All Chapters of เรือนราคะ: Chapter 1 - Chapter 10

เขาลุกขึ้นออกจากเรือนร่างงาม ซูหนี่ว์ถึงกับชะโงกหน้าออกไปนอกม่านมุ้งถ่มน้ำหวานล้ำออกจากปาก “เจ้ารู้สึกดีหรือไม่” ตาแก่บ้านี่ยังจะมาถามนางอีก รู้สึกดีกับผีนะสิ นางจึงนอนลงตามเดิม “อย่าเพิ่งนอนลง” เขาจับนอนคว่ำแล้วยกสะโพกมาทางเขา ตาแก่นี่คงจะโรคจิต ราคะ หื่นกามน่าดู ซูหนี่ว์รับรู้ได้ถึงแท่งหยกเข้ามาในตัวนางเป็นที่เรียบร้อย “อ้า อ่า” จนลึก ฝ่ามือหนาฟาดลงมาที่สะโพกกลมกลึงอย่างแรง ร่างหนาขยับเข้าหาร่างบางอย่างกระชันชิด เสียงเนื้อกระทบดังสนั่นทั่วเรือนนอน ตาแก่มูหรงจิ้นรู้สึกว่า ท่วงท่าทำนองนี้สุดยอดเหลือเกิน ซูหนี่ว์พลางร้องครวญครางอย่างทรมานทำไมเขาถึงได้พานางไปสวรรค์อย่างทรมานเยี่ยงนี้ มือหนาใหญ่จับที่เอวบางอรชรแล้วกระหน่ำนางไม่ยั้งมือเลยแต่น้อย ใบหน้างามเอ่อล้นเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา “หยุด ข้าเจ็บ” ยิ่งนางขอร้องให้เขาหยุด แต่ทว่าเขานั้นกับทำตรงข้าม ทำรุนแรงกว่าเดิม มู่หรงจิ้นรับรู้ได้ว่าเขามีความสุขอีกอย่าง เขาใกล้เข้าถึงสวรรค์แล้ว ซูหนี่ว์รับรู้ได้ถึงน้ำหวานล้ำหลั่งไหลเข้ามาในช่องบุปผางามที่ช

ตอนที่ซูหนี่ว์พลันตื่นขึ้นมาก็เป็นเช้าของวันใหม่แล้ว ดวงตาหงส์กวาดสายตามองรอบด้านพบว่าที่นางอยู่นั้นเป็นเรือนขนาดกว้าง ภายในเรือนนั้นมีแค่เตียงใหญ่กับผ้าห่มขาวบาง โต๊ะกลม เก้าอี้ ยังมีโต๊ะเตี้ยข้างเตียง กระถางกำยาน ดูเหมือนที่เรือนนอนอันราบเรียบแห่งนี้คงจะเป็น ที่พำนักของวัดเฉินเป็นแน่แท้ เรือนกายหนาใหญ่ในชุดสีขาวย่างกรายเข้ามาในเรือนนอน ปรายตามองเรือนร่างอรชรนั่งที่เตียง มู่หรงจิ้นเพิ่งออกมาจากอาราม เขาไปพบเจ้าอาวาสมาสนทนาธรรมเล็กน้อยแล้วรีบกลับมาหาซูหนี่ว์ “ตื่นแล้วรึ” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยถามลูกสะใภ้ “ข้าไม่อยากเห็นหน้าท่าน” นางหันหน้าไปทางหน้าต่าง ไม่อยากจะมองพ่อสามีจอมราคะ มู่หรงจิ้นยังคงหน้าด้านนั่งลงบนขอบเตียง “เจ้าก็จะได้เห็นหน้าข้าทุกเวลา ข้าจะพาเจ้าไปบ่อน้ำร้อนของวันเฉิน” นางเกลียดจนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่า ตาแก่มู่หรงจิ้น “ข้าไม่ไป ข้าหิวข้าว” “ข้าเตรียมไว้ให้แล้ว ให้บ่าวยกอ่างล้างหน้า จากนั้นเจ้าก็กินข้าวเสร็จ ข้าจพาไปชมความงามของบ่อน้ำพุร้อน” หลังจากล้างหน้าแล้วผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ กินข้าวจนอิ่มใจ

สายตาหยาบโล้นจ้องมองแท่งหยกที่เข้าออกกลีบบุปผางาม จนน้ำรักหวานล้ำไหลออกมาด้วย เรียวขาของนางช่างขาวกระจ่างราวกับหิมะแรกฤดูเหมันต์ นางจะไปถึงสวรรค์แล้ว ไคเฟิงโยกกายอย่างแรงเพื่อจะได้พาเทพธิดาไปส่งที่สวรรค์อย่างเร่งด่วน ใบหน้างามบัดนี้มีสีหน้าผ่อนคลายเป็นอย่างมาก น้ำรักหวานล้ำทะลักออกมาจากหัวแท่งหยกปลายทางคือเข้าไปในกลีบบุปผางาม ในที่สุดน้ำหวานล้ำก็ถึงจุดหมายเสียที ไคเฟิงอิ่มเอมใจยิ่งนัก ใบหน้าเขาซุกเข้าไปที่ทรวงอกงามที่มีน้ำนมทะลักออกจากเต้าไม่หยุด นางคงจะเพิ่งคลอดบุตรมาเป็นแน่แท้ เรียวลิ้นหนาเลียที่หัวนมซาลาเปาอย่างแรง น้ำนมไหลเข้าปากไคเฟิงไม่หยุด จากนั้นก็เริ่มกระบวนท่าใหม่กับนาง โดยให้นางขึ้นคร่อมเขา หญิงสาวขย่มไคเฟิงอย่างแรง ยิ่งแท่งหยกกระแทกแรง นางยิ่งมีความสุข… แสงอรุณสาดส่องเข้ามาในเรือนนอนของวันเฉิน ตอนที่นางปรือตาขึ้นมาพบว่า คนข้างเตียงได้หายไปแล้ว หญิงสาวกวาดสายตามองไปโดยรอบ นางยังสวมเอี๊ยมกับกางเกงขายาวสีขาว เมื่อคืนนางฝันไปอย่างนั้นรึ ความฝันช่างคล้ายจากความจริงยิ่งนัก โชคดีแค่ฝันไป ร่างหนาสูงใหญ่ยกอาหารเข้ามาในห้อง “ตื่นแล้วร

