ตอนที่ 4 อตีดที่ไม่ควรคิดถึง

…ห้าปีก่อน

ภาวีในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ ยืนอยู่ปลายทางเดินในโบสถ์ รอยยิ้มของเธอหวานละมุน ดวงตาเปล่งประกายด้วยความรัก

“ธาม…วันนี้เราจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกันนะคะ” เสียงนั้นยังชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

ภาพตัดกลับสู่ปัจจุบันเสียงหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นโดยไม่ตั้งใจ มือที่วางบนเข่ากำแน่นจนเส้นเลือดขึ้นชัด

แววตาที่เคยนิ่งกลับสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาแข็งกระด้าง

เขาลุกขึ้นทันทีราวกับต้องการหนีบางอย่าง ลินดาชะงักเมื่อเห็นปฏิกิริยานั้น

“คุณธาม…” เธอเรียกเบา ๆ ความเขินเปลี่ยนเป็นความสับสนในชั่วพริบตา

ธามมองเธอสายตานั้นเต็มไปด้วยบางอย่างที่อ่านไม่ออก ความเจ็บ ความโกรธ หรือความหวาดกลัวที่เขาไม่ยอมรับก็ไม่แน่

“เลือกเอาเอง” เขาพูดเสียงเรียบเย็นชา

“ผมมีงาน” คำพูดสั้น ๆ เหมือนมีดบาง ๆ กรีดผ่านบรรยากาศอบอุ่นในร้าน

เขาหยิบสูทขึ้นพาดแขนหันหลังเดินออกไปโดยไม่รอคำตอบ ประตูกระจกเปิดออกพร้อมเสียงกระดิ่งเบา ๆ ก่อนจะปิดลงทิ้งความเงียบไว้ด้านหลัง

ลินดายืนนิ่งมือกำชายกระโปรงแน่นจนผ้ายับเล็กน้อย หัวใจเธอกระตุกวูบเหมือนถูกทิ้งกลางอากาศ พนักงานสองคนมองหน้ากันอย่างเก้อเขิน

“เอ่อ…เจ้าสาวไม่ต้องกังวลนะคะ บางทีเจ้าบ่าวอาจมีธุระด่วนจริง ๆ” เสียงปลอบโยนฟังดูบางเบา จนลินดาฝืนยิ้ม

“ค่ะ…เขางานยุ่ง” เธอพยายามพูดให้ดูปกติ แม้ในอกจะเริ่มร้าวเล็ก ๆ

เธอหมุนตัวมองกระจกบานใหญ่ ภาพหญิงสาวในชุดเจ้าสาวสะท้อนกลับมา ดวงตาที่ควรเต็มไปด้วยความสุขกลับมีเงาเศร้าเจือปน

“งั้น…เอาชุดนี้ค่ะ” เธอตัดสินใจเร็วเกินไปเสียด้วยซ้ำ พนักงานรีบจดรายละเอียดอย่างกระตือรือร้น

“ดีมากเลยค่ะ คุณเจ้าสาวสวยมากจริง ๆ นะคะ” ลินดาพยักหน้าเบา ๆ

ฉันทำอะไรผิดอีกแล้วเหรอ…คำถามนั้นดังซ้ำในใจ

ช่วงเย็นแสงแดดอ่อนกลายเป็นสีส้มจาง ๆ เมื่อเธอเดินออก มาจากร้านพร้อมถุงเอกสารในมือ รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้องดังเป็นจังหวะ

แต่ข้างหน้าไม่มีรถยุโรปสีเข้มจอดรออยู่เหมือนตอนเช้า ลินดาชะงักมองซ้ายขวาอีกครั้งอย่างไม่แน่ใจ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอว่างเปล่า ไม่มีข้อความ ไม่มีสายเรียกเข้า เธอจ้องมันอยู่ครู่หนึ่งราวกับหวังว่าการแจ้งเตือนจะปรากฏขึ้นมาเอง

ลมเย็นพัดผ่านทำให้ชายกระโปรงเดรสเรียบ ๆ ของเธอปลิวเล็กน้อย ลินดากลืนน้ำลายความรู้สึกอ้างว้างแผ่ซ่านในอก

“ทิ้งกันง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ…” เสียงเบา ๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว

เธอเงยหน้ามองท้องฟ้ายามเย็นที่เริ่มหม่นลง สีส้มซีดกำลังถูกกลืนด้วยสีเทาเข้มเหมือนความหวังบางอย่างที่ค่อย ๆ เลือนหาย

เธอสูดลมหายใจลึกพยายามยืดไหล่ให้ตรงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ก็แค่ตัดชุดเองนี่” เธอพึมพำกับตัวเองแต่ปลายเสียงกลับสั่นนิด ๆ เธอก้าวลงบันไดช้า ๆ กดเรียกรถแท็กซี่ด้วยมือที่ยังเย็นเฉียบจากความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

