71

เช้าจองวันถัดมาเเสดงแดดสาดส่องเข้ามาในม่านมุ้งกระทบเปลือกตางาม กระพือขนตาขึ้นมามองไปโดยรอบพบว่าสองบุรุษผู้ราคะ ได้จากไปแล้ว

เสี่ยวไหนเดินเข้ามาพร้อมอ่างสำริดทองคำให้เจ้านายได้ล้างหน้า

หลังจากล้างหน้าเสร็จ หญิงสาวต้องมาเลือกชุดสวมใส่ เพราะวันนี้นางต้องไปคำนับหยวนฮองเฮา เมียหลวงต้องไปคำนับเมียน้อยช่างน่าเบื่อเสียจริง

"กุ้ยเฟยงามนักเพคะ" เสี่ยวไหนข้ารับใช้เอ่ยปากชมเจ้านาย มู่หนานหนานสวมผ้าต่วนสีเหลืองลายวิหคบนสวรรค์ ปักด้วยดิ้นทองคำ ดูเหมือนว่าอาภรณ์สั่งตัดแต่ละตัวพอดีตัวนางแปะเลย อวี้ฉีช่างใส่ใจนางโดยเเท้ อาภรณ์ที่เขาส่งมาให้นางเน้นสีเหลือง สีชมพูอ่อน ตอกย้ำฐานะของนางคือกุ้ยเฟยมิใช่ฮองเฮา

หญิงสาวต้องอยู่อย่างเจียมตัว

"จริงสิกำไลเลือกนกหยวนฮองเฮาอยู่ที่ใด ข้าจะสวมใส่"

ยังไงนางต้องสวมกำไลวงนั้นเพื่อไปพบหยวนฮองเฮา ประเดี๋ยวจะหาว่านางไม่ใส่ใจอีก หลงลืมสิ่งของที่มอบให้

เสี่ยวไหนค้นหาของในหีบให้เจ้านายจนเจอ มู่หนานหนานสวมใส่กำไลงาม มองอย่างพึงใจ

ในตอนนี้สองนายบ่าวมุ่งหน้าที่ตำหนักคุณหนิงเป็นตำหนักของพระนางหยวนฮองเฮา

นางไม่มามิได้เป็นคำสั่งของอวี้ฉีให้นางในฐานะสนมเอกต้องมาคำนับหยวนฮองเฮามารดาของแผ่นดิน

เสียงหัวเราะในตำหนักคุณหนิง ของเหล่าสนมคนอื่น ๆ ช่างมีความสุขนัก เจ้าของตำหนักนั่งปรายตามองเหล่าสนมมาคารวะน้ำชาทุกเช้า

ซวงมัวมัวมองพระนางหยวนฮองเฮานั่งเอนกายที่ตั่งยาว อย่างเบื่อหน่าย

"พระสนมมู่กุ้ยเฟยขอเข้าเฝ้าเพคะ" นางกำนัลที่เฝ้าหน้าตำหนักย่างกรายเข้ามารายงาน

พระนางโบกพระหัสถ์เป็นเชิงว่าให้สนมมู่กุ้ยเฟยเข้ามา

เรือนร่างบางในอาภรณ์สีเหลืองเดินทอดน่องเข้ามาอย่างเฉิดฉาย

ยอมการถวายพระพรหยวนฮองเฮาอย่างนอบน้อม ทุกคนในตำหนักต่างเงียบ เหล่าสนมเบนสายตามามองที่เรือนร่างบาง สตรีหน้าหนาไร้ยางอาย ที่ทำให้ฝ่าบาทไม่ยอมนอนค้างกับสนมคนไหนหรือแม้กระทั่งหยวนฮองเฮา

เป็นนางที่ครอบครองฝ่าบาทไว้คนเดียว

เหล่าสนมต่างมองมู่หนานหนานด้วยเเววตาไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย ทำให้นางพลันรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย

"เจ้าคุกเข่าตรงนั้นล่ะ ยังไม่ต้องลุกหรอกนะ"

มู่หนานหนานทอดมองหยวนฮองเฮา แม้ในใจนางจะนึกชังเมียหลวงอย่างฮองเฮา แต่นางก็ทำอันใดมิได้นางเพราะนางแค่เมียน้อยหรือสนม เหล่าสนมพวกนั้นเห็นมู่หนานหนานนั่งคุกเข่านานก็พลันหัวเราะชอบใจยิ่งนัก

หยวนฮองเฮามองอย่างสาแก่ใจเล็กน้อย เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วยาม มู่หนานหนานยังคงนั่งคุกเข่าจนด้านชาหมดเเล้ว

เสี่ยวไหนที่นั่งข้างเจ้านายไม่ห่าง คิดว่าแย่เเล้วจะทำอย่างไรดี

สายตาเหล่าสนมพวกนั้นที่มองมาทางมู่หนานหนานอย่างสาแก่ใจ พวกนางหัวเราะคิกคัก

"ฝ่าบาทเสด็จ" เพียงเสียงขันทีตะโกนขึ้นมา ทำให้ตำหนักคุณหนิงที่เสียงดังสนั่น มาบัดนี้เงียบราวกับป่าช้า

