101

เยียนหรานคุกเข่าหันสะโพกไปทางต้าข่าน ต้าข่านเลียผ่านร่องสวาททั้งหน้าและหลัง จุมพิตอย่างเร่าร้อน 

แจะ แจะ แจะ

แจะ แจะ แจะ

ลิ้นหนาทั้งดูดและเลีย ยิ่งเขาเล่นลิ้น นางยิ่งเสียวจนฉี่จะราดอยู่แล้ว

อ๊อก อ๊อก อ๊อก

อ๊อก อ๊อก อ๊อก

ดุ้นใหญ่พลันกระแทกปากคนงาม เยียนหรานรับรู้ได้ถึงน้ำรักซึมทีละเล็กน้อย ช่างหวานยิ่งนัก

"อ้า อ้า แม่นางเยียน" 

ปี๊ด !!!

เพียงไม่นานอาจิงก็ปล่อยน้ำรักเข้าปากเยียนหรานจนหมด ชายหนุ่มทำหน้าอย่างผ่อนคลายอย่างมาก

น้ำรักไหลเยิ้มออกจากปากเยียนหรานอย่างมาก กระบวนท่าต่อไป เยียนหรานขอพักเหนื่อย

ต้าข่านชอบเยียนหรานยิ่งนัก นางตั้งครรภ์ นางอาจจะตั้งครรภ์ลูกของเขาหรืออาจิง หากเขาต้องกลับไปชนเผ่า เขาจะขอท่านอ๋อง นำตัวนางกลับไปด้วย

เยียนหรานนอนหายใจยังไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา ชายทั้งสองคนก็เริ่มบทสวาทกับนางเสียแล้ว...

ยามอรุณรุ่ง เยียนหรานต้องหอบผ้าไปซัก ได้ยินเหล่าทหารสนทนา กันว่าหนานอ๋องแต่งชายาเอกบุตรสาวขุนนาง เขาช่างมีความสุขนัก

อีกทั้งเจาอ๋องหลบหนีการจับกุมอย่างหัวซุกหัวซุน เยียนหรานซักผ้าเสร็จกลับไปที่กระโจม

"เจ้าสินะ นังแพศยาที่หนานอ๋องส่งให้มาบำเรอพวกทหาร" เยียนหรานนั่งพักในกระโจม จู่ ๆ ก็มีสตรีชุดแดงสาวเท้าเข้ามาหาเรื่องนาง

ดวงตางามพลันพิจารณาอย่างถี่ถ้วน หรือว่านางคือชายาหนานอ๋อง

"เจ้าคือชายาหนานอ๋องสินะ"

"ใช่ ข้าคือชายาหนานอ๋อง" เย่หวานเป็นธิดาขุนนางขั้นสูง นางเพิ่งทราบว่าหนานอ๋องรักสาวใช้นางหนึ่ง สาวใช้นางนั้นทรยศหนานอ๋อง จึงส่งตัวมายำเรอนายทหาร 

"หน้าตามารยาเช่นนี้ นี่เองท่านอ๋องถึงชอบเจ้า" เย่หวานเอ่ยขึ้นช้อนตามองอย่างสมเพช

"ไสหัวไป" เยียนหรานชี้ไปทางทางออก เย่หวานนึกชังเป็นคุณหนูบุตรสาวขุนนาง ไม่เคยมีผู้ใดปฎิบัติต่อนางเช่นนี้มาก่อน 

"เจ้า!!!" เย่หวานรีบสาวเท้าออกไปทันที

ก่อนตะวันจะตกดินเยียนหรานรีบเดินมาเก็บผ้าที่นางตากไว้ ในระหว่างที่นางจะกลับค่ายต้องผ่านป่าไผ่

"พวกเจ้าหลีกทางข้า" เยียนหรานมองชายทั้งสี่คนสาวเท้ามาหานาง แต่ทว่าคนพวกนั้นไม่ยอมหลีกทาง แต่ทว่าลากเยียนหรานเข้าไปในเรือนร้าง

"ปล่อยข้าไปเถอะ ข้ากำลังตั้งครรภ์อยู่" เยียนหรานโยนเหวี่ยงลงบนกองฟาง 

พวกมันทั้งสี่คนหัวเราะลั่น  เยียนหรานมองพวกมันถอดเสื้อผ้าออก นางไม่ได้กลัวพวกมัน แต่ใครเป็นคนส่งพวกมันมา