ในหัวเธอยังติดภาพสายตาของเขาเมื่อครู่  ไม่ใช่ความรังเกียจชัดเจนแต่ก็ไม่ใช่ความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อยเหมือนกัน

และในขณะที่รถคันหนึ่งจอดรับเธอ…ธามกำลังขับรถไปบนถนนอีกสายหนึ่งด้วยใบหน้าแข็งกระด้าง

เขาไม่รู้เลยว่าการหันหลังหนีในวันนี้ไม่ได้เพียงพาเขาออกจากร้านชุดแต่งงาน

หากแต่กำลังผลักใครบางคนให้ถอยห่างจากเขาไปทีละนิดเหมือนกัน

บนแท็กซี่สีเขียวเหลืองที่แล่นฝ่าการจราจรช่วงบ่าย ลินดานั่งชิดหน้าต่าง มือกอดถุงเอกสารใส่รายละเอียดชุดแต่งงานแน่นราวกับมันเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเธอไว้ไม่ให้แตกสลาย

แสงแดดสะท้อนผ่านกระจกเป็นริ้ว ๆ ทาบลงบนใบหน้าเธอ ดวงตากลมใสที่เคยเป็นประกายเมื่อเช้า

บัดนี้แดงระเรื่ออย่างพยายามกลั้นน้ำตา เธอเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นบาง ๆ สูดลมหายใจลึกหลายครั้งเพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นหลุดออกมา

คนขับแท็กซี่เหลือบมองกระจกหลังเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปมองถนนต่ออย่างไม่ถามอะไร ความเงียบในรถหนักอึ้งพอ ๆ กับความรู้สึกในอกของเธอ

“คนอะไร…ไม่มีมารยาทที่สุด” เธอพึมพำเบา ๆ เสียงสั่นนิด ๆ ราวกับกลั้นอะไรบางอย่างไว้

หรือจริง ๆ เขาแค่ไม่อยากอยู่กับเรา

ความคิดนั้นแทรกเข้ามาอย่างเจ็บแปลบ เธอก้มมองถุงเอกสารในอ้อมแขน ชื่อของเธอกับเขาพิมพ์คู่กันอยู่บนหน้าปก มันควรจะเป็นสัญลักษณ์ของการเริ่มต้น

แต่ตอนนี้กลับดูเหมือนหลักฐานของความโดดเดี่ยว รถเลี้ยวเข้าสู่ซอยบ้าน เสียงล้อบดกับพื้นคอนกรีตดังเบา ๆ ก่อนจะจอดหน้าประตูรั้ว

“อ้าว กลับมาแล้วเหรอ ทำไมกลับคนเดียวล่ะลูก” พิมดาวเดินออกมาจากบ้านทันทีที่ได้ยินเสียงรถ น้ำเสียงเธอแฝงความสงสัย

ลินดาจ่ายเงินแล้วก้าวลงจากรถโดยไม่ตอบทันที เธอเดินผ่านแม่เข้าไปในบ้าน ก่อนวางถุงเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังเกินจำเป็น

“ก็เขาทิ้งหนูไว้สิแม่!” คำพูดหลุดออกมาเร็วและแรงจน

พิมดาวชะงัก

“ทิ้ง” เธอทวนช้า ๆ

“อยู่ดี ๆ ก็ลุกออกจากร้าน บอกให้หนูเลือกเองแล้วก็หายไปเลย ไม่โทร ไม่บอก ไม่รอ!” ลินดาหันมามองแม่ดวงตาแดงก่ำชัดเจนแล้ว เสียงเธอสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

“แม่คิดดูสิ หนูกำลังลองชุดแต่งงานนะ มันควรเป็นวันที่ดีไม่ใช่เหรอ” พิมดาวขมวดคิ้วเดินเข้ามาใกล้ลูกสาว

“เขามีธุระด่วนหรือเปล่า บางทีอาจมีเรื่องงานจริง ๆ” ลินดาหัวเราะหยัน เสียงนั้นฟังดูเจ็บปวดมากกว่าขำ

“ธุระอะไรสำคัญกว่าเจ้าสาวตัวเองกำลังลองชุดแต่งงานล่ะ!”

เธอทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง มือยกขึ้นปาดหางตาอย่างรวดเร็วเหมือนไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตา

“แม่…หนูรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นของที่โดนยัดเยียดให้เขาเลย” คำพูดนั้นทำให้พิมดาวนิ่งไปทันทีแววตาผู้เป็นแม่สะท้อนความสะเทือนใจ

“แม่ไม่เคยคิดแบบนั้นนะลูก” เธอนั่งลงข้างลูกลูบหลังเบา ๆ เสียงเธอนุ่มลง

“แต่ถ้าหนูรู้สึกแบบนี้ บอกแม่นะ”

“ตอนเขามองหนู…มันเหมือนเขามองผ่านไปเหมือนหนูไม่ใช่คนที่เขาอยากเห็น” ลินดาก้มหน้ามองมือของตัวเองนิ้วเรียวยังกำแน่น

 “หนูยังอยากแต่งไหม” พิมดาวถามตรง ๆ ไม่มีอ้อมค้อม ลินดาเงียบไปสายตาวูบไหวอย่างชัดเจน

“ไม่รู้…” คำตอบนั้นเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“แต่หนูไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลยแม่ หนูไม่อยากเริ่มชีวิตคู่ด้วยการถูกทิ้งกลางทางแบบนี้อะ”

ตัดไปยังอีกฟากหนึ่งของเมือง อาคารสำนักงานใหญ่สูงตระหง่านสะท้อนแสงแดดช่วงบ่าย ภายในห้องทำงานชั้นบนสุด บรรยากาศเงียบขรึม

เสียงเครื่องปรับอากาศดังสม่ำเสมอ ธามนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สีเข้ม เอกสารกองสูงเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ

เขาพยายามก้มอ่านตัวเลขในรายงาน แต่สายตากลับลอยไปไกลเกินกว่ากระดาษตรงหน้า มือเขาหยุดนิ่งอยู่กลางหน้าเอกสารอยู่นานก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

เขาเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักโต๊ะช้า ๆ ภายในมีกรอบรูปหนึ่งคว่ำอยู่เหมือนถูกตั้งใจซ่อนไว้ ธามหยิบมันขึ้นมาอย่างลังเลภาพในกรอบคือเขากับภาวีในชุดแต่งงานเมื่อห้าปีก่อน

 ทั้งคู่ยืนเคียงกันรอยยิ้มของเธอสว่างไสวอย่างจริงใจ ส่วนเขาในวันนั้นก็ดูอ่อนโยนกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ นิ้วของเขาลูบผ่านกระจกเบา ๆ ราวกับสัมผัสอดีต เสียงในความทรงจำดังขึ้นชัดเจน

“ธาม…ขอบคุณนะที่รักเรา”

ก่อนภาพตัดสลับกับอีกเสียงหนึ่งเสียงหมอในห้องตรวจที่เย็นเยียบ

“เด็กไม่ใช่ลูกคุณธามครับ” คำพูดนั้นยังคงสะท้อนในหัวเหมือนเพิ่งได้ยินเมื่อวาน มือของเขากำกรอบรูปแน่นจนขอบไม้ส่งเสียงลั่นเบา ๆ เส้นเลือดที่หลังมือปูดชัดแววตาเปลี่ยนจากเศร้าเป็นแข็งกร้าว

“ทำไม…” เขาพึมพำเสียงแหบ

“ทำไมต้องเป็นฉัน”

ความทรงจำไหลย้อนกลับมาอย่างไม่ปรานี ภาพภาวีน้ำตาไหลพราก เสียงเธอสั่นเครืออธิบายบางอย่างที่เขาไม่อยากฟัง เสียงประตูที่ปิดดังสนั่นในวันหย่าร้าง

ทุกอย่างยังชัดเจนจนเหมือนบาดแผลไม่เคยสมาน ธามสูดลมหายใจแรง ๆ ก่อนจะวางรูปคว่ำลงเหมือนเดิม ราวกับการคว่ำมันคือการปิดประตูความรู้สึกทั้งหมด

เขาเอนหลังพิงเก้าอี้หลับตาชั่วครู่ ใบหน้าเรียบเฉยกลับมาอีกครั้งเหมือนหน้ากากที่สวมจนชิน

โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นเบา ๆ เขาเหลือบมองหน้าจอชื่อ…แม่ปรากฏขึ้น

เขาไม่รับสายทันทีปล่อยให้มันสั่นจนเงียบลง ดวงตาคมเข้มจ้องเอกสารตรงหน้า แต่ในหัวกลับมีภาพหญิงสาวอีกคนในชุดสีขาวเช้านี้แทรกเข้ามาโดยไม่ตั้งใจ

ภาพดวงตาใสที่มองเขาอย่างรอคำตอบ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนรำคาญตัวเอง

“อย่าคิดมาก” เขาพึมพำกับตัวเองเสียงต่ำแล้วหยิบปากกาขึ้นมาทำงานต่อ ราวกับการจมอยู่กับตัวเลขและตัวอักษรหวังจะช่วยกลบเสียงในความทรงจำที่ยังตามหลอกหลอนอยู่ไม่เลือนหาย