ตอนที่ 2 ฝังใจเจ็บ

ยามเย็นหน้าภัตตาคารสุดหรูเสียงพนักงานเปิดประตูเบา ๆ เป็นระยะ รถยุโรปสีดำและสีเงินจอดเรียงรายเป็นระเบียบ

กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้ประดับหน้าร้านลอยปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของแขกที่เพิ่งรับประทานอาหารเสร็จ

โดยมีคนสี่คนที่ยืนล่ำลากันใต้แสงไฟที่เริ่มเปิดสว่างตัดกับท้องฟ้ายามค่ำ บรรยากาศภายนอกดูราบรื่นเต็มไปด้วยรอยยิ้มของผู้ใหญ่สองคนแต่ช่องว่างบางอย่างระหว่างว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวกลับ

อึดอัดจนสัมผัสได้

“ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้มาก ๆ นะนุช วันนี้เกรงใจจริง ๆ” น้ำพิมดาวยิ้มกว้างตามมารยาท มือเรียวของเธอจับมืออรนุชแน่นเล็กน้อย

เสียงเธอนุ่มนวลแต่แฝงความเกรงใจตามแบบฉบับคนที่รู้ดีว่ามื้ออาหารนี้ไม่ใช่เพียงการพบปะธรรมดา อรนุชก็ยิ้มตอบอย่างสุภาพและแววตาก็เปล่งประกายอย่างพึงพอใจ

“ไม่เป็นไรเลยพิม เดี๋ยวก็กลายเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วจะต้องเกรงใจกันทำไม” คำว่าครอบครัวเดียวกันถูกเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจราวกับทุกอย่างสิ้นลงแล้วทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้เแต่งงานเลยด้วยซ้ำ

ลินดายืนอยู่ด้านหลังแม่เธอจับกระเป๋าถือแน่นโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมใสเหลือบมองไปทางธามอย่างเผลอ ๆ เห็นชายหนุ่มยืนล้วงกระเป๋ากางเกงสูทสีเข้มตัดกับผิวขาวซีดจากแสงไฟ

ใบหน้าเขาคมคายแต่ไร้รอยยิ้มสันกรามชัดเจนขณะเม้มปากนิ่ง ๆ ราวกับกำลังอดทนกับบางสิ่ง ลินดารู้สึกได้ถึงกำแพงบางอย่างที่มองไม่เห็น

แต่ก็เพราะเธอกินอิ่มจนหนังตาหนักแล้วก่อนหาวเบา ๆ อย่างพยายามกลั้นไว้

อิ่มจัดจนง่วงเลยเรา…แต่ผู้ชายคนนั้นยังทำหน้าบึ้งไม่เลิกเลย เธอคิดในใจพลางสูดลมหายใจลึกเพื่อให้ตัวเองดูสดใสกว่านี้

“กลับดี ๆ นะหนูลินดา ถ้ามีอะไรอยากคุย โทรหาน้าได้ตลอดนะจ๊ะ” อรนุชหันมายิ้มให้เธออีกครั้ง ว่าที่ลูกสะใภ้ยกมือไหว้อย่างอ่อนน้อมรอยยิ้มของเธอสดใสแม้ดวงตาจะมีประกายความลังเล

“สวัสดีค่ะคุณน้า ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ” เธอหันไปมองธามชั่วครู่ก่อนตัดสินใจพูดเบา ๆ

“กลับก่อนนะคะคุณธาม” ธามพยักหน้าเล็กน้อยสายตาคมเข้มมองเธอเพียงเสี้ยววินาที

“ครับ” คำตอบสั้นกระชับไม่มีแม้แต่รอยยิ้มบาง ๆ เป็นมารยาท ลินดาชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันหลังเดินไปขึ้นรถ ก่อนรถจะเคลื่อนตัวออกไปช้า ๆ ไฟท้ายสีแดงสว่างวาบก่อนเลือนหายไปกับถนนยามค่ำ

ทันทีที่รถของลินรดาลับสายตาอรนุชก็ลดรอยยิ้มลงสีหน้าเธอจริงจังขึ้นหันขวับไปหาลูกชาย

“วันนี้แกเสียมารยาทตลอดเลยนะธาม” น้ำเสียงไม่ได้ดัง แต่ดุพอให้รู้ว่าไม่พอใจ

ธามยังคงยืนท่าเดิมไหล่กว้างนิ่งสนิทเขาเหลือบตามองแม่เพียงนิดเดียว

“ผมก็ปกติ” คำตอบเรียบเฉยจนแทบไร้อารมณ์ อรนุชถอนหายใจยาวแววตาอ่อนลงแต่ยังแฝงความกังวล

“ปกติของแกมันเย็นชาจนคนอื่นอึดอัดรู้ไหม หนูลินดาเขาไม่ได้ทำอะไรผิด”

