ตอนที่ 3 สิ่งที่ต้องทำ

คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความเงียบของยามค่ำ ไฟในสวนส่องต้นไม้เป็นเงาทอดยาวบนพื้นหินอ่อน

ประตูรั้วปิดลงช้า ๆ หลังรถยุโรปสีเข้มแล่นเข้ามาจอด เสียงเครื่องยนต์ดับลง เหลือเพียงความเงียบที่หนาหนักราวกับอากาศข้างในบ้านก็รอคอยบางอย่างอยู่เช่นกัน

ภายในห้องนั่งเล่นโคมไฟสีอุ่นยังเปิดอยู่ อรนุชนั่งหลังตรงบนโซฟาหนังสีครีมแก้วน้ำวางอยู่บนโต๊ะกระจกเบื้องหน้า

ดวงตาของหญิงวัยกลางคนไม่ได้จับจ้องโทรทัศน์ที่เปิดค้างไว้ หากแต่ทอดมองไปยังประตูทางเข้าเหมือนกำลังรอเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย

ประตูเปิดออกธามเดินเข้ามาเงียบ ๆ เขาก้มถอดรองเท้าอย่างเป็นระเบียบ แขวนสูทไว้ที่ราวข้างผนัง สีหน้าเรียบเฉยเหมือนทุกวัน ดวงตาคมเข้มไร้แววเหนื่อยล้าทั้งที่ทั้งวันผ่านเรื่องมากมาย

“กลับมาแล้วเหรอ” อรนุชเอ่ยขึ้นน้ำเสียงไม่ได้ดุ แต่ก็ไม่ได้อ่อนโยนจนเกินไป

“ครับ” ธามพยักหน้าเล็กน้อยเสียงทุ้มต่ำสั้นกระชับ เขาเดินผ่านแม่ไปเหมือนตั้งใจจะขึ้นห้องทันที

“พรุ่งนี้แกว่างไหม” คำถามนั้นทำให้เขาชะงักเพียงเสี้ยววินาทีก่อนหันกลับมามอง

“มีประชุมบ่าย ทำไมครับ” น้ำเสียงยังคงเรียบสนิท อรนุชวางแก้วน้ำลงช้า ๆ เสียงกระทบโต๊ะดังแผ่ว

“พรุ่งนี้ไปรับลินดาไปตัดชุดแต่งงาน” ประโยคตรงไปตรงมานั้นทำให้บรรยากาศเงียบลงทันที ธามนิ่งไปสายตาเขาเลื่อนต่ำลงเล็กน้อยเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างก่อนจะตอบเบา ๆ

“ก็แค่ชุด” คำพูดเรียบ ๆ แต่แฝงความเย็นชาอย่างไม่ปิดบัง

“มันไม่ใช่แค่ชุด ธาม มันคืองานแต่งของแก” อรนุชขมวดคิ้วเสียงเธอหนักแน่นขึ้น

“จะให้ผู้หญิงไปคนเดียวได้ยังไง คนอื่นจะคิดยังไง” ธามถอนหายใจเบา ๆ เขายกมือขึ้นลูบต้นคออย่างคนเริ่มอึดอัด

“ผมไม่ได้ขอให้แต่งงานตั้งแต่แรก” เขาพูดช้า ๆ เหมือนเลือกคำ

“แต่ผมก็ไม่ได้ปฏิเสธนี่ครับ” อรนุชสวนทันที

“ใช่ แกไม่ได้ปฏิเสธแต่ก็ไม่ได้เต็มใจ” ดวงตาของสองแม่ลูกสบกันกลางห้องนั่งเล่นที่เงียบสงัด

“แกจะหนีความจริงไปถึงเมื่อไหร่” คำถามนั้นตรงและแรงพอจะทำให้กรามของธามเกร็งขึ้น เส้นเอ็นข้างคอชัดขึ้นเล็กน้อย

“ผมไม่ได้หนี” เขาตอบเสียงต่ำ

“ผมแค่ไม่อยากให้มันซ้ำรอย” คำว่าซ้ำรอยหลุดออกมาพร้อมแววตาที่แข็งกระด้าง

“ลินดาไม่ใช่ภาวี” อรนุชอ่อนเสียงลง

ชื่อที่ไม่ได้ยินมานานทำให้ธามชะงักชัดเจนราวกับถูกใครดึงกลับไปในความทรงจำ เขาหันหน้าหนีไปทางหน้าต่างมือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว

