LOGIN"เจ้าค่ะ" นางเหนื่อยมาก หลังจากล้างเท้าเสร็จหญิงสาวก็พลันนอนอย่างสบาย พ่อสามีถอดผ้าเดินรอบห้อง
ในยามนี้ เผยอี้เองเสพสำราญที่หอคณิกาเมืองใต้ เขาไม่คิดเลยว่าต้าซานจะพาเขามาที่แห่งนี้ มันช่างสำราญใจนัก
คณิกานางนั้น มีแซ่ว่าหงเหมย หงเหมยมีใบหน้าคล้ายลี่หรานนัก
สองเต้าโอบอุ้มลำดุ้นเผยอี้ เพียงไม่นานน้ำรักพลันไหลออกมา ใส่เต้านม เผยอี้จะพานางกลับไปด้วย นางมีเงินมากพอที่จะไถ่ตัวเองออกจากหอคณิกา เพื่อที่จะติดตามเผยอี้ ไป
เขาบอกว่ามีฮูหยินอยู่แล้ว หงเหมยรับได้ ขอแค่ให้อยู่กับเผยอี้ แค่นี้หงเหมยก็มีความสุขมาก
ยามนี้พ่อสามีกับลี่หราน กำลังเล่นบทสวาทในโรงเตี๊ยม นางเหนื่อยจนหอบ
เวลาผ่านไปหลายเดือน ลี่หรานจวนจะคลอดลูก แต่เผยอี้ยังไม่กลับมา ถามท่านลุงต้า ท่านลุงต้าบอกว่าคงอีกไม่นาน
บัดนี้ลี่หรานคลอดบุตรได้หนึ่งเดือนแล้วเป็นชาย ชื่อเผยเทียน
ยามนี้เผยเทียนดูดนมมารดา พ่อสามีเดินมาเห็นหลานชายกำลังดูดนม ในใจนึกอิจฉานัก
"ท่านพ่อมองอะไรเจ้าคะ" หญิงสาวถาม ท่านพ่อนอนกับนางทุกคืน ยังจะมามองนางให้นมบุตรอยู่ได้
"ให้เผยเทียนรีบนอนเถอะ ข้าจะได้กินนมต่อ"
"ท่านพ่อ"
ลี่หรานวางเจ้าก้อนแป้งไว้ในเปล เต้านมทั้งสองข้างมีน้ำนมไหลออกมา พ่อสามีไม่รอช้า ดูดเค้าคลึงเต้านมทั้งสองข้างเลียกินน้ำนมทุกหยด
การร่วมรักในยามเช้านั้น ทำให้ต้าเหิงลุงของต้าซานเดินเข้ามาเห็นพอดี
"นี่พวกเจ้า" ต้าเหิงตกใจไม่น้อย
ลี่หรานตกใจกลัว เผยหานเอาตัวบังลี่หรานไว้ หลังจากใส่ผ้าเสร็จ ต้าเหิงด่าทอเผยหานที่กินเมียลูกชาย
"พวกเจ้าสอง มันสมควรตายจริง ๆ"
ลี่หรานอับอายจนหน้าแดง หอบลูกเข้าไปในห้อง
"ต้าเหิงไสหัวไป" เผยหานทนไม่ไหว
ต้าเหิงหยักยยิ้ม
"ข้าจะแฉความเลวของเจ้าทั้งสอง" ต้าเหิงข่มขู่
"เจ้าต้องการอะไร" เผยหานเอ่ยถาม แววตาต้าเหิงเจ้าเล่ห์ ตอนเขาเข้ามาพบว่า เผยหานดูดเต้านมคู่นั้นมันทำให้เขาอยากเหลือเกิน
"ข้าต้องการนาง ข้าได้นาง รับรองเรื่องนี้จะเป็นความลับ" เผยหานมองต้าเหิง
คิ้วของเขาขมวดเป็นปม ลี่หรานจะยอมรึ
"ตกลง"
"ดี คืนนี้ ข้าจะมา อีกสามวัน ต้าซานจะกลับมา เผยอี้มาด้วย"
"อือ"
ต้าเหิงเดินหัวเราะออกไปอย่างมีความสุข เขาไม่คิดว่าจะได้กินสาวงาม
ลี่หรานร้อนใจมาก เมื่อเห็นพ่อสามีเดินเข้ามา ใบหน้าเผยหานเครียดเช่นกัน
นางจะโกรธ เขาไหมที่จะให้นางร่วมรักกับคนอื่น
"ท่านพ่อ"
"อาหราน ต้าเหิงจะนอนกับเจ้า"