"เจ้าช่างงดงงามยิ่งนัก ไม่เสียแรงรับงานนี้กับนายหญิงเย่" นางหญิงเย่

เย่หวาน หรือพระชายาเย่

เยียนหรานยิ้มทั้งน้ำตา นางไม่ขัดขืนเลยแม้แต่น้อย คนพวกนั้นถึงกับแปลกใจ 

"อย่าได้โทษพวกข้าเลย หากไม่ทำตามพวกข้าก็เดือดร้อน ต้องโทษที่ตัวเจ้าเอง ที่ไปมีเรื่องกับนาง" หนึ่งในสี่คนพลันเอ่ยขึ้น

"ใช่" ทั้งสามเอ่ยตาม 

ในยามนี้ฝนห่าใหญ่พบันตกขึ้นมา จึงได้ปิดประตูเรือน เยียนหรานนั่งคุกเข่ามองดูดุ้นทั้งสี่ ลายล้อมนาง 

"เร็วเข้า" พวกมันเร่งรีบนาง

"พวกเจ้าทรมาน คนท้องไม่กลัวบาปกรรมรึ" เยียนหรานมองหน้าพวกมัน

"ข้าไม่กลัวหรอก" จับดุ้นยัดเข้าปากเยียนหราน นางจำใจต้องอมดุ้นพวกมันไปมา เสียงครวญครางดังลั่นเรือนร้างแข่งกับเสียงฝนห่าใหญ่

ปั๊บ ปั๊บ ปั๊บ ปั๊บ 

ปั๊บ ปั๊บ ปั๊บ ปั๊บ

มืองามจับดุ้นของแต่ละคนชักไปมา เยียนหรานเลียแล้วดูดดุ้นให้ชายคนแรก นางจำใจจริง ๆ หากนางเจอตัวสตรีนางนั้น เยียนหรานจะขอตบหน้าหนึ่งฉาด 

ปิ๊ด !!!! เพียงไม่นานน้ำสีขาวขุ่นก็ไหลออกมาจากปลายดุ้นเป็นจำนวนมาก เข้าปากนาง อีกทั้งไหลออกมาอีกรอบ เต็มใบหน้างาม 

"ข้าไปพักก่อนแล้วกัน" ชายคนแรกสบายแล้ว เขาจึงไปรอที่ตั่งเตี้ย 

เยียนหรานอมให้ชายอีกสามคน ปากนางเริ่มชาไปหมดแล้ว ใช้เวลาเพียงสองถ้วยชา ชายทั้งสามคนก็พลันปล่อยน้ำสีขาวออกมาทั่วตัวเยียนหราน ทุกคนส่งเสียงครวญครางออกมาพร้อมกัน

เต้านมของเยียนหรานช่างอวบอิ่มยิ่งนัก บวกกับท้องป่องของนาง ชายอีกสองคนดูดเต้านมเยียนหรานคนละข้าง ส่วนนางนั่งทับหน้าชายอีกคนไว้ ชายคนนั้นจุมพิตร่องสวาทของเยียนหรานน้ำบุปผาของนางช่างหวานยิ่งนัก

ปากงามพลันอมดุ้นชายอีกคน สี่รุมหนึ่ง ชางหรรษาเสียจริง

เยียนหรานเสียวตรงหัวนมอย่างมาก บุรุษทั้งสองต่างขบหัวนมแล้วบีบเล่นนวดคลึง 

ส่วนร่องสวาทของนาง เสร็จด้วยปากของชายอีกคน น้ำรักของนางช่างหวานมาก เยียนหรานก็ทำให้เขาสำเร็จความใคร่ไปได้

แต่ทว่าพวกเขายังไม่ปล่อยนางไปง่าย ๆ  กระนั้นพวกเขาให้เยียนหรานนอนตะเเคง แล้วยกขาขึ้น ร่องสวาทของนางชุ่มไปด้วยน้ำขาวขุ่น กลีบบุปผางามพลันอ้าออกมา กลีบอูมไร้หนานยิ่งนัก ชายคนที่สองผลีกลีบงามออก แล้วเลียเข้าไปอย่างลึก ถึงกลีบใน ใส่ลิ้นเข้าไปรัว ๆ เยียนหรานครางออกมา

ไม่คิดว่าเย่หวานจะใจร้ายกับเยียนหรานเพียงนี้ ทั้งที่หนานอ๋องก็ไม่ได้รักเยียนหรานแล้ว เหตุใดต้องมาแค้นนางด้วยเล่า

เต้านมของนางบุรุษอีกคนนวดคลึงแล้วบีบยอดดอกบัว ส่วนบุรุษอีกสองคนนอนแผ่กับพื้นอย่างสบาย ฝนตกลงมาให้ความเย็นสดชื่นเสียจริง