 “เธอก็ดูไม่ได้เดือดร้อนอะไร” ธามหัวเราะในลำคอเบา ๆ คล้ายไม่ใส่ใจ

“แกแน่ใจเหรอ” อรนุชสวนทันที

“ผู้หญิงบางคนเขาไม่แสดงออกก็ใช่ว่าจะไม่รู้สึก” ธามนิ่งไปชั่วครู่ แสงไฟสะท้อนดวงตาเขาวูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม

“แม่อยากให้ผมทำตัวยังไงยิ้มหวาน ๆ เหมือนคนกำลังจะแต่งงานด้วยความเต็มใจงั้นเหรอ” คำพูดนั้นเย็นชาทำเอาอรนุชจ้องหน้าลูกชายตรง ๆ

“ฉันอยากให้แกเปิดใจบ้าง อย่างน้อยก็ควรให้เกียรติเขา”

ความเงียบแผ่กระจายรอบตัว จนลมเย็นที่พัดผ่านมาทำให้ชายสูทของธามขยับเล็กน้อย

“แกกำลังกลัวมันจะซ้ำรอยเดิมเหรอ” อรนุชพูดต่อช้า ๆแต่ประโยคนี้ทำให้ธามชะงักจริง ๆ มือในกระเป๋ากำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เขาก้มมองแม่ดวงตาคมเข้มฉายแววบางอย่างที่คล้ายความเจ็บปวดแต่ถูกกดทับไว้

“ผมไม่ได้กลัว” เขาตอบช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ แต่อรนุชยกยิ้มบาง ๆ

“งั้นเหรอ…ฉันนึกว่าแกยังฝังใจเรื่องนั้นอยู่”

คำว่าเรื่องนั้นทำให้กรามของธามขบแน่น เส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบดวงตาที่เคยนิ่งกลับแข็งกร้าวขึ้นทันที

“ผมจะไม่มีวันให้มันเกิดขึ้นอีก” เขาพูดเสียงต่ำหนักแน่นจนเหมือนสาบานกับตัวเอง

“ไม่มีวัน”

อรนุชมองเขานิ่ง ๆ แววตาปนห่วงใย แม่แค่อยากให้การแต่งงานครั้งนี้ทำให้ลูกกลับมายิ้มได้อีกครั้งเท่านั้นเอง เธอคิดในใจ แต่ไม่เอ่ยออกมา

“หนูลินดาไม่ใช่คนแบบนั้นนะธาม” เธอลองพูดอีกครั้ง

“ดวงตาใส ๆ แบบนั้น ดูก็รู้ว่าไม่คิดร้ายกับใคร” ธามหลุดหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่เชื่อ

“คนเราดูจากตาไม่ได้หรอกครับแม่” ประโยคนั้นทำให้อรนุชเงียบไปชั่วครู่ เธอรู้ดีว่าลูกชายกำลังพูดถึงใครแม้ไม่มีชื่อถูกเอ่ยออกมาเพราะบาดแผลในอดีตยังคงสดใหม่ในความทรงจำของลูกชายคนเดียว

ธามถอนหายใจสั้น ๆ ก่อนจะเดินไปที่รถของตัวเอง เขาเปิดประตูและนั่งลงหลังพวงมาลัย ท่าทางสงบนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ดวงตาที่สะท้อนในกระจกกลับเต็มไปด้วยความแข็งกระด้างที่ปะปนความเจ็บลึก ๆ

อรนุชยืนมองแผ่นหลังกว้างนั้นผ่านกระจกหน้ารถ ความรู้สึกหนักอึ้งกดทับในอก เธอหวังเหลือเกินว่าการแต่งงานครั้งนี้จะไม่ใช่เพียงข้อตกลงทางธุรกิจ

แต่จะเป็นโอกาสให้ลูกชายได้รักษาหัวใจที่แตกร้าว

ภายในรถยนต์สีขาวคันเล็กบรรยากาศเงียบกว่าปกติ ใบหน้าของลินรดาที่กำลังตั้งใจขับรถดวงตากลมใสที่เคยสดใสตอนกลางวันบัดนี้ฉายแววครุ่นคิด

เธอเม้มปากเล็กน้อยก่อนถอนหายใจเบา ๆ ราวกับพยายามระบายความอึดอัดในอก

“แม่คิดว่าหนูจะไปกับคุณธามรอดไหมอะ” น้ำเสียงเธอพยายามทำให้ฟังดูขำ ๆ แต่ปลายเสียงกลับสั่นนิด ๆ อย่างห้ามไม่อยู่

พิมดาวหันมามองลูกสาวทำให้แสงไฟจากภายนอกสะท้อนใบหน้าของเธอให้ดูอ่อนล้าเล็กน้อย หญิงวัยกลางคนเงียบไปชั่วครู่ ดวงตาฉายแววชั่งใจ

“ไม่รู้สิลูก” เธอตอบตามตรงพลางถอนหายใจเบา ๆ

“คนเรามันต้องใช้เวลา บางทีที่เขาเป็นแบบนั้น อาจไม่ได้เกี่ยวกับหนูก็ได้” ลินดาขมวดคิ้วแน่นขึ้นมือที่จับพวงมาลัยเผลอกำแน่นกว่าเดิม