"ท่าน"
"ถ้าเจ้าไม่นอน พวกเราทุกคนต้องโดนแฉ" ลี่หรานไม่คิดว่าคนอย่างต้าเหิงจะทำเยี่ยงนี้
ใบหน้าหยาบกร้าน ของต้าเหิง อายุตั้งห้าสิบปี นางจำใจจริง ๆ
"ข้ากลัว ท่านพ่อ"
"ไม่ต้องกังวล"
พ่อสามีปลอบใจนาง
ค่ำคืนนั้น หลังจากป้อนนมเผยเทียนเเล้ว นางมองต้าเหิงเดินเข้ามา ในห้อง พรมหนาปูลองที่พื้น ลี่หรานถอดอาภรณ์ออกหมด
พ่อสามีอยู่ด้านนอก
ต้าเหิงมองเต้านมที่ใหญ่ น้ำนมไหลออกมาจำนวนมาก ลี่หรานนอนบนฟูกที่นอน ถ่างขารอเขา ในใจเสียใจมาก
"คนงาม ข้าจะทำเบา ๆ ลี่หราน ข้าไม่คิดว่าจะได้ร่วมสวาทกับเจ้า"
ลิ้นหนาเลียที่กลีบอูมอย่างงาม ลี่หรานทำหน้าบิดไปมา
สามนิ้วแทงเข้าไปในรูงาม น้ำรักไหลออกมา ปากหนาจุมพิตไปด้วย ให้ความเสียวสะท้านในกายยิ่ง
"อ้า อื้อ อ้า" ลี่หรานร้องอย่างเบา ๆ กลัวเผยเทียนตื่น ต้าเหิงเป็นคนร่างใหญ่ ขนเต็มตัว ลี่หรานแอบกลัวมาก
แต่พอดุ้นอวบยางแหย่เข้าไป คนงามถึงกับตาเหลือก ร้องออกมา ยังไม่ได้ขยับ น้ำแตกออกมาอย่างมาก
ร่องสวาทตอดดุ้นดียิ่งนักขางามถ่างออกจนกว้างพาดไว้ที่ไหล่ต้าเหิง
เขายกก้นขึ้น ค่อย ๆ แทงนางอย่างช้า ๆ ให้ความรู้สึกดีไม่น้อย สองมือหนาลูบไล้เต้านมใหญ่
ทั้งสองครวญครางกันอย่างแผ่วเบา ร่องสวาทชุ่มไปด้วยน้ำรัก อัดแน่นไปด้วยดุ้นเต็มรู มันมีความสุขเหลือเกิน
ลี่หรานกลายเป็นสตรีใจร่านไปแล้ว
ยิ่งตอนเขาแทงลงรูสวาท มันทำให้นางลืมดุ้นเผยอี้ไปเลย
ต้าเหิงจุมพิตที่ร่องสวาท เลียที่ก้นงาม จนนางหอบกระหาย พ่อสามีรอที่หน้าห้อง ได้ยินเสียงครางของลี่หราน เเสดงว่า ต้าเหิงทำนางอย่างอ่อนโยน
น้ำรักไหลออกมาตลอด ต้าเหิงชอบนัก
ลี่หรานอมดุ้นอวบสีดำ เข้า ๆ ออก ๆ มันใหญ่มาก ต้าเหิงทำหน้าอย่างผ่อนคลาย
น้ำรักไหลออกจากดุ้น คนงามกลืนลงหมด หวานนัก ต้าเหิงอยากจะให้เผนหานร่วมด้วยเสียจริง เอาไว้ครั้งหน้าดีกว่า
ต้าเหิงเดินออกไป เผยหานเข้าไป พบว่าลี่หรานสลบ คราบน้ำรักสีขาว ทั่วฟูกที่นอน คงจะแทงกันอย่างสนุกมาก
"ท่านพ่อ เขาจะมาอีก"
"อะไรนะ"
"เขาบอกว่าครั้งเดียวไม่พอ"
"สารเลว"
มองดูร่างคนงาม เหนียวไปด้วยคราบน้ำรัก พ่อสามีพานางไปอาบน้ำ เพราะเขาคนเดียวไม่ปิดเรือนปล่อยให้คนอื่นมาเห็นเลยเป็นเรื่องใหญ่ เผยหานได้แต่โทษตัวเอง
