เพื่อนไม่ยอม งอแงหนักมาก แถมบอกว่าจะสร้างความร้าวฉานให้กับเขาและน้ำขิง เพราะได้ถ่ายคลิปตอนที่คมธรณ์เข้าผับลับเฉพาะที่เพื่อนชาวอเมริกันพาไปซ่าไว้ด้วย สร้างไปเหอะ น้องไม่ร้าวหรอก!ใจอยากบอกเพื่อนแบบนั้น แต่ก็ไม่อยากให้น้ำขิงเห็นอยู่ดี จากกันมาแบบเขายังงอนน้องอยู่นิดๆ แต่คนทำงอนดูเหมือนจะไม่รู้เรื่อง เขาก็ได้แต่ถอนใจนั่นแหละ อดโทรหาทุกวันไม่ได้ ส่งข้อความไปคุยด้วย นัดเวลาวีดีโอคลอ เพราะเวลาไม่ตรงกันเขายอมอดนอนเพื่อให้ได้คุยกับน้อง กลางวันเพื่อนก็ลากไปตะลอน เขาป่วยส่งท้ายก่อนกลับไทย เสียค่ารักษาตัวไปฉ่ำๆ เพราะค่ารักษาที่นั่นแพงมาก เลยทำให้กำหนดเวลาเลตมากขึ้นไปอีกปรากฏได้ที่เรียน ที่พักแล้วเรียบร้อย ทุกอย่างไอ้ตัวแสบบอกให้เขาปิดเป็นความลับ ตอนนี้พ่อกับแม่ของมันตามหาให้ควั่กแล้ว ไอ้หมอนั่นดันหัวเราะเมื่อรู้ว่าพวกท่านเดือดร้อน แถมบอกว่าเอ่อ...สมน้ำหน้าให้วุ่นวายเสียบ้าง ไว้เรียบร้อยแล้วจะติดต่อก
บางทีคุณอาจจะชอบ
รวมเรื่องแซ่บ (1) NC20+
Beefy Cat52.4K viewsรวมเรื่องสั้นสุดแซ่บ
กาสะลอง174.4K viewsพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่236.3K viewsขย่มรักพ่อผัวกับเพื่อนๆของเขาอีกหลายคน
กาสะลอง54.5K viewsเกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า
ลลินญา176 viewsเกียร์รักลูกคลื่น
Moondaytime 252 viewsหนี้รักเมียจำยอม
อักษรปรุงรัก294 viewsของเล่นหมอเถื่อน(nc35+)
ณิการ์694 views