“เขาเคยมีเรื่องอะไรมาก่อนเหรอแม่ ทำไมแม่กับคุณน้าดูเหมือนรู้กันหมดแต่หนูไม่รู้อะไรเลย” น้ำเสียงเริ่มจริงจังขึ้นแววตา

ใส ๆ สะท้อนความอยากรู้ปนกังวล

พิมดาวนิ่งไปอีกครั้งเธอหันไปมองถนนข้างหน้าเหมือนกำลังเรียบเรียงคำพูด

“ก็…เรื่องอดีตภรรยาน่ะ” ประโยคสั้น ๆ นั้นทำให้ลินดาชะงักไปทันที เท้าเธอเผลอเหยียบเบรกแรงโดยไม่รู้ตัวเสียงล้อเสียดสีกับพื้นถนน

เอี๊ยด! ร่างของสองแม่ลูกเอนไปข้างหน้าอย่างแรง พิมดาวรีบคว้าคอนโซลหน้าไว้

“ขับดี ๆ สิลินดา!” น้ำเสียงเธอตกใจปนดุเล็กน้อย ลินดาสูดลมหายใจลึกมือสั่นน้อย ๆ ขณะประคองพวงมาลัยให้รถกลับเข้าสู่เลนปกติ

“ขอโทษค่ะ…ตกใจอะ” เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยาก ลำบากใบหน้าซีดลงเล็กน้อย

“จริงเหรอแม่…เขาเคยแต่งงานมาแล้วเหรอ” พิมดาวพยักหน้าช้า ๆ สีหน้าจริงจัง

“ใช่ แต่งงานมาแล้ว แล้วก็เกือบมีลูกด้วย” คำว่าเกือบมีลูกทำให้หัวใจลินรดากระตุกวูบ เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างหนักอึ้งทับลงกลางอก

รถยังคงเคลื่อนต่อไปในความเงียบที่อึดอัด ลินดาจ้องถนนตรงหน้าแต่ความคิดกลับฟุ้งกระจาย

“แล้ว…ทำไมเลิกกันล่ะคะ” เธอถามเบา ๆ เสียงแทบไม่ต่างจากเสียงกระซิบ พิมดาวถอนหายใจยาวดวงตาเธออ่อนลง

“ลูกที่เกิดมา…ไม่ใช่ลูกเขา” คำตอบนั้นตกลงกลางอากาศเหมือนก้อนหินหนัก บรรยากาศในรถกลับเงียบสนิทลินดารู้สึกเหมือนหูอื้อไปชั่วขณะ

เธอเหม่อมองเส้นถนนยาวไกลแสงไฟวิ่งผ่านสายตาเป็นเส้นพร่า ๆ ก็ถึงว่าทำไมเขาถึงดูเย็นชาแบบนั้นความคิดผุดขึ้นช้า ๆ

ภาพสายตาแข็งกร้าวของธามผุดขึ้นในหัวอีกครั้ง ความเย็นชา ความระแวดระวัง ทุกอย่างเหมือนมีคำอธิบายของมันแล้ว

“มันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับผู้ชายคนหนึ่งนะลูก โดยเฉพาะคนที่มั่นใจว่าตัวเองทำทุกอย่างดีที่สุดแล้ว” พิมดาวพูดต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

“เขารักผู้หญิงคนนั้นมากเหรอแม่” ลินดาเม้มปากแน่นคำถามหลุดออกมาโดยไม่ทันคิด พิมดาหันมองลูกสาวเห็นแววตาใสที่เริ่มหม่นลง

“มากสิ ถึงได้เจ็บขนาดนั้น” เธอตอบออกไปตรง ๆ

“แม่เห็นธามตอนนั้นแล้ว…เปลี่ยนไปเลยจากคนที่เคยยิ้มง่ายกลายเป็นคนเงียบ ๆ ไม่ไว้ใจใคร” ร่างเล็กนิ่งเธอนึกถึงรอยยิ้มที่ไม่เคยเห็นจากเขาเลยตั้งแต่พบกัน

“นุชถึงอยากให้มีคนมาลบบาดแผลให้ลูกชายเขาไง” พิมดาวเอ่ยเบา ๆ คล้ายพูดกับตัวเองมากกว่าพูดกับลูก ลินดาหันขวับทันที ดวงตาเบิกกว้าง

“แล้วให้หนูนี่ยนะ” เธอหัวเราะแห้ง ๆ เสียงนั้นฟังดูไม่ขำเลยสักนิด

“แม่ หนูไม่ใช่นางเอกละครที่จะไปรักษาใจใครได้นะ” พิมดาวยิ้มบาง ๆ

“แม่รู้ว่าไม่ใช่นางเอกละคร”

“เผลอ ๆ หนูอาจจะไปสร้างบาดแผลให้ธามเขามากกว่าเดิมมั้งเนี่ย…พูดมากอยู่ด้วย”

“แม่…”