“ผมรู้” เสียงตอบเบากว่าปกติเล็กน้อย ความเงียบแทรกตัวเข้ามาอีกครั้ง อรนุชลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้ลูกชายวางมือลงบนแขนเขาเบา ๆ

“แม่ไม่ได้บังคับให้แกรักใครทันที แต่อย่างน้อยก็อย่าปิดประตูใส่เขาตั้งแต่ยังไม่เริ่ม” ธามไม่ตอ เขาหลับตาชั่วครู่เหมือนกำลังข่มบางอย่างในอกก่อนจะพูดสั้น ๆ

“พรุ่งนี้ผมจะไปรับเธอ”

เช้าวันต่อมาแสงแดดอ่อนส่องผ่านกระจกหน้ารถยุโรปสีเข้มที่จอดนิ่งอยู่หน้าบ้านลินดา บ้านสองชั้นสีขาวดูอบอุ่นต่างจากบ้านของเขาโดยสิ้นเชิง

ธามนั่งหลังพวงมาลัยใบหน้าเรียบเฉยเหมือนสวมหน้ากากบางอย่าง เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือก่อนจะเห็นประตูบ้านเปิดออก

ลินดาเดินออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน เธอสวมเดรสสีพาสเทลเรียบง่าย ผมยาวปล่อยสยายเป็นธรรมชาติ แสงแดดทำให้ใบหน้าเธอดูสดใสกว่าที่เขาจำได้

“สวัสดีค่ะ” เธอเดินมาหยุดข้างรถยกมือไหว้เล็กน้อย รอยยิ้มของเธอไม่ได้เสแสร้งแต่ก็แฝงความประหม่าธามพยักหน้า

“ขึ้นรถ” คำสั้น ๆ ไม่มีรอยยิ้มตอบรับ ลินดาเม้มปากเล็กน้อยก่อนเปิดประตูขึ้นนั่ง

เสียงประตูปิดดังเบา ๆ รถเคลื่อนตัวออกไปบนถนนสายหลัก บรรยากาศภายในรถเงียบสนิทมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงวิทยุคลอเบา ๆ

 “คุณธามทำงานเกี่ยวกับอะไรเหรอคะ” ลินดานั่งหลังตรงมือวางบนตักพยายามหาคำพูดบางอย่าง เธอถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“อสังหา” ธามมองถนนตรงหน้า คำตอบสั้นจนแทบตัดบทสนทนา

“อ๋อ…สร้างบ้านหรือคอนโดคะ” เธอพยายามต่อบท

“พัฒนาโครงการ” เขาตอบโดยไม่หันมามอง

“ฟังดูน่าสนใจนะคะ งานคงเครียดมากเลย” ลินดายิ้มบาง ๆ หวังให้บรรยากาศผ่อนคลายลง

“ก็ปกติ” เขาตอบเรียบ ๆ

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง ลินดาเม้มปากคนอะไรคุยด้วยยากชะมัดเธอคิดในใจแต่ยังไม่ยอมแพ้

“คุณธาม…ไม่อยากมาวันนี้เหรอคะ” คำถามนั้นทำให้เขาเหลือบมองเธอชั่วครู่ ดวงตาคมเข้มสบกับดวงตาใสของเธอ

“ฉันมาแล้วนี่ไง” เขาตอบนิ่ง ๆ

“ฉันหมายถึง…เต็มใจมาไหม” เธอถามต่ออย่างระมัดระวัง ธามเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ

“มันเป็นสิ่งที่ต้องทำ” คำตอบนั้นทำให้ลินดารู้สึกเหมือนหัวใจถูกแตะเบา ๆ ด้วยความเย็น

“งั้นก็ถือว่าเราทำหน้าที่ให้ดีที่สุดแล้วกันนะคะ” เธอพูดกึ่งจริงกึ่งหยอกหวังให้บรรยากาศเบาลง ธามมองเธออีกครั้งคราวนี้สายตาไม่ได้แข็งกระด้างเท่าเดิม

“เธอดูไม่เหมือนคนที่ถูกบังคับ” เขาพูดช้า ๆ ลินดาหัวเราะเบา ๆ

“บางทีฉันอาจจะเป็นคิดง่าย ๆ ก็ได้ค่ะ” เธอหันไปมองทิวทัศน์ข้างทาง

 “ฉันแค่ทำ ๆ ไปก็แค่นั้นเอง”