ภายในรถม้าที่งามวิจิตรซูหนี่ว์อิงแนบซบอกพ่อสามี วันนี้คือวันต้องเดินทางกลับจวนมู่หรง นางมีความสุขยิ่งนัก เมื่อวานท่านเจ้าอาวาสบอกกับนางว่า เมื่อไปถึงจวนมู่หรงให้เวลาผ่านไปสามวัน นางก็จะได้กลับโลกแห่งความเป็นจริงแล้ว เจ้าอาวาสบอกว่าในคืนนั้นให้นางโอบกอดพ่อสามีของนาง จากนั้นวิญญาณของนางก็จะหลุดออกจากร่างไปเอง มู่หรงจิ้นปรายตามองลูกสะใภ้ นางช่างอารมณ์เบิกบานยิ่งนัก ช่วงที่อยู่วัดนางบอกเขาว่านางนั่งปฏิบัติธรรมในอารามทำให้จิตใจสงบ ตอนนี้นางบอกว่านางยอมเขาทุกอย่าง และความสัมพันธ์นี้จะมีแต่เขากับนางที่รับรู้กันสองคน ซูหนี่ว์แกล้งรักพ่อสามี ในใจนางรังเกียจคนแก่ตัณหากลับจะตาย นางคิดถึงเพื่อนๆ นางคิดถึงมหาวิทยาลัย “หนี่ว์เอ๋อร์ ข้ารักเจ้ายิ่งนัก” มู่หรงจิ้นเอ่ยขึ้น “ความแค้นที่ท่านมีต่อมารดาข้า หายรึยังช่วงหนึ่งเดือนมานี้” “หายแล้ว ตอนนี้ข้ามีความสุขมาก” “เจ้าค่ะ” ตาแก่โง่ รถม้าขับเคลื่อนมาจอดที่หน้าจวนมู่หรง คนในตระกูลต่างออกมาต้อนรับ จางฮูหยินนั่งในรถเข็นทอดสายตามองสามี ลงจากรถม้าพร้อมลูกสะใภ้ “พวกท่านกลับมาแล้ว”

“ปล่อยข้านะ ปล่อย คนสารเลว” ปากงามร้องตะโกนด่าบุรุษที่กำลังลูบไล้บนเรือนกายงามของนาง เซียวหรานรังเกียจท่านแม่ทัพใหญ่ อย่างเซี่ยหลิงยิ่งนัก เหตุใดพระบิดาของนางต้องให้นางแต่งกับคนหยาบช้าเยี่ยงนี้ด้วยเล่า นางมิได้ชอบหรือมีใจเสน่หาเซี่ยหลิงเสียหน่อย คนที่นางมีใจให้นั้นเป็นคุณชายสวี บุตรชายท่านราชครูสวีต่างห่างเล่า สวรรค์กลับไม่มีตาให้นางออกเรือนกับท่านแม่ทัพใหญ่อย่างเซี่ยหลิง บิดากลัวว่าจะต้องเสียอำนาจทหารจึงให้นางแต่งกับเขาผู้นี้ ทำไมต้องดึงนางมาเป็นหมากในการเมืองด้วยเล่า “องค์หญิง ข้ามิปล่อยท่านหรอก ท่านรู้หรือไม่ว่า เหตุใดข้าต้องแต่งงานกับท่าน เพราะน้องสาวของข้าเซี่ยเซียงนั้นมีใจหมายปองคุณชายสวีอวิ๋น บุตรชายของท่านราชครู กระนั้นจึงทูลขอสมรสพระราชท่านจากฝ่าบาท” มุมปากหนาเผยอยิ้มจนทำให้เห็นฟันเรียงกันทุกระเบียบนิ้ว ใช่เขาทำเช่นนั้นเพราะเขาต้องการแยกนางออกจากสวีอวิ๋น “เจ้าคนเลว วันนี้ที่ข้าต้องแต่งกับเจ้าเพราะเจ้าวางยาข้า มิให้ข้าพูดได้” ในตอนที่เข้าพิธีไหว้ฟ้าดินเซียวหรานนั้น นึกอยากตะโกนร้องออกมา แต่นางทำมิได้ ร่างกายของนางเหมือนโดนยาสั่ง “เซียวหร