ยามนี้เยียนหรานอยู่ในโรงครัวกับกวนอี้ นางมองหม้อเห็ดของกวนอี้ ใบหน้างามระบายไปด้วยรอยยิ้ม คนของหนานอ๋องนำสำรับไปให้เจ้านายแล้ว กวนอี้มองเยียนหรานเหตุใดนางจึงยิ้มผิดปกตินัก สตรีนางนี้เป็นบ้าไปแล้วกระมัง ทหารกล้าต่างมาตักข้าวในโรงครัว ไม่นานนักพวกเขาก็พลันเดินจากไป เยียนหรานล้างชามในครัว สองถ้วยชาผ่านไป เหล่าทหารล้มลงพื้นนอนตายกันอย่างมาก เยียนหรานถูกนำตัวไปที่กระโจมหนานอ๋อง สิ่งแรกที่เห็นคือเย่หวานมุมปากอาบไปด้วยเลือก"หญิงชั่วเยี่ยงเจ้า กล้าวางยาพิษ" หนานอ๋องยังไม่ทันได้กิน เย่หวานนำไปกินเสียก่อนนางจึงตายแทนเขา เยียนหรานพลันหัวเราะอย่างมีความสุข"ข้าเล่า ข้าแค่เป็นสายลับให้เจาอ๋อง แต่ท่านให้ทหารทั้งค่ายมาย่ำยีข้าเกือบปี จนข้าตั้งครรภ์ ท่านคิดว่า ท่านทำถูกแล้วรึ" สมควรแล้วพวกมันต้องตาย ส่วนนังเย่หวานให้ชายทั้งสี่คนไปรังแกเยียนหราน ในตอนนั้น เยียนหรานคิดว่าเย่หวานสมควรตาย"เจ้ามันหญิงชั่ว ข้าจะสังหารเจ้า" "เอาเลย ข้ายอมตาย" เยียนหรานได้แก้แค้นแล้ว นางคิดว่านางควรตายตาหลับ จู่ ๆ หนานอ๋องกระอักเลือดขึ้นมา "นี่เจ้าใส่อะไร""น้ำชาข้าก็ใส่ยาพิษ" เยียนหรานเทยาพิษใส่บ่อน้ำดื่มที่นำมาต้ม
เยียนหรานพาร่างกายอันบอบช้ำกลับมาที่กระโจมท่ามกลางฝนห่าใหญ่ตกลงมา หญิงสาวมองเห็นหัวเจาอ๋องเสียบประจานหน้าลานประลองยุทธไม่จริง !!!เจาอ๋องตายแล้ว เยียนหรานรับไม่ได้จริง ๆ นางแทบจะเป็นลม นางถามทหารแถวนั้น พบว่าหนานอ๋องเป็นคนสังหารเจาอ๋อง เพราะเจาอ๋องคิดต้องการบัลลังก์ หลายวันต่อมาเยียนหรานใช้ชีวิตในค่ายทหารอย่างไม่มีความสุข นางยิ้มขมให้ตัวเอง ตั้งแต่เจาอ๋องชีวิตนางก็ไร้ทิศทาง หวังรอให้เขามารับนาง แต่สุดท้ายเขาก็ตายไปแล้วพวกต้าข่านยังคงอยู่ในค่ายทรมานนางเหมือนเดิม เยียนหรานแม้จะตั้งครรภ์พวกเขาก็ไม่ละเว้นนางเลยแม้แต่น้อยวันนี้เยียนหรานออกไปหาของป่ากับกวนอี้ กวนอี้นึกสาแก่ใจไม่น้อยที่เจาอ๋องตายด้วยน้ำมือของหนานอ๋อง เยียนหรานสะพายตะกร้าที่ไม่ใหญ่มาก เดินตามกวนอี้เพราะวันพรุ่งนี้ ต้องทำอาหารเช้าให้นายทหารทุกคน เนื่องจากเสบียงหมดแล้ว รอหนานอ๋องเบิกจากคลังหลวง"เยียนหราน ข้าว่าบรรยากาศบ่อน้ำพุร้อน ก็ไม่เลวเลย" ตาแก่กวนอี้จะพานางไปไหนกัน หรือจะให้นางมีอันใดกับเขาในบ่อน้ำพุร้อนเป็นดังคาดเดาเอาไว้ กวนอี้พาเยียนหรานมาที่บ่อน้ำพุร้อน กวนอี้ให้เยียนหรานถอดผ้าแช่ในน้ำพุร้อน เยียนหรานนั่งลงแช่น้
