99

เยียนหรานเหนื่อยล้ายิ่งนักหลายเดือนผ่านไปร่างกายเยียนหรานพลันอวบอิ่มขึ้นมาก นางก็ไม่รู้ว่านางเป็นอันใด ข่าวของเจาอ๋องก็พลันเงียบหายไป

เยียนหรานต้องล้างเท้าให้กับทหารของชนเผ่าทุ่งหญ้าอย่าง ต้าข่านมาเจริญสัมพันธไมตรี จึงนอนอยู่ค่ายทหารนอกเมือง หนานอ๋องจึงให้เยียนอ๋องมาปรนนิบัติต้าข่าน

เยียนหรานรินสุราให้ต้าข่าน ทันทีที่เขากินเข้าไป พบว่าสุรานี้มียาพิษ

"นี่เจ้า คิดสังหารข้ารึ" เยียนหรานมองเขา แน่นอนว่านางอยากจะให้เขาตาย แล้วโยนความผิดให้หนานอ๋อง

"หนานอ๋องเป็นคนสั่งให้ข้าทำ" เยียนหรานแกล้งบีบน้ำตา 

"เจ้ามันหญิงชั่วอย่างหนานอ๋องบอกเสียจริง โชคดีที่ข้ากินยาถอนพิษไว้แล้ว" ต้าข่านใช้มีดสั้นภายในชั่วพริบตาเดียว อาภรณ์ของเยียนหรานขาดกระจุยกระจายเลยทีเดียว

"นี่ท่าน" ร่างงามกระจ่างตรงหน้า ต้าข่านทันที นับว่าเขารอบคอบที่เชื่อหนานอ๋อง

"เยียนหราน เจ้าโดนพิษหนอนวสันต์เข้าไป เจ้ายังไม่เข็ดหลาบสินะ ข้าจะทำให้เจ้ารู้เองว่า ความตายมันเป็นเช่นไร"

ทันใดนั้นเยียนหราน ต้องตกตะลึงแท่งหยกขนาดใหญ่ยาวของต้าข่าน 

ต้าข่านถึงกับยิ้มเยาะ แน่นอนว่า ของลับของชนเผ่าทุ่งหญ้า ของบุรุษชาวทุ่งหญ้า ย่อมใหญ่ยาวทุกคน ถึงชนิดที่ว่าสตรีนางใดเห็นต้องตาเหลือกทันที

ต้าข่านจับนางกดเข้ากับเตียงหลังใหญ่ เยียนหรานเห็นหน้าเขาจะอาเจียน ต้าข่านเป็นบุรุษใบหน้าคมเข้ม จมูกเหมือนคนโดนรถม้าเหยียบไว้จนแบน มีแค่เพียงรูหายใจเท่านั้น

ต้าข่านขบติ่งหูแล้วกัดเข้าไป เยียนหรานเจ็บถึงกับร้องลั่น 

"ข้าเจ็บ"

"ข้าอยากได้ยินเสียงกรีดร้องของหญิงแพศยาอย่างเจ้า" 

ต้าข่านถึงกับนำแซ่ออกมาฟาดที่ก้นเยียนหราน นางร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อเขาฟาดไปสองครั้งจึงหยุด 

"เรียกข้ารับใช้อีกคนมา" ชายผู้นั้นนามว่าอาจิง ลูกน้องคนสนิทของต้าข่าน 

เยียนหรานมองอาจิง อาจิงรู้ว่าต้าข่าน หรือองค์รัชทายาทแห่งทุ่งหญ้า นั้นมีการวิกลจริตทางเพศ ชอบให้คนหมู่มากมาร่วมรักชายาของเขาเอง 

ดุ้นอวบสีดำกระแทกเข้าปากเยียนหรานอย่างแรง 

นางทั้งเจ็บก้น ต้าข่านเจ้าคนถ่อยช่างทำร้ายนางได้ลงคอ

 รวมทั้งท่านอ๋องสารเลวอย่างหนานอ๋อง ชายชั่ว นางขอสาปแช่งไม่ให้พวกมันไม่ได้ตายดี

ปากงามคาบดุ้นอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงได้ อาจิงงครางออกมาอย่างเสียว

ต้าข่านหัวเราะอย่างสาแก่ใจมอง เขามองสตรีเป็นที่ระบายความใคร่ของบุรุษ

ดุ้นอวบสีดำแหย่เข้าไปร่องสวาทด้านหลัง มือหนาใหญ่จิกเข้าไปที่แผลโดนฟาด เยียนหรานทำตาไหลพรากออกมาทันที

