ตอนที่ 10 เศษสวาทปลายแถว

ท่ามกลางบรรยากาศอันอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งกามราคะที่เพิ่งมอดดับลง บุรุษต่างวัยทั้งสองยังคงนอนทอดกายกอดก่ายคลอเคลียกันอยู่บนผืนฟูกหนา ทว่าในวินาทีนั้นเองผ้าม่านผืนใหญ่ของกระโจมพักพลันถูกตลบเปิดออกอย่างกะทันหัน ทำลายห้วงเวลาอันแสนสุขสมของคนทั้งคู่ลงในพริบตา

แม่ทัพเซียวหลงเหยียนตวัดสายตาคมปลาบจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยความโกรธเคืองอย่างปิดไม่มิด รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในกระโจมคล้ายจะลดฮวบลง จอมทัพตวาดสุ้มเสียงเฉียบขาดทรงอำนาจ

"ตัวเจ้านั้นช่างบังอาจนัก! กล้าดีอย่างไรจึงเข้ามาภายในกระโจมของข้าโดยมิได้รับอนุญาต!"

ผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าในยามนี้คือทหารชั้นผู้น้อยนายหนึ่ง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวระคนเจ็บปวดลึกๆ นายทหารปลายแถวผู้นี้มีนามว่าซุ่นจื่อ ในวัยสามสิบห้าปี แววตาที่เขาทอดมองภาพตรงหน้าเต็มไปด้วยความตัดพ้อและขมขื่น เพราะในความเป็นจริงอันโหดร้าย... ซุ่นจื่อผู้นี้ก็หาได้ต่างจากจ้าวหานเฟิงในยามนี้ไม่ เขาเป็นเพียงของเล่นกาม ชิ้นเก่าที่ท่านแม่ทัพเคยใช้เชยชมเพื่อบำบัดความเปลี่ยวเหงาในยามราตรีคล้อยต่ำ ทว่าบัดนี้กลับถูกละเลยอย่างสิ้นเชิงเมื่อมีพยัคฆ์หนุ่มรูปงามเข้ามาแทนที่

ซุ่นจื่อพยายามสะกดกลั้นอารมณ์อันปั่นป่วน ฝืนประสาทมือรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"เรียนท่านแม่ทัพ...บัดนี้เหล่านายกองจัดเตรียมประชุมด่วนเพื่อหารือแผนการบุกโจมตีกองทัพฝ่ายกบฏขั้นเด็ดขาด"

ศึกสงคราม ณ สมรภูมิเขาเทียนหลงในยามนี้นั้นใกล้ที่จะรูดม่านปิดฉากลงดั่งคำที่ท่านแม่ทัพเคยกล่าวไว้ก่อนหน้า ชัยชนะอยู่เพียงเอื้อมมือ เหลือเพียงขั้นตอนสุดท้ายคือการนำกำลังเข้ากวาดล้างพวกกลุ่มกบฏที่ยังดื้อแพ่งไม่ยอมวางศาสตราวุธให้สิ้นซากเท่านั้น

"ในเมื่อเจ้าพูดจบแล้ว จะยังยืนบื้ออยู่ทำไม! จงไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!"

เซียวหลงเหยียนตวาดสำทับพลางโบกมือไล่อย่างไร้เยื่อใย จอมทัพผู้มากเล่ห์แสร้งทำทีดุด่าตวาดขับไล่ชิ้นส่วนเก่าอย่างรุนแรงเกินกว่าเหตุ ท่วงท่าอันเด็ดขาดและห่างเหินที่เขาแสดงต่อซุ่นจื่อนั้น แท้จริงแล้วเป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่เขาตั้งใจแสดงเพื่อตบตานายกองหนุ่มข้างกาย หวังให้จ้าวหานเฟิงหลงเชื่อและเข้าใจไปเองว่า ในยามที่เปลี่ยวเหงาและอ้างว้างกลางสมรภูมิแห่งนี้... ในสายตาของจอมทัพจะมีเพียงตัวเขาคนเดียวเท่านั้นที่ได้รับความโปรดปรานและสิทธิ์ขาดในการครอบครองหัวใจของราชสีห์เฒ่าตนนี้

ทางด้านของจ้าวหานเฟิงในยามนี้ หาได้คิดอ่านลึกซึ้งถึงความสัมพันธ์ซับซ้อนซ่อนเงื่อนในค่ายทหารแห่งนี้ไม่ จิตวิญญาณของเขาถูกหล่อหลอมด้วยความทะยานอยากไปเสียแล้ว ที่ยอมทอดกายขายศักดิ์ศรีและศีลธรรมอันดีงามในค่ำคืนที่ผ่านมา ก็เพื่อแลกกับเส้นทางสู่ความก้าวหน้าในหน้าที่การงานเพื่อครอบครัวเท่านั้น