เยียนหรานคุกเข่าหันสะโพกไปทางต้าข่าน ต้าข่านเลียผ่านร่องสวาททั้งหน้าและหลัง จุมพิตอย่างเร่าร้อน แจะ แจะ แจะแจะ แจะ แจะลิ้นหนาทั้งดูดและเลีย ยิ่งเขาเล่นลิ้น นางยิ่งเสียวจนฉี่จะราดอยู่แล้วอ๊อก อ๊อก อ๊อกอ๊อก อ๊อก อ๊อกดุ้นใหญ่พลันกระแทกปากคนงาม เยียนหรานรับรู้ได้ถึงน้ำรักซึมทีละเล็กน้อย ช่างหวานยิ่งนัก"อ้า อ้า แม่นางเยียน" ปี๊ด !!!เพียงไม่นานอาจิงก็ปล่อยน้ำรักเข้าปากเยียนหรานจนหมด ชายหนุ่มทำหน้าอย่างผ่อนคลายอย่างมากน้ำรักไหลเยิ้มออกจากปากเยียนหรานอย่างมาก กระบวนท่าต่อไป เยียนหรานขอพักเหนื่อยต้าข่านชอบเยียนหรานยิ่งนัก นางตั้งครรภ์ นางอาจจะตั้งครรภ์ลูกของเขาหรืออาจิง หากเขาต้องกลับไปชนเผ่า เขาจะขอท่านอ๋อง นำตัวนางกลับไปด้วยเยียนหรานนอนหายใจยังไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา ชายทั้งสองคนก็เริ่มบทสวาทกับนางเสียแล้ว...ยามอรุณรุ่ง เยียนหรานต้องหอบผ้าไปซัก ได้ยินเหล่าทหารสนทนา กันว่าหนานอ๋องแต่งชายาเอกบุตรสาวขุนนาง เขาช่างมีความสุขนักอีกทั้งเจาอ๋องหลบหนีการจับกุมอย่างหัวซุกหัวซุน เยียนหรานซักผ้าเสร็จกลับไปที่กระโจม"เจ้าสินะ นังแพศยาที่หนานอ๋องส่งให้มาบำเรอพวกทหาร" เยียนหรานนั่งพักในกระโจม จู่ ๆ
กวนอี้ลากนางมาที่ห้องเก็บฟืน ที่เต็มไปด้วยกองฟาง เยียนหรานท้องได้สี่เดือนแล้ว เหตุใดในค่ายทหารถึงได้มีแต่คนระยำเช่นนั้น แม้แต่หญิงตั้งครรภ์พวกมันยังทำได้ลงคอกวนอี้จุมพิตที่เรียวปากงามของเยียนหราน สองมือหนาใหญ่ค่อย ๆ ปลดอาภรณ์ของนางออกมาเยียนหรานนอนถ่างขาบนกองฟางที่รองด้วยเศษผ้า นางจะให้พวกมันกระทำนางไปก่อน แต่ก่อนที่จะไป นางจะให้พวกมันตายไปกับนางด้วยกวนอี้มองร่างอวบที่ท้องนูนขึ้น เด็กในท้องอาจจะเป็นลูกของต้าข่านก็ได้ กลีบงามของนางอวบอิ่มขึ้นจริง ๆ เท่าฝ่ามือหนาใหญ่ของเขากวนอี้เลียริมฝีปากอย่างหื่นกาม สามนิ้วขยี้ตรงกลีบงาม เยียนหรานพลันร้องออกมาเสียงหลงน้ำลายหยดลงกลีบงามสีแดง เยียนหรานหายใจอย่างเหนื่อยหอบแจะ แจะ แจะแจะ แจะ แจะแม้นางจะตั้งครรภ์อยู่ นางก็ยังคงเป็นหญิงร่านสำหรับเขา มือหนาใหญ่แหย่ร่องสวาทอย่างสนุก เยียนหรานร้องออกมาไม่หยุด เพียงไม่นานนัก กวนอี้พลันดึงนิ้วมือออกมา เลียน้ำหวานที่นิ้วมือของเขาเขารีบให้เยียนหรานเลียที่ดุ้นอับอวบใหญ่นางมองเจ้าแท่งหยก อวบใหญ่ มืองามชักดุ้นขึ้นลงไปมา มีหยดน้ำซึมออกมาไม่น้อยเมื่อนางเลียที่หัวดุ้นกวนอี้ถึงกับร้องครางออกมาอย่างเสียวสุด