"อ้า เยี่ยม" ร่องด้านหลังมันรัดดุ้นอวบของต้าข่าน เขาขยับสะโพกอย่างแรง

ส่วนปากงามอมดุ้นของอาจิงจนมันดึงออกมาพ่นน้ำสีขาวขุ่นใส่ใบหน้าคนงาม

"อ้า ข้าเสียวมากแม่นาง"

เยียนหรานมองน้ำรักไหลเยิ้มติดเตียง นางแทบจะสลบอยู่แล้วต้าข่านขยมนางครั้งแล้วครั้งเล่า อีกทั้งดุ้นของต้าข่านมีความใหญ่ยาวมากกว่าผู้ใดเท่าที่เยียนหรานเคยเจอมา

ปี๊ด !!! ไม่นานนักต้าข่านปล่อยน้ำเมือกสีขาวอัดฉีดร่องหลังอย่างเต็มแรง เยียนหรานเกือบตาย

ค่ำคืนนั้นเยียนหรานนอนกับสองบุรุษชนเผ่าอย่างไม่ได้หลับได้นอน...

วันเวลาผ่านไปหลายเดือนพบว่าเยียนหรานนั้นตั้งครรภ์ เยียนหรานมิอาจยอมรับโชคชะตาอันเลวร้ายของนางไปได้ อีกทั้งพิษหนอนไหมใยวสันต์ ยังอยู่ในร่างกายนาง

นางท้องได้หกเดือนแล้ว รอเวลาให้เจาอ๋องมาช่วยคงไม่ได้กระมัง ได้ข่าวว่าเจาอ๋องคิดกบฏ

ต้าข่านยังไม่กลับชนเผ่านทุ่งหญ้า เขาอยากพักที่แคว้นหยางนานสักกี่ปีก็ได้ ไม่มีผู้ใดห้ามเขาได้ เยียนหรานล้างชามในครัวเสร็จ นางต้องแบกท้องโต เข้ามารับใช้ต้าข่าน 

หลายเดือนมานี้พวกทหารในค่ายไม่ได้แตะต้องตัวเยียนหราน มีแต่ต้าข่านและอาจิง ข้ารับใช้ของเขา ที่ร่วมหลับนอนกับเยียนหรานหลายเดือนที่ผ่านมา

"เจ้าตั้งครรภ์ ข้าอยากลองจริง ๆ" ต้าข่านช่างเป็นบุรุษที่ลามกนัก

เยียนหรานอดทนไว้ 

"ถอดผ้าออก" เยียนหรานถอดผ้าออกจนหมด เต้านมที่มีขนาดใหญ่เท้าหัวเด็กทำให้ต้าข่านชอบมาก 

ต้าข่านจับดุ้นดำออกมา เยียนหรานยังไม่ชินกับความใหญ่และยาว 

เยียนหรานอดคิดถึงเจาอ๋องไม่ได้ ป่านนี้เขาจะเป็นเช่นไรบ้าง

เยียนหรานคิดว่าถึงเวลาเสียทีที่นางต้องหนี ยิ่งอยู่ยิ่งทรมาน 

กลีบงามโดนครอบครองโดยปากของต้าข่าน มองอย่างโรคจิต เยียนหรานโดนต้าข่านตบตี ร่างกายจนเป็นรอยช้ำ

เยียหรานมองคนพวกนั้นเดินออกไป นางเหนื่อยเหลือเกิน เยียนหรานกลับมาถึงกระโจม ในสมองของนางพลันมีความอยากจะหนีออกไปจากที่แห่งนี้

เยียนหรานมองไปที่โต๊ะเตี้ยเห็นกระดาษแผ่นหนึ่ง นางหยิบขึ้นมาอ่าน 

"เจาอ๋องจะมารับนางและพานางหนี" ดวงตาเยียนหรานทอประกายแห่งความดีใจอย่างมาก

เช้าวันถัดมาเยียนหรานมาช่วยโรงครัว แต่ทว่าก็ยังโดนกวนอี้รังแก 

"เยียนหราน เด็กในท้องเจ้าเป็นของผู้ใดกันเล่า" กวนอี้พูดอย่าเย้ยหยัน "เจ้า!!!" เยียนหรานมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