103

ยามนี้เยียนหรานอยู่ในโรงครัวกับกวนอี้ นางมองหม้อเห็ดของกวนอี้ ใบหน้างามระบายไปด้วยรอยยิ้ม คนของหนานอ๋องนำสำรับไปให้เจ้านายแล้ว 

กวนอี้มองเยียนหรานเหตุใดนางจึงยิ้มผิดปกตินัก สตรีนางนี้เป็นบ้าไปแล้วกระมัง 

ทหารกล้าต่างมาตักข้าวในโรงครัว ไม่นานนักพวกเขาก็พลันเดินจากไป เยียนหรานล้างชามในครัว สองถ้วยชาผ่านไป เหล่าทหารล้มลงพื้นนอนตายกันอย่างมาก 

เยียนหรานถูกนำตัวไปที่กระโจมหนานอ๋อง สิ่งแรกที่เห็นคือเย่หวานมุมปากอาบไปด้วยเลือก

"หญิงชั่วเยี่ยงเจ้า กล้าวางยาพิษ" หนานอ๋องยังไม่ทันได้กิน เย่หวานนำไปกินเสียก่อนนางจึงตายแทนเขา เยียนหรานพลันหัวเราะอย่างมีความสุข

"ข้าเล่า ข้าแค่เป็นสายลับให้เจาอ๋อง แต่ท่านให้ทหารทั้งค่ายมาย่ำยีข้าเกือบปี จนข้าตั้งครรภ์ ท่านคิดว่า ท่านทำถูกแล้วรึ" สมควรแล้วพวกมันต้องตาย 

ส่วนนังเย่หวานให้ชายทั้งสี่คนไปรังแกเยียนหราน ในตอนนั้น เยียนหรานคิดว่าเย่หวานสมควรตาย

"เจ้ามันหญิงชั่ว ข้าจะสังหารเจ้า" 

"เอาเลย ข้ายอมตาย" 

เยียนหรานได้แก้แค้นแล้ว นางคิดว่านางควรตายตาหลับ จู่ ๆ หนานอ๋องกระอักเลือดขึ้นมา 

"นี่เจ้าใส่อะไร"

"น้ำชาข้าก็ใส่ยาพิษ" เยียนหรานเทยาพิษใส่บ่อน้ำดื่มที่นำมาต้มชา 

"พวกเจ้าทุกคนไม่รอดแล้ว" เยียนหรานหัวเราะอย่างคนเสียสติ ไม่ทันทีหนานอ๋องจะแทงเยียนหราน เขาล้มลงไปตายเสียก่อน

เยียนหรานจุดไฟเผาค่ายทหารทั้งน้ำตา ใช่แล้วนางแก้แค้นได้สำเร็จแล้ว ควันเต็มท้องฟ้า เยียนหรานรีบแบกท้องขึ้นเขาไป นางจำได้ว่ามีวัดนางชีตั้งอยู่บนนั้น

เยียนหรานมาถึงวัดยามบ่ายแล้ว นางพลันรู้สึกเจ็บท้อง แม่ชีเห็นนางท้องโตจึงช่วยเหลือนาง

อีกทั้งทำคลอดให้เยียนหราน พบว่าเด็กทารกเป็นชาย เยียนหรานมองหน้าเด็กน้อย

"แม่ชี ข้าขอฝากเขาด้วย" นางรู้ตัวดี ว่านางใกล้จะตายแล้ว 

"เจ้า" แม่ชียังไม่ได้ถามอันใด เยียนหรานก็สิ้นลมหายใจไปเสียก่อน 

ทารกร้องลั่นเรือน แม่ชีมองทารกน้อยอย่างน่าสงสารยิ่งนัก...

เยียนหรานพลันลืมตาขึ้นอีกที นางอยู่ในหมู่บ้านบนหุบเขา นางยังไม่ตาย นางย้อนเวลากลับมาช่วงอายุสิบสี่ปี ตอนเจอเจาอ๋องอายุสิบห้าปี เยียนหรานมองคันฉ่อง น้ำตาไหล ในตอนนั้นบิดาของนางตาย นางจึงขายตัวเองเป็นทาสเจาอ๋อง

บัดนี้บิดาของนางยังไม่ตาย เยียนหรานดีใจนักที่ไม่ได้พบเจอชะตากรรมอันโหดร้าย นางจะช่วยบิดาทำงาน ไม่ไปประสบเจอชะตากรรมเช่นเดิมอีก

ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสนาง นางจะใช้ชีวิตให้ดีที่สุด เยียนหรานหัวเราะทั้งน้ำตา นางมีความสุขยิ่งนัก 