เยียนหรานเหนื่อยล้ายิ่งนักหลายเดือนผ่านไปร่างกายเยียนหรานพลันอวบอิ่มขึ้นมาก นางก็ไม่รู้ว่านางเป็นอันใด ข่าวของเจาอ๋องก็พลันเงียบหายไปเยียนหรานต้องล้างเท้าให้กับทหารของชนเผ่าทุ่งหญ้าอย่าง ต้าข่านมาเจริญสัมพันธไมตรี จึงนอนอยู่ค่ายทหารนอกเมือง หนานอ๋องจึงให้เยียนอ๋องมาปรนนิบัติต้าข่านเยียนหรานรินสุราให้ต้าข่าน ทันทีที่เขากินเข้าไป พบว่าสุรานี้มียาพิษ"นี่เจ้า คิดสังหารข้ารึ" เยียนหรานมองเขา แน่นอนว่านางอยากจะให้เขาตาย แล้วโยนความผิดให้หนานอ๋อง"หนานอ๋องเป็นคนสั่งให้ข้าทำ" เยียนหรานแกล้งบีบน้ำตา "เจ้ามันหญิงชั่วอย่างหนานอ๋องบอกเสียจริง โชคดีที่ข้ากินยาถอนพิษไว้แล้ว" ต้าข่านใช้มีดสั้นภายในชั่วพริบตาเดียว อาภรณ์ของเยียนหรานขาดกระจุยกระจายเลยทีเดียว"นี่ท่าน" ร่างงามกระจ่างตรงหน้า ต้าข่านทันที นับว่าเขารอบคอบที่เชื่อหนานอ๋อง"เยียนหราน เจ้าโดนพิษหนอนวสันต์เข้าไป เจ้ายังไม่เข็ดหลาบสินะ ข้าจะทำให้เจ้ารู้เองว่า ความตายมันเป็นเช่นไร"ทันใดนั้นเยียนหราน ต้องตกตะลึงแท่งหยกขนาดใหญ่ยาวของต้าข่าน ต้าข่านถึงกับยิ้มเยาะ แน่นอนว่า ของลับของชนเผ่าทุ่งหญ้า ของบุรุษชาวทุ่งหญ้า ย่อมใหญ่ยาวทุกคน ถึงชนิดท
กวนอี้เป็นพ่อครัวในกองทัพทหาร สังกัดหนานอ๋อง เขามองเยียนหรานด้วยสายตาที่หื่นราคะ "เจ้ามองอะไร ในตอนนั้นเยียนหรานกำลังล้างชามอยู่ ยามนี้ พวกทหารต่างฝึกวิทยายุทธ์ที่ลานประลองยุทธ์"เยียนหราน เจ้าคงมิรู้ว่า ท่านอ๋องอนุญาตให้ข้านอนกับเจ้าได้" สารเลว !!!อย่าให้นางออกไปได้แล้วกันกวนอี้โอบกอดนางอย่างเร่าร้อนในโรงครัว ลิ้นหนาขบติ่งหูของนาง เยียนหรานจำใจต้องอดทนเพราะนางไม่มีทางเลือก ขางเกงขาวบางถูกปลดออก จึงเหลือเพียงสะโพกที่งอนงามมือหนาใหญ่จับสะโพกที่งอนงามไว้ ค่อย ๆ แหย่เข้าไปในรู้สวาทของคนงาม เยียนหรานยืนถ่างขาออกกว้าง ๆรับรู้ได้ถึงมือหนาใหญ่ที่แหย่เข้าไป อย่างช้า ๆ กลีบงามที่ชุ่มไปด้วยน้ำสีชมพู ผลิออกมา แจะ แจะ แจะแจะ แจะ แจะน้ำสีขาวขุ่นพลันไหลออกมาจากร่องสวาทอย่างมาก เยียนหรานทำปากอย่างซี๊ดซ๊าดด้วยความเสียว กวนอี้มองร่องสวาทมีน้ำไหลเยิ้มออกมา กลิ่นบุปผาหอมหวานลอยเข้าจมูกเขา ทำให้เขาอดใจไม่ไหวเสียจริง มือหนาใหญ่ผลิกลีบงามออกแล้ว ใช้ลิ้นเลียตรงนั้น จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบจ๊วบ จ๊วบ จ๊วบรสชาติหวานยิ่งนัก รูสวาทของนางช่างงดงามเหลือเกิน"อ้า อ้า อ้า ข้า อ้า" เยียนหรานเสียวไปกับการที่ตาเฒ่