นายกองหนุ่มยกยิ้มบางเบาให้แก่จอมทัพเฒ่าด้วยท่วงท่าที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความนอบน้อมนุ่มนวล ก่อนจะประสานมือขอตัวลา

"ท่านแม่ทัพ... ถ้าเช่นนั้นข้ามิรบกวนเวลาอันมีค่าของท่านแล้ว"

ทว่าก่อนที่ร่างองอาจของพยัคฆ์หนุ่มจะทันก้าวถอยออกไป จอมทัพเฒ่าผู้กำลังหลงใหลในเรือนร่างอันสดใหม่ก็ขยับกายเข้าสวมกอดบุรุษหนุ่มจากทางด้านหลัง วงแขนแกร่งรัดตรึงร่างของจ้าวหานเฟิงไว้แน่นพลางกระซิบวาจาอันแฝงคำมั่นสัญญา

"พวกเราจะต้องกลับบ้านด้วยความปลอดภัย... และหลังจากนั้น พวกเราจะเสพสุขร่วมกันอีก"

หลังจากที่ร่างของนายกองหนุ่มก้าวพ้นม่านกระโจมออกไปได้ไม่นาน บรรยากาศอบอุ่นเมื่อครู่พลันมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความเงียบสงันอันเยือกเย็น ซุ่นจื่อทหารชั้นผู้น้อยผู้แอบซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังเงาถลันก้าวกลับเข้ามาภายในกระโจมใหญ่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่นระคนตัดพ้อ ก่อนจะเค้นสุ้มเสียงเอ่ยถามคำถามที่ค้างคาใจ

"ท่านแม่ทัพ... ไหนท่านเคยลั่นวาจาไว้ ว่าจะช่วยส่งเสริมสนับสนุนข้าให้ก้าวหน้าเยี่ยงไรเล่าขอรับ?"

แม่ทัพเซียวหลงเหยียนทอดสายตามองของเล่นชิ้นเก่าด้วยแววตาราบเรียบ ก่อนจะทำทีเป็นทอดถอนใจยาว วาจาที่เอ่ยออกมาแฝงความจริงใจอันโหดร้าย

"ซุ่นจื่อ... ตัวข้านั้นพยายามช่วยเจ้าอย่างเต็มที่แล้ว ทว่าเจ้าเกิดมาในชาติตระกูลที่ต่ำต้อย ไร้ซึ่งเส้นสายบารมีหนุนหลัง สิ่งเดียวที่ข้าจะมอบให้เจ้าได้ในยามนี้... คือการให้เจ้าเป็นคนที่อยู่เคียงข้างกายข้าเท่านั้น"

ถ้อยคำนั้นหาใช่คำมุสาเพื่อบิดพริ้ว แท้จริงแล้วจอมทัพเฒ่าหาได้ผิดสัญญาอันใด ซุ่นจื่อผู้นี้เป็นเพียงบุตรหลานของชาวบ้านธรรมดา ไร้ซึ่งสติปัญญาและวาสนาในตำราพิชัยยุทธ์ดั่งเช่นจ้าวหานเฟิง การจะดันหนุนทหารปลายแถวเช่นเขาให้ขึ้นสู่ตำแหน่งสูงย่อมเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ในระบบกองทัพ

เมื่อเห็นซุ่นจื่อยืนนิ่ง แววตาสับสนและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง จอมทัพผู้เจนโลกย่อมไม่ปล่อยให้โอกาสในการกำราบเหยื่อหลุดลอย เซียวหลงเหยียนสืบเท้าเข้าประชิดก่อนจะตวัดวงแขนกระชากร่างของทหารชั้นเลวเข้ามาแนบชิด แล้วบดขยี้ริมฝีปากลงไปอย่างดุดัน ร้อนแรง และหยาบโล้น!