เยียนหรานกอดผู้เป็นบิดาทันที จนบิดาอึ้งงัน

"ท่านพ่อ"

"เจ้าเป็นอันใด"

"ข้าจะช่วยท่านพ่อทำงานเจ้าค่ะ"

"เด็กดี" 

ไม่นานนักมีคนในหมู่บ้านมาสู่ขอเยียนหราน เขาชื่ออี้เชียนสอบจอหงวนได้ เขาหลงรักเยียนหรานมานานแล้ว กระนั้นจึงสู่ขอนางกับบิดา ตอนแรกบิดาไม่ยอมเพราะนางยังเด็ก

แต่เยียนหรานอยากแต่งกับเขามาก นางจะเลือกอี้เชียนเป็นสามี ทั้งสองแต่งงานกราบไหว้ฟ้าดินกัน บนหมู่บ้านบนหุบเขา เยียนหรานมีความสุขมาก 

ไม่นานนักอี้เชียนก็ย้ายไปเมืองหลวง เยียนหรานก็ไปด้วยในฐานะฮูหยินของเขา นางมองจวนอี้ ที่มีเพียงนางเป็นนายหญิง เนื่องจากในตอนที่อยู่หมู่บ้านบนหุบเขา อี้เชียน ไร้บิดามารดา เขาเก่งมากที่สอบจอหงวนได้ 

บัดนี้เยียนหรานเป็นอี้ฮูหยินแล้ว นางไม่ขาดเงินใช้ มีบ่าวคอยปรนนิบัติ ชาตินี้นางจะรักเขาให้มาก เยียนหรานตั้งครรภ์ได้สามเดือนแล้ว นางกำลังปักถุงเท้าให้เจ้าก้อนแป้งที่อยู่ในครรภ์

"นายหญิง นายท่านบอกว่าให้นายหญิงจัดเตรียมสำรับเย็นไว้ เพราะเจาอ๋องจะเสด็จมาเยือน" เพราะคำว่าเจาอ๋องทำให้นางโดนเข็มทิ่มมือจนเลือดไหลออกมา

เยียนหรานสั่งให้บ่าวรับใช้ออกไป ใบหน้างามพลันระบายไปด้วยหยาดน้ำตา

ชาติก่อนเขาตายอย่างทรมาน หวังว่าชาตินี้ ให้เขาเดินทางถูกด้วย เยียนหรานหวังเพียงเช่นนั้น

ตกเย็นในเรือนรับรองเต็มไปด้วยเหล่าสาวงามที่ออกมาร่ายรำ เจาอ๋องมองอาหารช่างอร่อยยิ่งนัก เขาได้ยินว่าอี้เชียนแต่งฮูหยินแล้ว

"ภรรยาข้าน้อยขอรับ" อี้เชียนพาเยียนหรานออกมาคำนับเจาอ๋อง 

ทันทีที่เจาอ๋องเห็นนาง เหมือนฟ้าผ่ากลางใจเขา โชคดีจริง ๆ ที่ได้พบนาง ชาติก่อนเขาติดค้างนาง 

เจาอ๋องมองที่ท้องของนาง นางตั้งครรภ์แล้ว เดิมทีเขาไม่คิดว่าหลังจากหนานอ๋องสังหารเขา แล้วจะได้ย้อนเวลากลับมา ในวันนั้นเขาตั้งใจจะไปช่วยเยียนหรานได้ยินว่านางโดนทรมาน 

เยียนหรานแกล้งไม่รู้จักเขา

"ถวายพระพรท่านอ๋อง" เยียนหรานอ๋องอย่างยิ้ม ๆ เรื่องของชาตินี้ให้มันเป็นชาตินี้เถอะ เห็นนางมีความสุขก็ดีใจแล้ว

เพราะเขาส่งนางไปเป็นสาวใช้ในจวนอ๋อง นางโดนจับได้ นางโดนทรมานหลายอย่าง อีกทั้งนางยังตั้งครรภ์ด้วย เจาอ๋องปวดใจ

"ไม่ต้องมากพิธีหรอก"

เจาอ๋องพูดคุยราชการกับอี้เชียนไม่นานเขาก็กลับจวนอ๋อง พลันเปิดหน้าต่างมองไปด้านนอก เรื่องนี้จะเป็นความลับตลอดไป ขอให้นางใช้ชีวิตให้มีความสุขในชาตินี้

ชาติที่แล้วเขาผิดต่อนางมาก นางจะอยู่ในใจเขาตลอดไป