รถแล่นต่อไปในความเงียบที่ไม่อึดอัดเท่าเดิม แม้คำพูดจะยังน้อยแต่สายตาที่แอบมองกันเป็นระยะเหมือนกำลังเรียนรู้กันอย่างระมัดระวัง

การเดินทางไปตัดชุดแต่งงานในเช้าวันนี้ อาจไม่ได้เป็นเพียงคำสั่งของแม่ หากแต่เป็นก้าวเล็ก ๆ ที่เริ่มเปิดช่องว่างบางอย่างระหว่างหัวใจสองดวงที่ต่างคนต่างระวังตัว

ร้านชุดแต่งงานตั้งอยู่บนชั้นสองของอาคารหรู กระจกใสบานใหญ่สะท้อนแสงแดดยามสาย

ภายในตกแต่งโทนสีขาวสะอาดตา โคมไฟคริสตัลระยิบระยับเหนือเพดาน ชุดเจ้าสาวหลากดีไซน์แขวนเรียงรายเป็นแถว ผ้าซาติน ลูกไม้ และทูลล์บางเบาไหวตามแรงลมจากเครื่องปรับอากาศ

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกลิลลี่ลอยอยู่ในอากาศ บรรยากาศเหมือนโลกอีกใบที่มีเพียงความฝันของผู้หญิงหลายคนถูกถักทอไว้ในเนื้อผ้า

“ยินดีต้อนรับค่ะว่าที่เจ้าสาว เชิญเลือกชมได้ตามสบายเลยนะคะ” พนักงานสาวในชุดสูทสีครีมยิ้มต้อนรับ

คำว่าเจ้าสาวทำให้ลินดาชะงักเล็กน้อยก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้า ดวงตากลมใสเป็นประกายอย่างห้ามไม่อยู่

นี่คือครั้งแรกในชีวิตที่เธอจะได้ลองชุดเจ้าสาว แม้การแต่งงานครั้งนี้จะไม่ได้เริ่มจากความรักหวานซึ้ง แต่ลึก ๆ ในใจของผู้หญิงคนหนึ่งก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้

ธามนั่งลงบนโซฟาสีขาวด้านมุมร้าน เขาถอดสูทออกวางพาดพนักโซฟาแขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นเล็กน้อย

สายตาคมเข้มทอดมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย ราวกับสถานที่ตรงหน้าไม่เกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่น้อย พนักงานอีกคนเดินเข้ามาถามเขาด้วยรอยยิ้ม

“คุณว่าที่เจ้าบ่าวสนใจดูชุดสูทด้วยไหมคะ” ธามส่ายหน้า

เบา ๆ

“ยังครับ” เสียงเรียบเฉยจนพนักงานต้องถอยออกไปอย่างเกรงใจ

ลินดาถูกพาเข้าไปในห้องลองชุด เธอใช้นิ้วแตะผ้าลูกไม้เนื้อนุ่มอย่างระมัดระวัง

“ชุดนี้น่ารักมากเลยค่ะ” เธอพูดกับพนักงานอย่างตื่นเต้นเล็ก ๆ

“เหมาะกับรูปร่างคุณเจ้าสาวมากค่ะ เอวจะดูเล็กลงอีกนะคะ” พนักงานชมอย่างมืออาชีพจนลินดาหัวเราะเขิน ๆ

“อย่าชมเยอะสิคะ เดี๋ยวลอย”

ไม่นานม่านห้องลองชุดก็ถูกแหวกออกช้า ๆ ลินดาก้าวออกมาในชุดสีขาวยาวกรุยกราย

กระโปรงพองเบา ๆ ปลายผ้าลากพื้นเป็นทางเรียบ ผ้าลูกไม้แนบไปกับช่วงอกและไหล่เผยผิวขาวนวลอย่างพอดี

เธอจับชายกระโปรงไว้เล็กน้อยเพราะยังไม่คุ้นชิน แก้มขึ้นสีจาง ๆ จากความเขิน

“เป็นยังไงบ้างคะ” เธอถามเสียงเบา มองตรงไปยังชายที่นั่งอยู่

ธามเงยหน้าขึ้นช้า ๆ และในวินาทีนั้น ภาพตรงหน้ากลับซ้อนทับกับความทรงจำที่เขาพยายามฝังลึกไว้