สำหรับจอมทัพเฒ่าแล้ว ซุ่นจื่อผู้นี้ก็เป็นเพียงเครื่องบำบัดและปลดปล่อยความกระหายชั้นดี ในยามที่ตัวเขาต้องเผชิญกับความเปลี่ยวเหงาท่ามกลางเสียงลมหนาวของสมรภูมิจอมทัพถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้าพลางกระซิบสั่งเสียงพร่า

"เจ้าจงรอข้าอยู่ที่นี่ก่อน...เมื่อข้ากลับมาจะมอบความสุขสมให้แก่เจ้าเอง"

ซุ่นจื่อทอดสายตามองตามแผ่นหลังอันเหยียดตรงและทรงอำนาจของจอมทัพเฒ่าที่สาวเท้าก้าวพ้นม่านกระโจมออกไป แววตาของทหารชั้นเลวหม่นแสงลงจนมืดมิด เต็มไปด้วยความเศร้าหมองและขื่นขมที่ยากจะอธิบาย

ในความเป็นจริงแล้ว ตัวเขาเองก็หาได้ต่างจากจ้าวหานเฟิงหรือบุรุษคนอื่นๆ ชายแดน... เขามีทั้งลูกน้อยและฮูหยินรักที่เฝ้านับวันรอคอยการกลับไปอยู่ ณ บ้านเกิด ทว่าการที่ต้องทอดกายให้จอมทัพผู้นี้บดเบียดนัวเนีย รุกรานเรือนร่างชายชาตรีของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาแรมปี สัมผัสอันหนักหน่วงและหยาดเยิ้มเหล่านั้นค่อยๆ แทรกซึมผ่านเนื้อหนังลงลึกไปถึงหัวใจ... แล้วจะมิให้เขาก่อเกิดความผูกพันและมอบใจให้แก่ราชสีห์เฒ่าผู้เป็นนายได้อย่างไร

เวลาผ่านไปจนกระทั่งราตรีเคลื่อนคล้อย ดั่งคำสัญญาที่ให้ไว้ ทันทีที่เสร็จสิ้นประชุมด่วน แม่ทัพเซียวหลงเหยียนก็ก้าวกลับเข้ามาภายในกระโจมส่วนตัว ไฟตัณหาที่ยังคงคุกรุ่นประกอบกับความคุ้นเคยในรสสัมผัสเดิมๆ ทำให้คนทั้งคู่โผเข้าหากัน ขับเคลื่อนบทรักและร่วมรสสวาทกันอย่างหิวกระหายเพื่อระบายความอัดอั้น

ทว่า... ร่างกายยามย่างเข้าสู่วัยห้าสิบเจ็ดปีไหนเลยจะต้านทานกฎเกณฑ์ของกาลเวลาได้ หลังจากเคี่ยวกรำศึกสวาทกับจ้าวหานเฟิงมาอย่างหนักหน่วงตั้งแต่เมื่อคืนวานต่อเนื่องจนถึงรุ่งเช้า เวลาผ่านไปเพียงไม่นานนัก แก่นกายความเป็นชายของจอมทัพเฒ่าก็พลันอ่อนยวบยาบลงกลางคัน มิอาจฝืนประคองความแข็งขืนให้ดำเนินต่อไปจนถึงปลายทางได้

บรรยากาศในกระโจมพลันเงียบสงัดลงฉับพลัน ซุ่นจื่อที่นอนทอดกายอยู่เบื้องล่างแค่นยิ้มขมขื่น สายตาจับจ้องความไร้กำลังของสิ่งนั้นก่อนจะเอ่ยคำประชดประชันระคนตัดพ้อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"บางที... ความปรารถนาและเรี่ยวแรงทั้งหมดของท่านแม่ทัพ คงคงถูกมอบให้แก่นายกองหนุ่มผู้นั้นไปจนหมดสิ้นแล้วกระมังขอรับ..."

ถ้อยคำแทงใจดำนั้นทำให้เซียวหลงเหยียนนิ่งไปเล็กน้อย ทว่าจอมทัพผู้เจนโลกหาได้มีโทสะไม่ เขาขยับกายเข้าไปโอบกอดร่างของซุ่นจื่อจากทางด้านหลัง สองแขนแกร่งรัดรึงของเล่นชิ้นเก่าเอาไว้แนบแผงอก กลิ่นอายบุรุษเพศอันอบอุ่นแผ่ซ่านคลี่คลุมเพื่อปลอบประโลมจิตใจอันบอบช้ำของทหารปลายแถว ก่อนจะกระซิบคำหวานที่เคลือบด้วยความเห็นแก่ตัว

"คิดมากไปไย ซุ่นจื่อ... ถึงอย่างไร ยามที่ข้าเปลี่ยวเหงา ข้าก็ยังต้องการมีเจ้าอยู่เคียงข้าง"

คำปลอบโยนอันแสนอบอุ่นทว่าไร้ซึ่งสถานะ ดั่งโซ่ตรวนเส้นหนาที่มัดตราตรึงให้ซุ่นจื่อจำต้องก้มหน้ายอมรับชะตากรรม เป็นเพียงเงาที่คอยรองรับตัณหาในคืนที่หนาวเหน็บข้างกายจอมทัพต่อไปอย่างไม่มีวันหลุดพ้น