บุรุษดวงหน้าหล่อเหลาเดินสะบัดชายเสื้อฉลองพระองค์สีเหลืองทองเข้ามา

สตรีทั่วทั้งตำหนักต่างถวายพระพรเขา แต่ทว่า เขามิได้สนใจพวกนางเลยเเม้ แต่น้อย คนที่เขาสนใจคือ กุ้ยเฟยของเขานั่นเอง เหตุใดหยวนฮองเฮาถึงได้กลั่นแกล้งมู่หนานหนาน

อวี้ฉีประคองสนมรักขึ้นมา สายตามองหยวนฮองเฮา

"เหตุใดเจ้าถึงให้นางคุกเขานานขนาดนี้" อวี้ฉีเอ่ยขึ้นอย่างบันดานโทสะ ถ้าเกิดหงเฟยไม่มารายงานเขา เขาคงไม่รู้ว่าหยวนฮองเฮาไร้มโนธรรมสิ้นดี ทำกับสนมผู้อ่อนแอได้

แต่ก่อนหยวนฮองเฮาเป็นคนที่มีเมตตากว่านี้ เหตุใดบัดนี้นางถึงได้รังแกผู้อื่น

"เราจะพาเจ้าไปพักผ่อน" อวี้ฉีอุ้มนาง ท่ามกลางสายตาเหล่าสนมมองอย่างอิจฉา หยวนฮองเฮาแค้นจนเป็นลม โชคดีที่ซวงมัวมัวประคองพระนางไว้ได้ทัน ทั้งตำหนักพระนางจึงไล่เหล่าสนมกลับไป

มู่หนานหนานโอบต้นคอเขาไว้ เพราะนางกลัวตก มองไล่ตั้งแต่ลำคอขาว คางเหลี่ยม ปากอวบอิ่มสีอิงเถา จมูกโด่ง ช่างเป็นบุรุษที่สตรีในใต้หล้าอยากครอบครองเสียจริง ๆ

"มองข้าพอรึยัง"

หญิงสาวได้ยินเยี่ยงนี้เบนสายตาไปทางอื่นทันที ไม่นานนักอวี้ฉีก็พานางมาถึงตำหนักเฟย เขาวางร่างบางที่ตั่งยาว

นางคุกเข่าจนขาชาหมดเเล้ว อวี้ฉีมองนางอย่างสงสาร วันแรกก็โดนฮองเฮาแกล้งเสียเเล้ว

"เจ็บหรือไม่"

"ไม่เท่าไรหรอกเพคะ เรื่องที่ข้าขอท่านส่งข่าวทางบ้าน ท่านทำรึยัง"

นางเป็นห่วงชนเผ่าหูเกอมาก ทั้งอยากกลับไปเยี่ยมชนเผ่าสักครั้ง

"อือ ข้าส่งคนให้ไปส่งจดหมายเเล้ว มู่หนานหนานในฐานะที่เจ้าเป็นเทพธิดา เจ้าสามารถเรียกลมเรียกฝนได้รึไม่" 

เหตุใดอวี้ฉี้ถึงถามนางเยี่ยงนี้เล่า

เขาสงสัยในความสามารถของนางรึไง นางย่อมเรียกลม เรียกฝนได้อยู่เเล้ว เพราะนางคือสายเลือดเผ่าหูเกอ

"ได้ ข้าทำได้" อวี้ฉีได้ยินนางเอ่ยเยี่ยงนี้ มีสีหน้าดีขึ้นยิ่งนัก

"เมืองเปี้ยนในยามนี้ประสบภัยเเร้ง ยังไงเจ้าก็ไปเมืองเปี้ยนกับเราในวันพรุ่งนี้เถอะ"

มู่หนานหนานพยักหน้าเป็นเชิงตอบตกลง

ในท้องพระโรงยามเช้านี้ เหล่าขุนนางได้ประชุมปัญหาที่เกิดขึ้นในเมืองเปี้ยนคือภัยเเร้ง ทำให้อวี้ฉี อยากจะแก้ไขปัญหานี้ด้วยตัวเขาเอง

ในค่ำคืนนั้นอวี้ฉีได้มาค้างแรมกับสนมรัก พอยามเช้าก็เตรียมตัวออกเดินทางไปเมืองเปี้ยน

แน่นอนว่ารถม้าของฝ่าบาทผู้มั่งมีกว่าคนทั้งใต้หล้า รถม้านั้นเป็นสีทอง สลักลายอย่างงามวิจิตรด้วยช่างฝีมือประณีต รถม้าที่มีความกว้างเเละใหญ่ ด้านในนั้นมี สนมรักกับหงเฟยและอวี้ฉี แน่นอนว่าการเดินทางไปเมืองเปี้ยนนั้น

ใช้เวลาหนึ่งวัน หนึ่งคือ กว่าจะถึงที่หมาย

อวี้ฉีอยากให้หงเฟยมาร่วมรักในรถม้าด้วย เขาจับมู่หนานหนานถอดเสื้อผ้างามจนออกมา เหลือเพียงร่างงามประดุจหยกพันปีอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มทั้งสองคน